Rikthim ne Mesime

Kane kaluar vite qekur qendrova aty ne auditor per te marre "dekoraten e ekselences". Qe atehere, jeta ime ka ecur perpara, por mendimet me mbeten te ankoruara ne ate labirint librash dhe kujtimesh - zyra e Artes. Ne ate zyre nuk isha me ai djali i tretur qe ajo njihte dikur; isha bere burri qe ajo me ndihmoi te gjeja, nje burre i shtyre nga nje deshire qe tregimet nuk mund ta ngopin me.

I dergoj SMS ndersa kaloj andej para zyres, i them se "Kam Amaro dhe cokollata. Po vij te zyra. Mos thuaj jo." Dhe ajo nuk ka nevoje te pergjigjet se para se te shoh celularin nje tjeter here, jam tek dera. Korridori eshte i heshtur, ehoja e zakonshme e studenteve eshte zevendesuar nga nje qetesi e rende dhe pritese. Nuk trokas! E hap deren dhe e gjej ate ulur pas tavolines, me buzekuqin e saj te erret qe perputhet me intensitetin e veshtrimit te saj. Ajo me sheh me ate auren e saj prej Catherine Zeta-Jones, e sofistikuar, e rrezikshme, dhe plotesisht ne kontroll.

Sapo hy ne zyre, ajri eshte tashme i ngarkuar, si ai ajri i nxehte dhe i dendur qe Arta pershkruante ne rrefimet e saj per klasat e zbrazeta. Nuk ka me nevoje per fjale apo per te kujtuar "vajzat si lule me afat". Arta qendron aty, me ate buzekuqin e erret qe i jep pamjen e nje aktoreje te viteve '50, gati per te sunduar jo vetem zyren e saj, por cdo pulsim timin.

Mbi tavoline jane disa lista studentesh qe kane hyre ne master kete vit. Per nje sekonde, syri me kap nje emer te njohur ne nje nga listat; Abela. Buzeqesh me vete duke kujtuar shije sheqeri permbi gjuhe. Sa e cuditshme eshte jeta; ndersa une jam mbyllur ketu duke paguar nje qira te vjeter ndjenjash me Arten, bota jashte vazhdon te rrotullohet rreth te njejtave tundime. Por une e le shishen e Amaros dhe cokollatat aty, fiks prane listave me emrat e studenteve. Dhe ngjyrat e karameleve shperndahen mbi bardhesine e raporteve akademike, nje kontrast i gjalle mes rregullit qe shuhet dhe deshires qe po vlon. Hell lengun e erret e bimor ne dy gota te thjeshta qe ajo mban per netet e gjata te korrigjimeve, lengun e hidhur qe eshte si nje mesazh i pashkruar mes nesh.

"Po ti pas kaq vitesh?", peshperit ajo, duke pire nje gllenjke te vogel, me syte e saj te zinj qe nuk ndahen nga te mite duke me mate me ate veshtrimin e saj qe nuk te jep liri.

"Shum koh e gjat me i lan sekretet e varrosuna", i them me ze te ulet. E shoh teksa pi pijen edhe pak, hidherimi i Amaros i mbetet ne buzet e saj. Kete here nuk po e sheh deren; nuk kontrollon per hapa ne korridor apo zilen e telefonit. Kete here, kufiri qe ajo dikur zbatonte, eshte tretur.

Sapo po ulem; ngrihem dhe leviz pas karriges se saj, duke pasqyruar historite qe ne i tregonim dikur njeri-tjetrit. I vendos duart mbi shpatulla, duke ndjere ngrohtesine e lekures permes pelhures se holle te kemishes. Ajo e anon koken pas, syte e saj te erret kerkojne te mite per nje cast para se te mbyllen.

Sa shpejt e dhane efektin dy gllenjkat; buzet tona takohen me ne fund, dhe nuk eshte prekja e lekundur e nje molle te ndaluar, por nje perplasje e nje mije historive te patreguara.

Fillojme ne karrige, nje eksplorim te ngadalte dhe te thelle qe ka shije likeri bimor me sheqer. Duart e mia levizin te qafa e saj, duke ndjeke vijen e holle te nofulles me te njejtin respekt qe kam perdore per ti pershkruar asaj perkujdesjet e mia te kaluara. Ajo me afron, gishtat e saj pleksen ne floket e mi, dhe fryma i ngec teksa une leviz gojen nga buzet e ngrohta te saj, duke shijuar kripen dhe nxehtesine e lekures ne gushe e ne qafe.

Dhe e ngre'. E zhvendos te tavolina e saj e drurit, disa letra bien ne dysheme si nje ujevare e zhurmshe me dallge. E puth aty, duke e mbeshtete mes stilolapsave dhe bojes se shperndare, pa u shkepute asnjehere nga ajo teksa eksploroj harkun e belit te saj. Eshte nje vallezim pozicionesh - perplasemi ketu mbi tavoline pastaj ne kembe pas murit te librave, ku aroma e letres se vjeter perzihet me parfumin e saj, me puthje te nxehta e te etshme, puthje qe shijojne si alkool dhe karamele, me nje eksplorim qe nisi ngadale me buzet qe njiheshin pas shume vitesh heshtje. Dora ime futet mes flokeve te saj, duke i terhequr lehte koken pas, ashtu sic une e ajo dikur e mendonim njeri-tjetrin ne historite qe tregonim.

E puth ne qafe, ne vesh, pas veshit, ne qafe serish duke i ndier dihatjet, e puth aty ku pulsi i dridhet si nje zog i zene ne kurth. Ndjej aromen e saj, parfumin e shtrenjte, letrat e vjetra neper zyre, nje magnetizem i papermbajtshem qe na ben te dridhemi.

Duke u mbajte shtrenguar - ulemi mbi tavoline, dhe i hap kofshet e saj mes letrave te fundit qe kane mbete e qe fluturojne ne dysheme si rrjedhe e te njejtes ujevare. Puthjet behen me te egra, me te etura, si ajo gjuha balkanase qe Arta e pershkruante si te nxehte dhe te etur. Duart e mia eksplorojne cdo hark te trupit te saj, duke i shtrenguar ijet me nje vendosmeri qe nuk kerkon leje. Cdo puthje qe i jap eshte nje premtim i mbajtur, nje menyre per ti thene se studenti qe ajo i ka besuar, eshte bere tashme burri qe ajo ka ndjere gjithmone brenda meje.

Ne kete moment, cdo gje qe kishim thene ne ato pasdite korrigjimesh dhe rrefimesh - u be njesh. E ndjej nxehtesine e trupit te saj, lekuren e ngrohte qe djeg ne cdo centimeter prekjeje. Eshte nje sinkronizim ritmik, nje dorezim i plote ku turpi eshte zhdukur dhe keshte mbetur vetem dashuria qe behej si "ne borxh", e forte dhe intensive. Tensioni qe eshte djegur per vite, me ne fund shpertheu. Nuk ka me spiunime permes dyerve te hapura, nuk ka me xhelozi per koleget e te kaluares, ka vetem nxehtesine e se tashmes, sinkronizimin ritmik te trupave tane dhe realizimin se studenti me ne fund e ka mesuar te vetmin mesim qe ka vertet rendesi.

Tensioni i zyres eshte bere i paperballueshem. Nuk ka me hapa misterioze ne korridor apo zile telefoni qe mund te na ndalin. Arta me shtyn me hell ne karrige dhe perkulet mbi mua, frymemarrja e saj e shpejte me rreh ne qafe, dhe syte i shkelqejne nga nje zjarr i heshtur qe nuk mund te fshihet me. Puthjet zgjasin nje perjetesi, duke kaluar nga uria e papermbajtur e nje fruti te vjedhur, te saktesia e ngadalte dhe torturuese e dy njerezve qe njihnin cdo sekret te mendjes se tjetrit, dhe tani po mesojne cdo sekret te trupit.