https://pasion.alRrefime ne pasionBlogsq-ALFri, 24 Apr 2026 22:35:04 +0200 https://pasion.al/path-to-your-icon.png https://pasion.al https://pasion.al/post/kufinjte-qe-i-thyejmeKa mbremje qe nuk duken te vecanta, dhe pikerisht per kete behen te rrezikshme, sepse asgje nuk e paralajmeron cmendurine ku do te perfundosh. Jemi ul...

Ka mbremje qe nuk duken te vecanta, dhe pikerisht per kete behen te rrezikshme, sepse asgje nuk e paralajmeron cmendurine ku do te perfundosh. Jemi ulur ne divanin tone qe e perdorim shpesh si krevatin e intimitetit tone, drita eshte e zbehet, Elsa ka kembet mbi kofshet e mia dhe po flasim per nje aplikim NIPT-i qe sapo kemi bere. Ndersa une e degjoj me ate perqendrim qe nuk eshte vetem respekt, por uri e fshehte per cdo nuance te zerit te saj sidomos kur ajo behet profesioniste, dhe per cdo frymemarrje qe i ndryshon ritmin kur e prek pa dashje ne qafe, dhe e ndiej qe dicka po shtohet mes nesh, nje tension i ngrohte i njohur, si nje tel i tendosur kitarre qe pret vetem nje prekje per te leshuar tinguj. E shikoj ne sy, jo me nxitim, por me ate veshtrim qe i heq pengesat pa e zhveshur ende, dhe ajo e kupton, sepse buzet i ndalen per nje cast dhe me pyet pse po e shoh ashtu; nuk i pergjigjem me fjale, por me doren qe i rreshqet ngadale nga gjuri siper kofshes, duke ndalur aty ku fundi i fustanit te gjumit fillon te behet si nje pengese e vogel, nje pengese qe asnjeri prej nesh nuk ka ndermend ta respektoje per shume gjate. Ajri ndryshon; biseda venitet, dhe hapesira mes nesh mbushet me ate heshtje qe eshte me e zhurmshme se cdo fjali. Puthja e pare nuk eshte e furishme; eshte e ngadalte, eksploruese, si nje prove se sa thelle mund te shkojme pa e prishur momentin. Buzet tona preken, ndahen, rikthehen, dhe une e ndiej si ajo doren e saj ma fut pas qafe, duke me terhequr me prane, sikur te mos mjaftonte distanca qe tashme nuk ekziston. Gjuha e saj prek timen me nje deshire qe shpejt kthehet ne guxim, dhe puthja behet me e thelle, me e lagesht, me e etur; une e mbaj nga beli, e afroj mbi vete, dhe ndiej trupin e saj te ngrohte qe me shtyp, qe me kerkon pa thene asgje. Duart e mia fillojne te levizin me plan; kalojne nga shpina drejt belit, pastaj rreshqasin poshte, duke shtrenguar lehte vithet e saj te buta, dhe ajo leshon nje psheretime qe nuk eshte me e pafajshme. E shtrij ngadale ne divan, pa e nderprere puthjen, dhe zbres me buze nga nofulla drejt qafes, duke e ndjere si pulsi i saj rritet nen lekure; ajo eshte pika e saj me delikate. E kafshoj lehte ne vendet qe e di se e bejne te dridhet, dhe ajo me kap floket, duke me shtyre edhe me poshte, sikur te me jape leje te pashkruar per te vazhduar. Kur gishti im prek lekuren e zhveshur nen fustanin e gjumit, ajo hap kembet instinktivisht, nje levizje qe me ndez me shume se cdo fjale; rreshqas doren brenda, ndiej ngrohtesine e saj permes te brendshmeve, dhe e perkedhel ngadale, duke ndjere si lageshtia e saj rritet nen majat e gishtave te mi. Ajo leshon nje ze te mbytur, nje perzierje midis turpit dhe deshires, dhe une e shikoj drejt ne sy ndersa gishti im rreshqet nen pengesen e fundit, duke e prekur drejtperdrejt aty ku eshte me e ndjeshme. Trupi i saj dridhet pak, perdridhet lehte, dhe ajo me peshperit emrin, si nje lutje qe kerkon plotesi. E leviz gishtin ngadale, pastaj me thelle, duke ndjere si ajo hapet per mua, si cdo tension i saj shnderrohet ne pritje; shtoj nje gisht tjeter, dhe ajo ngrihet pak nga divani, duke kerkuar me shume, duke me treguar me trupin e saj se ku duhet te qendroj, sa fort, sa shpejt. Une e shijoj ate kontroll te ndersjelle, sepse nuk eshte dominim, por komunikim trupash, nje bisede pa fjale ku cdo levizje eshte pergjigje e nje pyetjeje te plote por te heshtur. Zbres me poshte, duke heqe te brendshmet e saj me nje ngadalesi qe eshte torture e embel, dhe gjunjezohem para saj; e puth fillimisht ne brendesi te kofsheve, duke lene gjurme te lageshta qe e bejne te dridhet, dhe e ndiej si me shtyn koken me afer, si nuk do me loje, por prekje te drejtperdrejte. Kur gjuha ime i prek klitin me ne fund, ajo leshon nje britme qe ngjan si e mbytur, dhe une e ndiej si gishtat e saj shtrengohen ne floket e mi. E leviz gjuhen ngadale, rrethore, pastaj me shpejt, duke alternuar butesine me presionin, dhe ajo fillon te humbase ritmin e frymemarrjes, duke u dorezuar plotesisht nen levizjet e mia. E ndiej si trupi i saj tensionohet, si kofshet i dridhen rreth kokes sime, dhe e mbaj fort nga beli e duke i shtrenguar gjinjte ndonjehere ndersa vazhdoj, duke e cuar drejt pikes saj kulminante pa nxitim, por me vendosmeri; kur ajo arrin, e ndiej si kontraktohet nen gojen time, si therret emrin tim me nje ze qe nuk e kontrollon me, dhe une vazhdoj pak sekonda me gjate, per ta shtrire ate vale kenaqesie deri ne fund. Ajo me terheq lart me nje shpejtesi te papritur, buzet e saj me kerkojne serish, kete here me nje etje te re, me te eger; me hap kopsat e bluzes gjumit me duart qe i dridhen jo nga pasiguria por nga padurimi, pastaj me ul mbathjet ndersa me shikon drejt ne sy, si te doje te me tregoje se tani eshte radha e saj. Kthehet me trup prej meje ndersa une qendroj ne gjunje prane saj, dhe prekja e saj e pare eshte e ngrohte, e sigurt; me perkedhel ngadale, pastaj me merr ne goje me nje levizje te ngrohte qe me ben te mbyll syte per nje cast. Ajo nuk nxiton; me shijon me nje ritem qe alternon thellesine me lojen e gjuhes, dhe une e ndiej si cdo nerv me perqendrohet aty ku ajo me prek. Jam brenda saj, dhe gjuha e etur e gjen hapesiren brenda gojes saj te vogel te preki cdo pjese. Dora e saj leviz ne sinkron me gojen, duke krijuar nje ritem qe me ben te humbas kontrollin gradualisht; e kap lehte nga floket, jo per ta detyruar por per te mbajtur lidhjen mes nesh, dhe ajo me shikon lart me nje veshtrim qe eshte perzierje deshire dhe sfide - ashtu, me gojen, ne kete skene qe me ben te shkruaj poezi sa here ndodh. E ndaloj e terheq lart para se te perfundoj, sepse dua ta ndiej brenda shpirtit tim - ndersa une jam brenda trupit saj, dhe e shtrij serish ne divan; ajo hap kembet pa hezitim, dhe une e vendos veten mes tyre, duke e ferkuar ngadale, duke e ndjere lageshtine e saj qe me pret. Hyj brenda saj me nje shtytje te ngadalte ne fillim, duke e pare ne sy ndersa ajo e ndien plotesisht burrerine time, dhe ajo leshon nje psheretime te gjate, si te ishte pikerisht kjo ajo qe ka pritur gjithe mbremjen a ndoshta gjithe jeten. Levizjet e para jane te thella dhe te qeta, si per tu mesuar me njeri-tjetrin, pastaj ritmi rritet; ajo me mbeshtjell me kembe, duke me terhequr me afer, dhe une shtyj me fort, me shpejt, duke ndier si trupat tane perplasen ne nje ritem qe nuk ka me asgje te permbajtur. Zeri i saj mbush dhomen, nje perzierje britmash dhe peshperimash, dhe une e ndiej si cdo shtytje me con me prane skajit. Kur ndiej se po afrohem, e terheq lehte jashte dhe e shoh; ajo e kupton pa fjale, afrohet, dhe me merr serish ne goje, kete here me nje intensitet qe me carmatos plotesisht. Levizjet e saj jane te shpejta, te vendosura, dhe une e ndiej si tensioni brenda meje eshte gati te shpertheje dhe kur jam gati te kulmoj ne gojen e saj, duke e pare si me mban, ajo terhiqet, me shikon drejt ne sy dhe me jep urdheresen e fundit; \"e dua brenda\"! Dhe une pa ja ndare syte e pa ja prishe deshiren, e shtri serish, ia marr gjunjet mbi supe, duart ne gjokse, e penetroj fort e thelle dhe shperthej brenda saj, plot pasion e deshire, e mbush plot! Per nje moment, heshtim te dy. Shikohemi ne sy, me dashuri, me deshire qe avash nis te qetesohet; frymemarrjet tona jane te renda, trupat te lagesht, dhe une bie e shtrihem siper trupit saj, duke u terheqe mbi gjoksin e saj. Une i mbyll syte lehte, ndersa gishtat e saj vizatojne forma te padukshme ne lekuren time, dhe per disa minuta nuk ka nevoje per asgje tjeter pervec ngrohtesise qe ndajme - e kjo nuk buron vetem nga akti, por nga menyra si mbetemi te mbeshtjelle njeri pas tjetrit, duke marre fryme ne te njejtin ritem, sikur per disa caste zemrat tona te kene vendosur te rrahin si nje e vetme. E perqafoj fort, e puth ne gushe ne qafe - jo nga frika se do te largohet, por nga mirenjohja qe ajo eshte ketu, qe kemi kaluar nje tjeter vije se bashku, jo si dy trupa qe kerkojne kenaqesi, por si dy njerez qe zgjedhin njeri-tjetrin edhe ne zhveshjen me te plote e ne planet me te verteta.]]>Tue, 24 Feb 2026 15:13:29 +0100https://pasion.al/post/kufinjte-qe-i-thyejmehttps://pasion.al/post/kufijte-e-deshiresNdodhem prane saj, e ndjej ngrohtesine e trupit te saj, aromen e flokeve te saj dhe rrahjet e zemres qe duket sikur perputhen me te miat. Ajo me shiko...

Ndodhem prane saj, e ndjej ngrohtesine e trupit te saj, aromen e flokeve te saj dhe rrahjet e zemres qe duket sikur perputhen me te miat. Ajo me shikon, syte e saj jane te mbushur me nje perzierje xhelozie dhe kurioziteti, nje zjarr i heshtur qe nuk mund te fshihet. Lekura e saj e ngrohte ndodhet vetem pak centimetra larg times, dhe cdo prekje e vogel eshte e ndjeshme e sado rastesore, duket si me qellim. Ajo kap doren time dhe e shtrengon, duke me pyetur: - A deshe me than naj gja tjeter? Une e shikoj, me nje buzeqeshje e lehte mbi fytyre, ne afersi, shikime, dhe ndonje prekje e lehte mbi sup ose kraharor. Nje perpjekje per nje puthje? Jo, dikush mund te vije nga jashte ose te bie telefoni i saj nga drejtoria. Cdo tentative per te kapur buzet e njeri-tjetrit mund te nderpritet nga nje zhurme nje trokitje a dikush qe hyn, por deshira rritet gjithnje e me shume. - Kjo qe mtregove nuk ishte e vertet, - me thote Arta, duke tentuar ta fshehi pak zerin e saj te treonditur nga rrefimi. - Po pse, a ishin tuat?, i kthehem une me buzeqeshje qe ta ngacmoj por edhe te mos prish aspak momentin. - Po kjo a esht?, me thote ajo serish, dhe afrohet ngadale, aq sa buza e saj prek timen pa u perqafuar plotesish vecse ndeshen. Nje heshtje e shkurter mbreteron mes nesh, por tensioni rritet me cdo sekonde. Duam ta nderpresim, duam ta perqafojme, jemi konfuz dhe cdo levizje duket e ndaluar nga dicka perjashta. Nje zhurme e vogel, nje hap misterioz ne korridor, nje zile telefoni diku na ben te terhiqemi, por syte tane nuk ndahen. Flirti eshte i hapur tani, eshte si nje loje e bukur, e ben cdo perpjekje e cdo buzeqeshje te jete vecse me intensive. - Thuj dicka!, me thote ajo, duke e kther koken pak, dhe buzet e saj afrohen prape prane serish pa me ndesh. - Ca te them?, e pyes, duke ndier nje levizje te vogel te duarve te saj mbi krahun tim. - Dicka qe nenkupton se smundesh me prit ma..., - me thote tinez, dhe syte i shndrisin, i behet te pakapshem. Cdo tentative per ta puthur serish, deshton per shkak te zhurmave te jashtme, nese mburojat e emocioneve tona i kane kaluar tashme. Ndonjehere degjohet dikush qe ecen e sikur hap deren, ndonjehere tjeter nje telefon tingellon ne korridor e mund te vije ketu brenda. Por deshira, ah, ajo mbetet e paprekur, e forte, nje energji qe na bashkon dhe na ben te ndiejme cdo centimeter pranine e njeri-tjetrit. Ajo shtrengohet me shume prane meje, duart e saj prekin te miat sikur dua te flas e sdo te me lejoje, dhe shikimi i saj nuk me largohet asnje sekonde nga syte e buzet. Nje buzeqeshje e vpgel, nje terheqje e lehte e flokeve, dhe tensioni rritet me shume akoma deri ne paperballueshmeri. Flirtimi behet nje loje e sofistikuar, cdo levizje eshte si nje provokim dhe provim, dhe cdo buzeqeshje nje ftese e heshtur per te guxuar. - Si ke guxim me e djeg gjith ket energji?, me thote ajo, duke me provokuar me prekje te vogla mbi supe e duke ma ngreh adrenalinen me lart akoma. - Po si ke ti?, i pergjigjem, duke e pare si tund koken, pak turp, pak zjarr. Arta afrohet edhe me teper prane meje, syte na perplasen ne nje tjeter heshtje te ngarkuar, cdo fjale e panevojshme do e prishte magjine. Ajo ma vendos doren serish mbi kraheror, sikur do te me kontrolloje ritmet e frymemarrjeve. Une e kap nga duart lehte, si per ti treguar qe nuk ka asgje per tu frikesuar, qe mund te perjetojme kete ndjesi se bashku edhe pse une, nuk po hell dot akoma hapa te pare. Qendrojme keshtu per me shume minuta, duke u shikuar, duke luajte me prekjet e vogla, me floket e njeri tjetrit, duke shkembyer buzeqeshjet qe po e japin cdo pergjigje. Cdo tentative per tu perqafuar plotesisht deshton, cdo tentative per puthje mbetet e tille, por tensioni rritet dhe te dy e ndiejme, syte na ndricojne ne deshire me shume se turp. Me ne fund, nje moment qe gjithcka duket e heshtur perjashta ne korridor dhe brenda neper mendime, ajo e gjen kurajon te me perqafoje ngadale, plotesisht. Trupi i saj preket mbi timin pa frike; dhe une i ndiej ngrohtesine, i ndiej aromen, dhe cdo rrahje zemre i perputhet me te miat; shpejt si ne vrapim. Nuk kemi nevoje per fjale, gjithcka thuhet me sy qe mbyllen, me buze qe ndeshen ne faqe e ne qafe, me prekje te buta permbi bluze por qe djegin deri ne lekure. - Ah, kjo ndjesi..., - thote Arta nje moment qetesie, zeri i saj i ulet, i ngrohte, por qe nuk e perfundon dot fjaline. Syte qe i ka pakez te hapur nenkuptojne cka nuk ka pse thuhet. - Cfar ndjesie? - Ndjesi deshire..., - me pergjigjet, dhe nje buzeqeshje dinake por ne nevoje, i shfaqet ne fytyre. Tensioni mes nesh ka arrite kulmin, perqafimi behet me i ngrohte akoma, zgjat, ngadale, duke na dhene ndjesite e realizimit te prekjes se dickaje qe shkon pertej prekjes. Ne kete moment, te dy e dime se deshira dhe afersia jone nuk kane nevoje per me shume; eshte nje moment i persosur, i zjarrte, dhe i paharrueshem. Ne afrohemi prape, me ngushte, aq sa mund te matim saktesisht temperaturat e trupave tane. Trupi i saj i ngrohte eshte nje thirrje qe nuk mund ta injoroj. Ajo me prek fytyren, une i preki qafen dhe shpatullat e saj duke e zbuluar pak, dhe ndjej cdo dridhje, cdo frymemarrje te saj te shpejte. Turpi dhe deshira perzihen brenda saj, dhe ajo e shpreh ne menyra te thjeshta por te qarta, ndonjehere duke qeshe lehte, ndonjehere duke mbajte heshtjen me force. Gradualisht, afersia behet pothuajse e paperballueshme. Ne qendrojme keshtu, ne afersi te ngushte, duke ndjere deshiren e ndersjelle, duke luajtur me shikime, prekje dhe buzeqeshje, por pa shkuar me larg. Nje tension i embel, nje flirtrim i zjarrte qe e mbush te gjithe dhomen, duke e bere momentin te paharrueshem. Ajo tund koken lehte, buzeqesh me turp, dhe me prek perseri duart e me puth gushen. Shikimi i saj eshte i mbushur me zjarr dhe nje terheqje te pakontrollueshme. Cdo prekje e saj eshte si nje rrahje zemre e dyte, qe e ben dhomen te ndjehet me e ngrohte, me intime, me e papermbajtur. Tashme as zhurmat ne korridor nuk degjohen aspak. Ne luajme me kete tension, cdo prekje, cdo buzeqeshje, cdo levizje – nje loje e zjarrte, nje vallezim i ndaluar. Une i pergjigjem me nje prekje ne qafe e pastaj ne bel, nje ferkim i lehte mbi kraharor, nje buzeqeshje qe i thote me shume se cdo fjali, dhe pastaj ajo ngre syte, nje dridhje e trupit qe nuk mund ta fshehe, dhe me thote: - Dil jashte! Urdhri i saj i thjeshte eshte i mbushur me pasion, tension dhe deshire. Une jam ketu, prane saj, zemra me rreh fort, dhe trupi dridhet nga cdo ndjesi e perbashket. Por ajo, me nje force te fshehte, vendos kufirin qe e ben momentin edhe me te zjarrte dhe te paharrueshem, por te pakapercyeshem. Ndjej si cdo centimeter i trupit tim kerkon me shume, por ajo kontrollon ritmin dhe e ben cdo perpjekje nje loje te molles ndaluar. Distancohet me shume akoma... - Te lutem dil jashte! Nenkuptimi i ketij urdhri eshte i qarte sa c\'eshte edhe i thjeshte: ne kemi shijuar cdo moment te afersise, ne e dijme tashme si shijon deshira, por Arta vendos te mbylle momentin aty kur sa po hapej, duke lene kete zjarr qe u ndez - distant, por te nxehte e te flakte deri ne cdo largesi.]]>Wed, 08 Oct 2025 20:01:00 +0200https://pasion.al/post/kufijte-e-deshireshttps://pasion.al/post/shtepia-e-sekreteveDuke ndenje ashtu gjysem perqafuar pas tavolines saj, syte nuk i hedhim fare nga dera packa se dikush mund te vije, disa kujtime akoma me ngacmojne me...

Duke ndenje ashtu gjysem perqafuar pas tavolines saj, syte nuk i hedhim fare nga dera packa se dikush mund te vije, disa kujtime akoma me ngacmojne memorien. - A the Ambra?, e pyes. - Ajo ka ken e fejume me Mandin apo jo? Shoqja jote me shokun tan? Arta hap syte, i djegin nga kurioziteti, kurse trupin e ka mbeshtete mbi mua lirshem e nuk jepet. - Se maj men, me thote. Ater kan pas dal bashke po me duket jane feju mas. Apo po? - Po, te fejum kan ken. Esht me e vogel se ti ajo... - Me e vogel esht. Ajo esht mosha jote por Mandi e merrte me ne... - E di yll, e nderpres, ngaqe jam mbushe plot me kujtime dhe sdua te harroj asgje nga ato te bukurat. - Ambra vinte te shtepia ime pas pune. Ka pas punu ne dyqan bizhuterish, kjo rrinte aty te banaku ma e shkelqyshme se cdo unaz dhe kur hyshe mrena aty, tan dyqani kishte aromen e qafes saj. - Ca doshe ti aty dhe, cpune kishe ti me aromen e saj?, me pyet ne mosbesi Arta. - Kur ikte Mandi ne Jug, per pune per furnizime, kjo vite te une. Mandin se kam njoft vic vec si emer. Por Ambren se harroshe dot. Vite masdite ka 7-a dhe sa hyte mrenq, i binte canta ne tok nga lodhja, direkt ne dush dhe delte ashtu me uj, tu piku, me na hanger barkun. Ishte e qeshun, e turpshme. - Po Mandi?, habitet Arta. - Mandi ne pune te veta. A di si me thoshte kjo? \"Ndihem ne faj\" sa here delte prej dushit. Atee pa ju tha hala trupi, qeshte si budalle e harrote ca bahet jasht deres dhomes teme. - Po ti ca bashe? Arta e di se ska pergjigje te pafajshme; jo kot me pyet, ndersa doren e mban te imja dhe tjetren e pushon ne kofshen time. - Un, i them. - Un e basha me u dridh. Tan trupi. Apo ska ken e nxeht si vajz. Nji her sa shkoi te dushi, un mas saj dhe e xuna aty. Ater u ba vendi jon i preferum, me ndjenja te flakta. Ajo dilte prej dushit, me flokt e lagun tu ju ngjit neper shpin neper qaf tu lan ven fiks me e prek un. Ka ken e lakume ne forma, e afrosha, tu e ngjit per trup, tu na u perzi aromat e dushit e te langjeve, magnetizem i paperballushem. Dhe vazhdoj... - Kur e merrja mi trup, durt fillosha me ja leviz ngadal mbi bel, tu e perqafu te kofsht qe i kishte gati me u hap me nxjerr ne pah sekretin e saj, dhe me me dorzu cdo centimeter te trupit me forma. Ajo e mbante frymen me zor, deshir e turp e faj tana bashk, e syte flak, me pas frik me e prek. Un e preksha, trupin e kishte te ndjeshem ncdo pik, te but, qafa shpatulllat krahet, vec u dridhte para se me u qi cdo her. - U dridhte?, habitet Arta. - Dridhej si dreq por jasht nuk lente gja. Biles nji her me tha dicka, fjal te paqarta por mua gjithcka me vinte \"seks\" prej saj, nuk pushosha tu e prek tu ja shtyp mishin. Merrte frum shpej e cekt, cfar kenaqsie me e ndje tu u dridh ngjit me mua. Hipte siper meje sa here e shtyja ngadal, u perplaste, sikur e ka pas ndrysh epshin e saj prej vitesh. Gati gjithmone ate rutine kena pas, dush si femi, seks si dashnore. I vinte trupi era shampo e mbushte tan dhomen me er te mir, cdo pik lagshti ne lekur me thirrte me e prek. Ajo e kishte si ves me fol gjat seksit por un rall e nigjoja vec i perplasesa fort tu e qi si me ken ne borxh, durt ne bel ne kofsh ne byth e mberthesha aty ne divan. - Gjithmon keshtu rrinte?, pyet Arta me ngacmim. - Si parazite? Ketu e kuptoj qe po behet xheloze, por po ngutet shume, sepse historia ka akoma. Dhe une vazhdoj... - Her pas here kthente krytin mrapa, floket e lagun mi hidhte mbish shpin kur isha tu ja ba prej mrapa, dhe syt si me lot nga kanaqesia ekstaza e turpi. Ajo qeshte sa her i jepja fort e ja cosha deri ne bark, pastaj fillonte me marr frym shpejt dhe me jepte ndjesin se jena te vetmit njerz nbote, pa kufizimi e rregulla. Nxjesia e atyne momenteve, aroma e saj, uji qe i pikonte nga trupi e flokt, gjithcka ishte e ndezun dhe trupin e linte jasht kontrollit. Nganjeher kthehej prej meje, durt ne supe, her mbeshtetun her tu me terheq e shprehia peshperitjet gezimi - cdo moment e bante intensiv dhe te paharrushem. - Interesant, ti sikur e kishe te pamenaxhushem... - peshperit Arta, ndersa mbeshtetet mbi super e mi edhe me ngrohte, e dalloj qe po ngrohet. - Po kur bashim dush bashke..., vazhdoj une te flas per Ambren se dhe Arta e di qe e shijon. - Uji i ngroht i rridhte mbi trupin e bukur qe ka pas ajo. I lageshin kacurrelat e i ngjiteshin neper shpine, me cdo lvizje qe dukej ma e ndjeshme. Un e shtrengoja pran vetes, me durt ne supe ne shpatulla ne bel ne cica, tu i ndje dhe zemren tu i rreh. E puthsha ngadal ne qaf ne shpatulla pastaj siper gjoksit, tu i shiju lekuren e lagun e te ngroht. Asaj i bahej frymarrja e shpejt turpi si ikte kurr po dhe deshira e cmendun. Thoshte naj gja por trupin ma lshonte pa frena, se gjithcka i pelqete fort. Dridhej, sa her e preksha dridhej. Nji her e kisha perball e kapa prej belit e terhoqa fort, ma xuni karin te ngritun mes barkut tone dhe e shtrengonte, tu me than me za te ult \"ma fut mrena\". Un basha sikur se kuptoj ater ajo ma vente krytin ne shpatull, flokt e lagun mbi mua, un e puthja tan kohen ne qaf ne krah ajo merrte fryme si gazel ne kafaz. Dhe un kenaqesha tu e shtrengu ashtu te trupi jem, elegante ka ken, qeshte, me lete me kuptu sa e don ket gja. Mua me rritej epshi tu i marr ere e tu e ndje. - Perdit vec ne dush rrinit? Nuk bashit seks?, me ngacmon Arta serish... - Delshim edhe prej dushit, i them. - Ne mes dhomes. Se ajo ka ken vajz e guximshme. Mujte me leviz kollaj. Apo kur shikonim naj film, qe ma merrte ne goje pa e pa hic, syte ne televizor. Dhe mua me pelqete cdo gha me te, sidomos me ja vu durt neper trup, epsh i gjalle. Per seks kishte qejf doggie. Hypte ne kolltuk, me bythen nelt, e une ja basha ne forma te ndryshme, simas ritmit trupit saj. Dhe gjithmone kishte qejf me me prish me dor, as mrena as ne bark. Arta degjon cdo detaj, syte te mbushur me kureshtje dhe epsh. E ndiej si dridhet ngjit me trupin tim tek supet e mia, sikur e djeg zjarri i Ambras, por dhe emocioni qe perjetoj une duke fole. - Sa e nxeht historia, me thot. - Si ndihesh tia bash kete loj dikujt qe esht e huja?]]>Mon, 06 Oct 2025 21:38:37 +0200https://pasion.al/post/shtepia-e-sekretevehttps://pasion.al/post/nata-e-turpit-dhe-epshit- Mbaj mend nji gja te ngjashme ne fillim te universitetit, - me thote Arta, me syte e ndezur shume e te hapur pak. - Isha e re krejt, shum gjana nuk ...

- Mbaj mend nji gja te ngjashme ne fillim te universitetit, - me thote Arta, me syte e ndezur shume e te hapur pak. - Isha e re krejt, shum gjana nuk i disha. Ne ishim ne plazh at nate me grupin. Ne grup kena ken une e Ambra, qe kena shku krej mir dhe Mandi e Loni. Mandi e Loni ishn kushrinj dhe shum te ngjashem si tipa dhe si pamje. - Spo kan edhe shum rendesi kta cunat, i them me ngacmin. - ma shume du me dite per ju, - i them duke u preke doren. - Per ne, mua dhe Ambren? - Per ty, ne fakt. He me trego sa e marr ke ken e re... Ajo terheq doren e saj, i largon syte nga une dhe rikthehet ne kujtimet e saja... - U ulme ne ran, te kater tu qesh, kishim marr pije. Era e ujit na perpaste flokt qe sna ishin tha hala, dielli tu na ngroh trupat, un skam ken dhe shum e zhvillume por i kisha mbush deri diku sutjenat. Nejse, Loni po me shihte tan kohen ne fakt. Kajher tu me vu ne siklet por edhe me pelqete, me tan ato femra ne plazh, ai tu pa mu... Une ndiej pak xhelozi. Nuk eshte xhelozi dashurie, por xhelozi burrerore ndaj cdo kompetitori qe merr nje cmim per te cilin ti edhe ske konkuruar, por mund ta kishe marre. - Ai..., - vazhdon Arta duke me pare drejt tashme, edhe pse sjam i sigurte nese e ka mendjen ne mua, - nuk fliste. Por shikimi i ati djal me ndjente krejt, sikur dote me than dicka, naj gja qe e ka pas kaher ne mend. Ishte ba pak ftoht sic e kujtoj, - vazhdoj ajo duke u perkule pak prej meje. - por dhe nji lloj euforie qe nuk di ta shpjegoj. Ngrohtsia e tij, durt qe me preken, buzt qe kerkonin por nuk dishin hala rrugen, me banen me u ndje e gjalle ne nji menyre qe nuk e kisha provu kurre ma pare. Era e detit, tingujt e dallgve, hana qe kishte fillu me leshu rreze perreth, e banin cdo detaj te dukej i gjall. Menyra si ajo shprehet, mimikat ne fytyre, duart qe leviz dhe me prekin, tashme me ka bere deshmitar real te asaj historie. - Dhe manej?, e pyes ndadale. - Manej me puthi ne qafe dhe fillume me u prek me u ndje pa dit me u ndal. Ishte nji deshir ma e gjat se dita, ndodhta e gjat sa koha jon e njohjes. Ai me perqafonte, me shtrengonte, dhe ndjeva cdo fjale qe skishte arrite me ma thane me za. Une e shikoj dhe ndihem sikur cdo pulsim i saj perplaset ne mua. Nuk ka nevoje te me preki me sic po e ben me dore; historia e saj po me ndez, po me ben te ndiej gjithcka qe ajo pershkruan. Cdo fjale e saj dhe cdo fryme eshte e ngrohte. Une buzeqesh lehte duke e pare, per ti nenkuptuar qe po e kuptoj. - Dhe ca ndodhi ma nej? - At\'nat, - vazhdon ajo, qe kishim dal per pije, masi provume dhe pak ushqim e pime prape, ishim tu kalu krej mir deri Loni, si me ken jo dejshem por ne qejf, me tha se i pelqe. - Ajo ndalet pak, rimbushet me fryme, shfryn pak... - Hmmm, nuk mujta me e besu. Nuk e pritsha, shok per kaq koh. Por ai ishte i sinqert. - Interesant... Dhe? - Dhe nejme ashtu ne heshtje per pak, tu ndje eren e nates dhe tingujt e valeve qe goditshin bregun. Dhe si pa e kuptu, papritmas, perfundume tek shtepia e tij. Ata kan pas nje shtepi afer plazhit qe per 2 minuta mbrrishe nkamb. Shkume ne shpi, askush aty, pak frik por dhe jo, pak turp por dhe jo, por kuriozitet shum, se kisha idene ca na pret. Por kam ba dashni me te deri mas mesnate, dhe ai e kishte per her te par. U mrekullu krejt mas meje. - Bat dashni kshtu, direkt? Paski ken tap..., - i reagoj une me humor por edhe me besdi se po me nxjerr nga mood-i. - Dhe per her te par 40 vjec? - Po jo krejt keshtu dhe jo 40 vjec se nuk ndodhi por dje por ne master, - justifikohet Arta, duke buzeqesh lehte, dhe tani sikur do ti jape tjeter ngjyrim historise. - Kur mbrritme te shtepia Lonit, atmosfare ishte e ngroht. Ne kishim disa net tu shku te plazhi pernate dhe tashme ishim te nxeht. Shtepin e kishte te madhe, te rehatshme, divana te medhenj te dhoma dhe te but me te lan mundsi pafund per pozicione dhe intimitet njikohsisht. Arta ndihet pak e turpshme teksa me rrefen. Ose ndoshta jo me turp, por me emocion. Ose ndoshta as emocion, por deshire per te perjetuar serish ndjesi te tilla. Sikur i mungojne ndjesi te tilla; ndjesi te eksperimentit, te zbulimit, ndjesi te pafajesise. Syte i dridhen ndersa flet, por une e shoh zjarrin qe ka ne to. - Nuk e di a duhet, i thashe Lonit. Dhe po i maja durt ne ftyr se qejf kisha por dhe turp e dilem. Nuk ka problem, me tha Loni, me at zanin e tij te pafajshem, ban thjesht ca deshiron, me thoshte. Dhe filloi me mu afru ngadal. Aty me dha puthjen e par tonen, shume te avash por ishte ba zjerm, edhe tempratura. Me pati puth dhe te plazhi, Tu me puth ngadal dhe un fillova me u dridh krejt. Un tu leviz kadal, bute, me pasion dhe nuk dosha qe me vrapu para tij. Ai mi vendoste durt ne bel, apo se kam pas belin te holl ater sa nje kanace; tu mi vu durt tu me terheq, dhe un nji moment sdi ca pata po ju hodha siper e rame ne divan. Shyqyr, divani i but dhe i sigurt, me mbajti. Une nderkohe kam heshte. Lonin nuk e njoh por e kam te qarte fytyren e atij djali tashme; ne kete moment madje mund ti bej edhe nje resume sa djal i keq eshte. Arta nderkohe se ka idene ca po mendoj une dhe vazhdon rrefimin e saj: - U shtrime ne divan, ne ishim hala me veshjet e plazhit dhe per nji sekond u bam krejt nudo... - Ka ken dhe koha ater, e nderpres une, - qe seksi me u ba vec nudo. - Nuk jam aq e lasht jo, ma kthen. Prit e nigjo ca ndodhi. Un isha ba uj. Sdi ka me vinte tan ai epsh. U shtrina ngadal me Lonin si e terhoqa pak dhe hap-e-myll syt, u fut mrena meje ashtu pozicion misionar. Sja kisha vu re kurre sa e kishte. Durt i mbante te kryti jem anash, e un tu u shtrengu nen te, duke mu dridh cdo centimeter trupit nga pasioni po e po por dhe nga turpi e frika se po vjen kush e na gjen ashtu. Tana dritat ndezun si me ken koncert. Per nji moment mbylla syt, tu shtrengu buzt qe me dridheshin, dhe jam e sigurt qe dhe Loni e mori ket mesazh, derisa duket u lodh, u terhoq, me vuni durt ne ije dhe me rrotulloi me ktheu ne doggie. Aty cdo gja mori tjeter rrjedh e ndjesi, u pershtatme si binjak dhe durt qe mi vendoste mbi ije, tu me shtyp fort por ne sinkron, me pelqente kontrolli qe kishte marre. Cdo prekje, cdo shtrengim, cdo shpull qe me jepte mrapa, u dukte si nji moment i pafundem por qe kisha frike se do mbarojn shpejt. - ... - \"Ah\", peshperita une nji moment. Por Loni e kuptonte qe ofshamat e mia nuk ishin shenja ndalese por kerkonin ma shume presion. Atmosfera dhe arredimi i shtepis e bante gjithcka te munjtun. E leht me leviz, me u pershtat, pozicione te ndryshme dhe cdo pozicion i rahatshem. Trupi me ishte ba flake, cdo moment mu dukte se po prishem njaty, tension i gjalle, gjithka shum intense dhe mu dukte se me vinte Loni deri ne stomak. Shikimi i Artes tashme rikthehet tek une, me i ndezur se perpara. Fryma i dridhet paksa. - Ka ken nje histori qe smund ta harroj, - me thote, me ze te ulet. Une e veshtroj pa bere gjeste por duke menduar disa gjera konfuze. Dhe sa dua te them dicka, ajo me nderpret: - Si ndihesh kur dikush te rrefen kaq shum pa te fsheh asgja? Ca menon? Pa i fole akoma, e shikoj dhe buzeqesh. Pak xheloz per momentin, ndoshta, por kete sdo ja them. Dhe e di cfare deshiron te degjoje, keshtu qe sdo i them gjithcka; - Si ndihem?, i buzeqesh. - Ndihem mire, e kam ndier gjithcka me ty, edhe pse skam prek asgje. Ajo me prek doren si per te kompensuar sadopak; - Kete desha me nigju, - me thote dhe afrohet prej meje, te supi im, gati mbeshtetur. - Me bane me e ndje thelle gjithcka, sikur e perjetova me ty...]]>Fri, 03 Oct 2025 11:37:43 +0200https://pasion.al/post/nata-e-turpit-dhe-epshithttps://pasion.al/post/pertej-plazhitDera e zyres vazhdon te jete e mbyllur. Jashte zyres eshte qetesi, vetem zhurma e lehte e korridorit qe ndonjehere ndizet e shuhet si fryme prej se la...

Dera e zyres vazhdon te jete e mbyllur. Jashte zyres eshte qetesi, vetem zhurma e lehte e korridorit qe ndonjehere ndizet e shuhet si fryme prej se largu; asnje take nuk degjohet ta preki. Brenda, eshte tjeter bote: ajri me duket me i ngrohte, me i dendur, sikur cdo frymemarrje bart nje levizje te fshehte dhe shpesh ndihem si ne kurth e nuk di cfare levizje te ndjek. Arta eshte ulur ne tavoline, me ato kembet e kryqezuara si gjithmone, por sot ka dicka ndryshe qe prej fillimit. Duart i con te qendrueshme mbi tavoline, duke me degjuar,dhe me therret me ate tonin e qete qe duket i pafajshem, por e di sa helm e mjalte ka brenda: - Hajde, ulu pak ketu buze meje. Ka nje karrige bosh, afer saj, dhe une ulem. Shpinen e ndjej qe me rendon, sikur dera pas meje te ishte bere nje mur qe me mbyllte ketu, me te. Pa zhurme. Pa dalje. Vetem ajo. Dora e saj gjen doren time mbi tavoline - qe i shkon afer por nuk e prek. Dhe me prek vete, lehte, pa ngut. Si gjithmone, s\'eshte as shtrengim, as terheqje - eshte nje kontakt qe thote: \"Rri ketu, mos me ik\". Ose te pakten keshtu me duket mua. Me sheh drejt ne sy; ne te saj ka nje shndritje qe nuk e fsheh dot. - Ke ndonje histori te re per te me treguar? - me pyet. Zeri i saj eshte me i ulet se zakonisht, i bute, por me nje thirrje qe me ngacmon ne mish. E di qe pret dicka. Dhe une buzeqesh pak, e le doren poshte se saj, ndiej ngrohtesine. Histori kam plot, ndoshta ajo pret dicka tjeter prej meje por me pelqen kjo loje, do ta le deri ne fund qe ta beje vete levizjen e pare. Une i ardha ketu. - Po, - i them ngadale, - kete vere kam pas nji gja... dicka krejt ndryshe. - Hajde, - thote ajo, duke u perkulur pak drejt meje. - Me trego. Dhe me sheh ne sy. Une nis i tregoj. - Ishte vere. Ne plazh. Ajo... Greta. Zysha e matematikes. Arta rrotullon vetullen me ate shprehjen e saj qe me vret me shume se cdo fjale. - Greta... - perserit emrin, sikur po e shijon ne gjuhe. A ndoshta sikur po i djeg. - E kam pas ne master. Ajo esht edhe ma e re se ti. Por zysh. - Po, - i them, duke buzeqeshur. - Ma e re dhe e martume. E takova rastsisht. Ishte me familjen at\'nate. Burri, femijet. U pame dhe thjesht u pershnetme. Por syte nuk i kishte si te nji gruje qe e ka merdhy rutina. I kishte si te nji vajze te re qe don me eksploru bote. Arta leshon doren mbi doren time, pa e hequr. - E di mire ca thua, - peshperit. - Greten e njoh, grua jam vet. Manej? - Manej, - vazhdoj, - po at\'nate, e pashe prap. Ishte ul me goten ne dore, me rop por pak si anash. Dehsa me i qeras por ishin shum njerz e nuk bana skena. Ajo nuk foli hic, vec me pa dhe disi me pershneti me sy. Arta me shikon drejt, fytyra i eshte zbutur, fryma i ka ndryshuar. - Po nuk mbaroi me kaq, - thote. - E di qe jo. - Jo, nuk mbaroi. Te nesermen, u ktheva prape. Jo per plazh, - buzeqesh pak, e shikoj ne sy. - Por per Greten. Ajo me perhumbet me shikim. - Sa i qarte, - peshperit. - Shkove per te, jo per ujin. - Po un te uji nuk shkoj, vec ne klube dhe deri te rana. Dhe ate nate, ajo u shkeput. Nga burri, nga njerezit me te cilet me te ishte dhe erdhi te makina jeme. Arta me shtrengon doren me fort, pa e kuptuar. - Ne makine? - me pyet, me syte qe i shndrisin. Une marr fryme thelle dhe e sjell skenen para syve te saj. - Ishte bajagi von at nate. Makinen e kisha parku pak ma nej nga zhurma e plazhit, aty ku dritat binin shum leht dhe vec hana i jepte drit rruges. Kur Greta u fut brenda, era e saj e trupit te lagun nga plazhi me perplasi, a thu sa kishte dal prej ujit. I kishte heq ne fakt rrobat e plazhit, dhe ishte vesh me nji fustan te holl veror qe i rreshqit\'te leht mbi kofsh. Dhe vazhdoj... - U ul buz meje pa than asnji fjale, fryma e nxeht, si me pas vrapi tu i ik dikujt. I pash syt, pak e trazume, plot me deshir dhe frik. Ja vuna doren te qafa me e qetsu pak, ja dallova si ju drillte pulsi. Nuk folme hic vec ju afrova e putha ne buze; ua, a thu se kishim prit prej vitesh. Ishte e thame. Puthja jeme tan lang a ngut, u prit me zjarr te fshehun prej saj. Arta me shikon ne sy. Une vazhdoj... - Edhe durt e saj manej me gjeten shpejt, tu me shetit neper trup, mi coi te beli dhe mu ndalen aty. Un ja cova doren posht fustanit, kofsht e ngrohta, te buta, tu i hape pak. Manej ma shtrengoi doren me kofsh si me pas frik qe po ja heqi, dhe per nje moment u terhoq pak. \"Nuk munem\", me peshpertit ne qafe, me za te thym. Por buzt nuk ju ndalen aty. U kthye serish, ma kapi byzen dhamb, ma thithi gjuhen sikur me njeh prej shum vitesh, dhe ma coi doren te kari se e pau ashtu ne terr qe dicka po rritet. Nuk me shikonte ne sy asnji here, vec e fshehte koken te qafa jeme se dicka e turpronte, nuk donte me e pa veten ne at\' situate ndoshta. Arta tashme eshte akoma me e fokusuar. Admirimin qe ka pase per Greten nuk ma mohon, por nuk e kuptoj a eshte e vertete apo po ben lojera xhelozi. Une nderkohe vazhdoj rrefimin... - Nderkoh qe ishim tu u perqafu qafe me qafe, doren ma coi mbi tuta, dhe me shtrengoi. Un i lash nji pasthirm qe ta kuptonte se gjaja po shkon taman, ajo kuptoi drejt dhe pa e cu krytin ma futi doren nen tuta. Nuk vonoi ma nxorri jashte; dhe a din si u dridh, sikru u tremb, por mbylli syt me besim se vec prekja e asaj gjane te mrekullueshme i shkund cdo frik. E mori ne dore, ngadal, sikur nuk dinte a duhet apo si bahet, pastaj filloi me e ferku ma shpejt tu e shtrengu. Frymen ma lshonte ne qaf si me ken tu u perplas, fustani i ishte ngrit mbi kofsh, dhe un e largova pak duke e ledhatu ne flok e duke e puth, duke i than mos me ndalu. Manej u perkul, masi me perqafoi ma shum dhe me kafshoi ne qaf pa me pa n\'sy anji here. Dora filloi me ju lag te kari jem, me ju ngroh, si nje rrefim qe po e bante vec per mu. Trupi i dridhej, sikur e kishte me nxitim, por edhe sikur donte me ec avash. - Pse nuk bate seks?, me pyet Arta si me habi, aq sa se kuptoj sa te sinqerte e ka pyetjen. - Jo, nuk bam. Por u puthme, u prekme, u kafshme si dy njerz qe i kishte marr malli per nje cast te ndalum. Ajo u ul pran meje me hodhi trupin mi shpatull, durt qe mi la posht gjith kohen. E ndieja si dridhej e strukej te qafa jeme. Un i prekja kofsht, barkun, i puthja qafen aq sa kishte te zbulume por ajo... ajo s\'mund ndalej aspak. Donte me shku ne fund, nderkoh qe kishte dhe frik. Arta me shikon, skenen e ka krejtesisht te qarte dhe duket sikur po e perjeton. Fryme e saj i ngjitet ne fyt. Dhe me nxit me shume kur me pyet: - Dhe?! - Dhe, - vazhdoj une. - Dhe nuk po ndalonte. Do me conte deri ne fund. Aty buz makines, pa zhurm, pa drita, por me gjith deshiren qe kishte mbajt permrena, dhe i iku turpi e po me shihte cdo detaj sikur donte te me fiksonte cdo muskul, cdo frymemarrje. Ne zyre ka pak heshtje. Degjohet vetem ora e vogel ne mur. Dora e Arta-s eshte akoma mbi timen, sme ka leshuar asnje moment por ndonjehere edhe me shtrengon ndersa une flas. Fryma e saj eshte me e shpeshte. Ajo me sheh drejt, e ndjej si me kafshon me sy. - Dhe?! - pyet serish por me nje ze qe vjen si me i ngjirur, - si ishte? Si shijon ta bash ne fshehtesi, me nje grua te ndalume, aty buze makines tane? E shoh. Dhe buzeqesh. - Eshte, si te vjedhesh fruta te mira nga kopshti i huj, qe te duken kaq te mira sikur askush tjeter nuk gjinden. Arta e leshon doren nga e imja, por vetem qe ta vendose perseri mbi te, me gishtat qe ferkojne lehte, si nje thirrje qe nuk guxon te behet fjale. Dhe une e di: ajo nuk do me teper, jo tani, jo ketu. Por brenda saj, fjala ime i ka ndezur zjarrin qe s\'mbyllet lehte. Dera mbetet e mbyllur. Ora ecen. Dhe une e ndjej qe Arta nuk po pyet thjesht nga kureshtja. Ajo po kerkon nje shije qe nuk e ka provuar vete, por qe do ta dije - deri ne detajin me te vogel. - Ma trego dhe nji her, - me thote, me afer tani, zeri i saj si nje peshperitje. - A te prishi me dor? Mos mi kurse k\'to detaje se vet e fillove. - me ngacmon. Une e shoh drejt, dhe heshtja ime eshte me e nxehte se cdo fjali, duke ja perserite dhe nje here me detaje gjithcka ndodhi; ndersa ajo me sheh ne buze tek i flas e doren e mban mbi timen... Dhe nuk flet. Vetem me sheh drejt, syte e saj te gjalle dhe te nxehur flasin me shume se cdo fjale qe mund te thote permbi timen. Ajo leviz ngadale, afron doren mbi krahun tim, sikur do te shikoje neper cdo nerv, cdo pulsim. Fryma i eshte bere e shpejte, me duket sikur deshira e saj digjet brenda. - Mmm... - peshperit ajo, duke u perkule pak me prane. - Ma trego cdo sekond, - thote, zeri i saj i ulet, i dridhur pak, por plot nxitje. - Si ndjeje doren e saj, si ishte... gjithcka. Une buzeqesh, e di qe ajo nuk do ta lere kete pa e shijuar cdo detaj ne imagjinate. Ajo afron fytyren dhe me prek lehte buzen me gishta, si te me provokoje te flas me shume. cdo fjale ime e ndez, cdo rrefim i ri e ben te dridhet. - Dhe... - vazhdoi ajo, duke i mbajtur syte te fiksuar mbi te miat, - a ndjeve ate adrenalinen finale apo jo? - Po, - i them, - dhe ishte e pabesueshme. Fryma e saj, durt, cdo gja... Un ndihesha sikur cdo sekonde do shpertheja. Kur mpa fytyren, kur mpa sa pran isha, me shtrengoi edhe ma fort, me nji vendosmeri qe me la pa fryme, taman si pedagoge. Un mbyta ne at cast, duke u shfryr ne doren e saj te vogel, qe njeren e mbushi e me tjetren ndaloi presionin, ndersa un perkulesha e ajo me puthte ne qafe dhe me peshperit\'te me za fituesit: \"keshtu t\'kam imagjinu\". Dhe mbeti aty, koken mbi supin tem, durt te bame pis, dhe une e memorizova at moment per tmos e harru kurr. Arta e fshin paksa buzen me gishta, mban shprehje te cuditshme ne fytyre, nje perzierje mallengjimi dhe epshi te fshehur. Mbeshtetet pak mbi karrige, afron kemben prane meje sikur shtrihet, dhe me le te kuptoj se deshiron se i pelqejne keto ndjesi. - Shih, - thote, - kjo eshte edhe arsyeja pse je kaq special... kur flet, e ndjej gjithcka thua...]]>Wed, 01 Oct 2025 13:00:47 +0200https://pasion.al/post/pertej-plazhithttps://pasion.al/post/nga-ukraina-ne-cemAjo me shkruan nje mesazh te thjeshte ne WhatsApp: \"Jam ne Shkoder por nuk di ku te shkoj.\" Mjafton vetem ky fillim, qe une te ndiej menjehere nje b...

Ajo me shkruan nje mesazh te thjeshte ne WhatsApp: \"Jam ne Shkoder por nuk di ku te shkoj.\" Mjafton vetem ky fillim, qe une te ndiej menjehere nje butesi te ngrohte nga prania e saj qe po afrohet. Ajo nuk eshte nje vajze e humbur ne nje qytet te huaj por nje turiste kurioze qe po shetit europen me nje drite flirtuese ne cdo mesazh qe shkruan. Akoma pa e pare, e perfyturoj; e re, spontane, e guximshme, por nuk e kam pare akoma. Ama nuk gaboj! E ftoj te takohemi ne Pedonale. Me sakte, ajo aty eshte tashme, por i them te me prese. Marr motorrin e shkoj me gaz ne fund dhe kur shkoj, cte shoh! Oksana, vetem 19 vjece, trup i holle dhe i gjate, floke te verdha me rreze qe i varen permbi shpatulla. E veshur lehte, me nje bluze qe holle pa recipeta qe le te kuptohet gjithcka, pantofla, dhe nje fund aq te shkurter sa i valvitet ne cdo hap e thuajse i nxjerr gjjthcka - jam i sigurte qe as mbathje ska. - Is it you?, reagon me nje buzeqeshje te vogel sapo i afrohem pak, pasi me ka ndjeke me sy qekur fika motorrin e derisa i shkova buze. - Mire se erdhe ne Shkoder!, i them, dhe i hap krahet ta perqafoj. - E shoh se ke sjell diellin me vete. - Dielli Ukraines, me thote. - Eshte i ftohte. Reagimet e mia mungojne ne kete moment. Nuk dua te ndihet ne sfide por e marr direkt e qetesoj ne kafe. Keshtu eshte zakoni, te di me ke kam te bej. Rruga eshte e mbushur me njerez qe nuk e kane mendjen, sepse per mua jemi vetem ne te dy. Ajo flet pak por duket se tregon mjaftueshem per veten, per vendin e saj, per udhetimin. Angishtja e saj nuk eshte perfekt por ja dalim te bisedojme pa ndalesa. Une e ngacmoj, flirtoj hapur me te, si prove por e shoh se i pelqen gjithcka. Dhe i them: - Pse nuk flet tek une sonte? Mbase jem me i mire se 4muret e hotelit... - Mbase, - me ngacmon ajo. - Nese do, neser mund te te coj tek lumi... E kam fjalen per ne Cem. Rruges e di qe ka edhe shtepi pushimi; une ec me motorr, shkoj shpejt atje, bukur e privat, dhe pse te mos e haje luani nje gazele? Mbremja kalon me pizza dhe birra ne qytet e nata e qete, secili ne krevatin e vet. Te nesermen, me nxitim e deshire nisemi per tek lumi ku dhe marrim nje kabine nga ato me derrasa qe jepen me qera ditore - per te lene cantat, dhe dreka kalon mrekullisht me te qeshura dhe foto. Pasi lahemi ne dreke, shkojme brenda per pak qetesi. Kabina eshte e vogel, vetem krevat dhe nje tip rafti per rroba. Une qendroj brenda, shtrire, ne pritje te Oksanes e cila po ben dush jashte qe te vije pastaj te veshi rroba. Duke ndenje afer deres me syte ne natyre, degjoj afer pas meje zhurmen e ujit te dushit qe fiket. Ajo vjen para meje, peshqiri i mbeshtjelle rreth trupit saj te holle, pikat e ujit qe rreshqasin nga shpatullat e floket e saje dhe thojjte e saj te vegjel, te bardhe, kembet e buta qe leshojne uje mbi rruhicen me derrasa. Duket pak e turpshme, por syte i shkelqejne si ne perendim - me disa pyetje jete. Dal perjashta, e afrohem. Kur i shkoj afer, ajo nuk leviz, vec i afroj koken te qafa, i marr ere e i them: \"bytha jote eshte shume e bukur\", dhe e kap peshqirin si pa dashje e e zgjidh, duke pare se rreth nesh ska as njerez. Ai rreshqet poshte e bie ne derrase, duke i zbuluar trupin e lagur, gjinjte e vegjel qe nga frika e freskia ajrit dridhen dhe kofshet e bardha te buta qe duket sikur presin te preken. - Ups!, i them me nje buzeqeshje djallezore, ndersa ajo mbulon gjoksin me duar dhe me vrap futet ne kabine. - Cpo ben?!, me pyet pak e nevrikosur, ndersa faqet i marrin ngjyre trendafili. - Ajo ishte me qellim! - Ndoshta po, ndoshta jo..., - i pergjigjem dhe i afrohem brenda ja vendos hunden ne qafe, duke i shijuar aromen e fresket te shampos dhe te lekures lagur. Ndersa ajo nuk leviz, une perfitoj te realizoj ate qe po pergatis qe ne mengjes... Ja ve buzet ne lekure, dhe ia rreshqas poshte, drejt gjinjve te bute. I prek, te vegjel por thithkat e forta, dhe ja thith ne nje menyre qe duket se i zmadhohen. Eshte kaq e re dhe duket kaq e vogel. Ajo nxjerr nje psheretime te lehte dhe me ve doren ne qafe, me kap floket, mi luan me duar. Une afrohem edhe me shume, duke e nuhate akoma, me gjuhen qe ja shetis rreth dhe permbi thithka. Trupin e ka te lagur akoma. Aromen te mire. Ia shijoj gjinjte e vegjel duke ja mbajte duart rreth belit e mbi bythe qe te mos levizi. E ka rrumbullake, mjaftueshem te malle per sa e vogel duket para meje por rrumbullake. E lagur. Ajo merr fryme thelle nderkohe dhe me peshperit: - Don\'t stop! Duke e puthe ne gjoks, e marr prej beli dhe e ul ne buze te krevatit vogel. E puth ne qafe, ne shpatulla, ne gjoks prape, asnjehere ne buze por shpesh i afrohem afer te ja admiroj. Ajo dridhet pak, nga emocioni jo nga frika. Gjunjet i hapen vetvetiu, natyrshem, dhe une zbres poshte si me sinjal, tek bota e vogelushes qe eshte lage me shume se nga uji i dushit. Ajo shtrin duart anash ne krevat, koken lirshem pas, dhe leshon nje ofshame kenaqesie te gjate. Une e mbaj ashtu me duar, se le te levizi edhe nese do. E mbaj te shtrire me force mbi corcafet e bardha; dera eshte e hapur por perjashta nuk ka kembe njeriu e ska gje edhe nese ka tashme, por une me kembe e mbyll lehte. I afrohem vajzes vogel duke e puthe me poshte ne bark, tek kerthiza e vogel, avash avash ne rrenze te kofshe dhe me ne fund ja ndiej aromen edhe ne vendin qe me kishte mbete. Ajo hap kembet pak nga pak, duke me liruar hyrjen dhe po, eshte e lagur si nje vajze e malle. E filloj me gjuhe, bute, lehte, duke i lepire pjeset e saj me te ndjeshme. Ajo tundet, shtrengon fort corcafet, \"Mos ndalo\" peshperit me ze te ulet por une vetem kete detyre kam per tani - jo ta penetroj, akoma... Gjuha ime luan kudo mbi siperfaqen e saj femerore; te kliti, e rrethoj, e thith, e lepij, e le ngadale pastaj. Ajo ngre koken per ta pare cfare po ndodh, disi ndihet se po kulmon, dhe une e kuptoj si i pulson trupi. Papritmas, nje moment, ngro koken, une e shoh, ajo qesh, dhe me thote me nje ze te sikur po mbytet: - Grab my ass! E bej sic me thote, tashme une po i sherbej vertete, e kthej pak permbys ne njeren ane dhe ja hap mollaqet me kujdes; vrima e saj eshte kaq e bukur, e vogel, e bute, dhe une nis ta lepij pa pendese, duke i bere rrathe e duke e shtyre gjuhen brenda. Ajo uleret, me nje britme e perzier me kenaqesise dhe befasise. Njeren dore e con vete te vagina e saj e bute dhe fillon te masturbohet ndersa une vazhdoj detyrat e mia nga pas. Duke e lepire ashtu, e shoh qe doren tjeter e sjell te bytha, me ndesh gjuhen, me kap buzet; ka qejf ta preki bythen e saj te bute. Kjo me cmend vec me shume; ajo me ben vend me duar dhe une ja fus gjuhen me thelle, duke e ndihmuar edhe me duar. Ajo thuajse qan nga kenaqesia, trupi i dridhet, duke me thene \"Faster, faster, fuck it\". Une nuk ndaloj, ajo vazhdon te masturbohet ne ritmet e saja melodike ndera une ia lepij cdo centimeter, derisa bytha nis ti kulloja nga peshtyma ime, duke u shtrenguar fort me kofshe tek fytyra ime. E ndiej duke u shkunde lehte e duke leshuar nje \"ahhhh\" te gjate, te lagesht, te sinqerte, sa besoj qe degjohet edhe perjashta. - Oh Zot, I\'m comming, I\'m comming, - thote me nje ze qe ushton ne kabine. Trupi i behet si hark dhe me duket se e gjithe kabina mbushet me zjarrin e saj; kembet i shtrengohen mbi shpatullat e mia, i dridhen, ndersa lageshtia i rrjedh mbi buzet e mia pa aspak kujdes. Pastaj bie mbi jastek, qetesohet, frymon rende, me sheh, dhe me perqafon. - This was new, - peshperit, duke me puthe ne faqe e duke me shtrenguar tek provon qe kjo ishte dicka e re. Une ia kthej perqafimin fort, me deshire, dhe ndiej trupin e saj si ende dridhet, e e di mire qe kjo mbremje nuk do harrohet kurre. Oksana renkon, qendron ashtu ne krevat pa levize, me floket e lagura qe i shperndahen. Trupi i shkelqen nga drita e lehte qe hyn nga dritarja kabines. Kur hapim syte, eshte bere vone. Koha per tek lumi ka kaluar tashme dhe ska orar per nje tjeter aventure. Ajo me sheh me buzeqeshje dhe me thote: - No problem... we had better fun here. Kthehemi ne qytet, pime nje lend dhe darke te thjeshte. Mbremja eshte e qete, ajri i fresket i veres na shoqeron. Kur kthehemi ne shtepi, Oksana me afrohet prane, pa fjale. Ulet ne gjunje, me shikon ne sy ndersa me hap pantallonat me doren e saj te vogel, dhe fillon te me perkedhele, me levizje te ngadalta, sensuale, si falenderim. - For you, me thote, - sepse perjetova nje udhetim fantastik fale teje. Duke e ledhatuar ne fytyre e ne floke, duke i preke buzet me gishta, prishem ne doren e saj, e cila me shtrengon fort derisa te gjitha pikat bien e i perhapen ne gishta. Ajo me puth ne faqe, me shikon thelle, dhe pastaj na sherben ca letra te lagura, e ulet buze meje, ku do fleme ngjit-e-ngjit. Te nesermen, iken heret, me canten e vogel ne dore. Nuk harroj fjalet e saj te fundit: - Shkodra will be in my heart. Por ashtu do jete edhe per mua... Teksa mbetem me kujtimet e trupit te saj te lagur, te shijes se cmendur qe me dha, dhe te asaj dore te vogel qe me mbylli naten.]]>Fri, 26 Sep 2025 10:43:01 +0200https://pasion.al/post/nga-ukraina-ne-cemhttps://pasion.al/post/nderhyrje_francezePas takimit sa interesant aq edhe suprizues ne cdo moment, me ciftin nga Rusia, nje tjeter loje e fatit luhen me mua ndersa Vanesa vjen ne jeten time....

Pas takimit sa interesant aq edhe suprizues ne cdo moment, me ciftin nga Rusia, nje tjeter loje e fatit luhen me mua ndersa Vanesa vjen ne jeten time. Kjo vajze, Vanesa, 24vjecare, eshte nje udhetare e vetme qe vjen nga franca dhe si franceze, ka nje natyre dhe pamje magjepsese. Syte e medhenje dhe floket bjond te shkurtera e me dredha - e bejne te admirueshme, bashke me piercing te shumta qe mban ne hunde e ne vesh - ajo merr nje bukuri rebele. E veshur me kanatjere dhe tuta si ushtarake, dhe keshtu ajo merr nje forme konfidence dhe aventure. Rruget tona kryqezohen kur Vanesa vjen ne lagjen time, duke kerkuar per nje nate qe ta kaloje ngrohte ne qytetin tim. Ne fakt ne kishim biseduar, por disa komplikacione te saj dhe mberriti shume vone. Dhe keshtu skemi as shume kohe per te kaluar bashke. Vec me tregon qe i pelqen te luaje piano, dhe me kujton veten kur shoh pasionin e saj ne sy, qe shndrit si pasioni im per teknologjine. Bisedojme per pak, duke ndare histori te gjata dhe ngacmime te shkurtera, dhe nata iken me shpejt sikurse erdhi. Te nesermen ne mengjes, ajo ngrihet heret per te marre autobusin e Ulqinit dhe kaq ishte udhetimi i saj ne Shqiperi... Pavaresisht kohes se shkurter te takimit tone, ne vazhdojme te qendrojme ne kontakt nderkohe per disa dite ne vazhdim. Une i kam thene qe Ulqinin e njoh e sigurisht qe ka plot pyetje te me beje. Dhe ka nje koneksion te cuditshem mes nesh, nje ndjesi sikur jemi miq prej kohesh dhe nje ndjesi sikur dicka na kaloi nen duar. E keshtu nje tjeter nate duke chat-uar, nje nata para se te kthehet ne France te nesermen, ajo me suprizon me vendimin e saj per tu rikthyer ne Shkoder, me kusht qe ta percjell te nesermen ne aeroport serish. Ajo deshiron te kompensoje kohen qe nuk shfrytezoi me mua, dhe une me padurim pres mberritjen e saj te dyte, me heret se heren e fundit tashme. Koha kalon e mbremja e re na gjen ne qytet, me ecje te ngadalta duke treguar te tjera histori si te mos ishim pare prej njezet vitesh. Me pak ushqim deti ne qender, mbremja kalon e mbushur me te qeshura te shpirterave tane te lire. Flasim per endrra dhe aventura, duke ndare histori deri pas mesnate. Atmosfera eshte perfekte, kudo ka drita dhe pak njerez, ere e lehte dhe duket se sjell zhurmen e perplasjes se dallgeve, qe nga liqeni. Sonte, do krijojme nje lidhje qe shpjegon edhe kthimin e saj per te dyten here. E marr me motorr, ecim ngadale permes qytetit pa kokore, ajri i fresket i nates na ledhaton floket sikur po na drejton per tek vendi qe na pret dhe per pak jemi ne shtepi, qe sa hapim deren, pa fole, zbrazim ate qe paskim pase ne mendje gjithe naten e qe nuk ngre asnje pyetje; fillojme te puthemi plot pasion, me deshire te pamohueshme, si heqim dot duart nga njeri-tjetri. Levizim te bashkuar neper korridor, me duart neper trupa e buzet qe nuk shkeputem asnje sekonde; as piercing sikur spo ndihen me. Emergjenca e nevojes tone na con ne kuzhine, ne rrugen me te shkurter nga korridori. Trupi i saj i vogel ndihet mire por edhe i pushtuar nen mallesine time, por levizjet e saja jane elegante dhe me autoritet. Floket e shkurtera me ndeshen ne faqe ne gushe teksa puthemi, dhe piercing qe ka ne fytyre, shkelqejne ne driten e zbehte qe hyn nga korridori. Nga kuzhina, ecim me te shpejte ne dhome te gjumit, afer shtratit gjithmone me corcafe te buta e arome te mire, dhe aty pasioni jone ndizet serish. Intensiteti i lidhjes tone eshte pushtues dhe cdo prekje, cdo puthje, ndihet elektrike. Lekura e Vaneses eshte e bute dhe e ngrohte nen duart e mia, e ofshamat e saj e mbushin dhomen, nje simfoni kenaqesie qe validon deshiren tone. Me puthje, e drejtoj siper shtratit, ku ajo ngrihet ne gjunje perballe meje. Une zberthehem avash, kari i ngritur dhe gati per loje, e asaj i qeshin syte kur e sheh. Pa pyetje, hap gojen dhe e merr brenda. Ndjesia e gojes saj te bute e te ngrohte, duket shume per mua qe te perballoj sonte. Ndonjehere kollitet teksa perpiqet te me kaperdije te terin, sikur nuk e ka ne duar ta shohe sa i fryre eshte, dhe syte i lageshtohen duke me pare me deshire e vendosmeri. Mi vendos duart rreth kofsheve ndersa vazhdon te punoje me goje, dhe ndjesia sikur do shperthej cdo moment - sme largohet... asnje moment. Keshtu qe e largon, e marr, e ngre pak dhe e rrotulloj, ne cep te krevatit, dhe e perkul perpara. E le akoma ashtu, te veshur por vec bluzen lart me cicat qe ti tunden, e tutat poshte me bythen e zbuluar si topa plazhi. Ajo vec i duket sikur me fton nga ky pozicion dhe une nuk rezistoj dot pa ja ndier me duar lekuren e bute. Ja afroj karin me kujdes, permes te cares bythes, ja rreshqas derisa i gjej identitetin e saj dhe i futem brenda avash, duke i deshmuar ngushtesine qe e karakterizon. Ajo kaperdihet ne kete moment, dhe shtyhet drejt meje, ndoshta nuk i mjafton per momentin dhe e do me thelle. Me duart ne bel, e rris trysnine dhe i futem brenda me shpejt. Cdo levizje percjell ne te dy, vale te ngrohta kenaqesie. Duart e mia shetisin mbi trupin e saj te bute, ndonjehere i gjejne gjinjte tia shtrengojne thithkat e ndonjehere i pushojne mbi bythet e fryra. Dhoma mban zhurmat e trupit tim qe perplaset ne bythen e saj, nje ritem tipik i filmave qe tregojne ekstaze, derisa ajo nen dridhje, leshohet mbi krevat. Pasi qetesohet pak... Ngrihet e shkon ne tualet per tu pastruar. Por une jam akoma pa mbaruar betejen; e ndjek, i pamundur ti rezistoj terheqjes prezences saj, dhe as ereksionit tim. E gjej ne tualet, tek lavamani, dhe i afrohem nga pas, duke ja shijuar pamjen e fytyres se lumtur - ne pasqyre. Duart e mia nisin ti shetisin prape permbi trup; eshte e veshur akoma dhe vetem po qetesohet, por une sdo e lejoj. Ajo me sheh ne pasqyre, syte e mi i tregojne mosdorezim dhe te saj, me tregojne bindje. E perkul mbi lavaman, ja hap pak kembet me gjunje, ja gjej prape vrimen, dhe vazhdoj ta qi me fort akoma, sa mundem me force. Zhurma e bythes saj kur i perplasem, me pelqen fort, me cmend. Ajo me kerkon te ngadalesoj e te qetesohet por jo me; e kap nga floket, me gishtat me goje, e gjuaj, e bej te shohi veten ne pasqyre ndersa vazhdoj ta qi me shuplaka qe ja jap bytheve. Kam deshire ta mbush me sperme; por defokusohem, e ndiej se ajo eshte afer, vazhdoj ta qi fort akoma, ja mbyll gojen, e gjuaj ne fytyre, i terheq floket, dhe sa jam gati te prishem, une i dal perjashta e ja derdh mbi bythe. Ajo nderkohe, zgjat doren, me terheq, me thith aromen, me kap floket, me ben ta gjuaj prape, ta shtrengoj fort, derisa prishet edhe ajo, duke gjemuar, nen trupin tim. Per dy minuta te tera, mbeshtetem te shpina e saj, mbushemi me fryme e qetesohemi, pastaj perplasemi ne krevat ne pamundesi per te levize me. Vanesa afrohet mbi mua, e na merr gjumi sebashku, duke ndare akoma arome dhe ngrohtesi. Te nesermen, Vanesa behet gati per rruge serish. Nuk ka nevoje ta percjell, tashme une e likujdova gjithcka. E coj tek autobusi dhe me nje lamtumire te ngrohte, perqafohemi duke e dite se kete here, sdo kthehet me. Ajo merr autobusin e niset. Une qendroj ne kembe, duke e pare, me ndjesi permbushese nga ky takim, duke e dite se kujtimet tone do jene gjithmone mallengjyese, nga nje nderhyrje e befasishme Franceze.]]>Wed, 24 Sep 2025 22:40:08 +0200https://pasion.al/post/nderhyrje_francezehttps://pasion.al/post/puthje_e_ndaluar_rusePas takimit intrigues me vajzen nga Turqia, qe ndodhi para disa ditesh, jeta me gjuan nje tjeter suprize te habitshme. Kete here, supriza vjen ne form...

Pas takimit intrigues me vajzen nga Turqia, qe ndodhi para disa ditesh, jeta me gjuan nje tjeter suprize te habitshme. Kete here, supriza vjen ne formen e nje cifti nga Rusia, Natasha dhe David. Davidi, ky djali, ne moshen time, eshte i gjate me trup dhe i formuar mire me floke te zinj e nje buzeqeshje te kendshme, edhe pse konfuze nganjehere. Por Natasha, qe eshte edhe e fejuara e tij, eshte nje vajze shume me e re ne moshe, 20 duket, me sy te zinj qe i shkelqejne dhe floke te gjata te zeza qe duket sikur nuk i ka te vetat. Eshte elegante ne trup dhe ne sjellje dhe gjithcka e ben te ndihet e kendshme dhe miqesore. Ka nje personalitet te sigurt dhe nje besueshmeri kur flet dhe argumenton, qe ngjan si te jete lideri i ciftit. Rruget na kryqezohen te shtunen ne mbremje kur ata mberrijne ne Shkoder dhe me gjejne. Po kerkojne nje strehe per nje nate. Natyrshem, sic kam filluar ta bej tashme, i ftoj te vijne ne shtepine time si miq. Eshte dicka eksituese, ideja e te pasurit miq nga shtete te ndryshme dhe kultura te ndryshme, dhe pse te mos jem une pjese e udhetimit tyre kur ata jane kaq njerez te kenfshem e te bukur? Shtepine e kam thuajse gati por e rregulloj e pershtat dhe pak e behet gjithcka perfekt. Madje mendoj tu ofroj edhe krevatin tim dopio nese nuk jane rehat ndryshe... Mbremja e pare eshte e kendshme dhe shume argetuese, mikse historish qe tregojme te dy palet dhe shume te qeshura. Bashke konsumojme darken ne Shiroke me ftesne time dhe flasim te tre per aventurat dhe udhetimet tona ne jete e ne eksperience. Davidi eshte i fokusuar me historite e qytetit me shume, por Natasha, ajo smi ndan syte per nje sekonde, sidmos kur flas per eksperiencat e mia jo fort te bukura e fatin tim qe ska qene gjithmone i bute. Pasi nata ka mbuluar krej qytetin, une i ftoj per ca birra dhe muzike ne pedonale. Ata pranojne me kenaqesi, dhe per pak e gjejme veten perjashta ne Gjuhadol, me burra ne tavoline, me muziken qe ka mbuluar krej rrugen. Natasha ka veshe nje fustan te lehte, gati te tejdukshem mbi lekuren e saj te bardhe, dhe ajo kendon me muziken qe perhapen ne Gjuhadol, kenget qe sua di fjalet as tekstin. Fustani i ngjitet prej trupit, duke i dhene pamje te qarte cicave te vogla teksa kercen. Une ndihem i magjepsur prej saj, syte sme ikin dot nga lekura e saj e zbuluar por nuk guxoj te prek; dhe nuk i shmangem dot xhelozise qe ndiej sa here shoku i saj i afrohet dhe e prek. Afeksioni qe kane dhe ngacmimet qe i bejne njeri-tjetrit me bejne ti kem zili jo pak. Por e heq mendjen, duke i kujtuar vetes se ata jane te ftuarit e mi dhe puna ime eshte vec qe ata te kalojne mire. Kthehemi ne shtepi; dhe une smund te heq dore nga ndjesia e kureshtjes qe Natasha me ngjalli. Eshte e para here qe pres miq ne nje ambjent kaq te vogel dhe intim dhe brenda ndiej te me perzihen eksitimi dhe ankthi. Kur me ne fund vendosim ta mbyllim naten; ata shtrihen ne dhomen qe u kam lene ne dispozicion dhe une ketu vetem ne divan, duke shikuar televizorin a tavanin. Gjumi me arratiset ndersa mendime te ndryshme kam neper mendje. Dhe pas mesnate, kur ndiej se gjumi disi mu afrua, degjoj hapa te bute neper korridor. Deren e kam lene te hapur dhe papritmas shfaqet Natasha, qe iluminohet nga drita e zbehte e korridorit. Me sheh qe skam fjete akoma dhe me pershendet me nje buzeqeshje. - Spo flen?, me pyet anglisht, me nje ton pak kurioz por edhe te habitur, ndersa afrohet e mbeshtetet tek cepi i divanit ku jam shtrire une me kembet e bera gju. Une tund koken duke e pare. - Ah, epo, eshte nje eksperience e re per mua. Nuk isha mesuar me miq neper shtepi. Ajo qesh lehte, me sy mirekuptues dhe te shkelqyer; - Eshte edhe per ne hera e pare, thote. - Por eshte nje here e pare nga ato te mirat, apo jo? Vazhdojme te bisedojme pak, me ze te ulet, biseda rrjedh natyrshem dhe lehte. Natasha ka nje menyre speciale qe te ben te ndihesh rehat, prania e saj edhe e ngrohte dhe shume qetesuese. Ndersa flasim, ajo afrohet me shume, dhe lehte me prek, ma vendos doren te gjuri. Une jam akoma shtrire dhe e shoh se duhet te jem me i sjellshem. Ngrihem ndenjur dhe i jap mundesine te jete me miqesore me mua. Prekjet e pafajshme te saj me fusin emocion; sikur po krijohet nje tension i cuditshem. - Ishim me fat qe te takuam, me thote. Ke qene shume i sjellshem me ne. Dhe gjithcka qe me tregove, me ka bere te mendoj qe je nje djal shume i fort dhe qe e dashuron jeten. Dora i rreshqet dhe me prek krahun, e une e ndiej emocionin qe me shton. Mendja ime eshte e kujdesshme ne kete moment, por edhe shume e trazuar me mendime. Dhoma duket sikur behet me e ngrohte dhe une nuk di te gjej fjalet qe duhet qe ta kap momentin ne dore. Ka qene kenaqesi per mua, - i them me 2-3 fjale qe i bashkova disi. Natasha e con doren me poshte, nga krahu, te gjoksi. Me siguri e ndien pergjigjen time ndaj prekjeve te saja sepse me sheh me embelsi, miks kurioziteti dhe deshire. - A je mire?, me pyet, dhe pa e heq doren nga gjoksi, tjetren dore ma vendos mbi kofshe. Une kaperdihem. Ajo e kupton dhe qesh pak. - Pooo, mire jam, vec pak i suprizuar. Ajo buzeqesh me shume, miqesisht dhe paqesisht. - I suprizuar per mire, apo jo? Dhe para se te mund ti pergjigjem, afrohet e me puth ne faqe. I habitur jo pak, une nuk reagoj dhe meqe duhet ta bwj disi, ajo me puth serish si per te me bere thirrje. Buzet i ka te bura dhe te njoma. Une shtri krahun qe ta mbaj po deshi te largohet, dhe e puth serish, por ne goje. Si tinez, por edhe ajo e miraton. Puthja behet eksploruese kur ajo me puth prape, puthje me e ngorhte, me e thelle, per dy levizje gjuha e saj eshte brenda times. Une ia ndiej shijen e embel, dhe e afroje me krah me afer meje, ia ndiej edhe ngrohtesine qe e ka mbuluar. Natasha tehiqet pak larg meje mjaftueshem per te peshperite; - Le te mos mendojme shume! Fjalet e saj te buta jane si liri me kusht per deshirat e mia te burgosura, me zjarr qe nis te ndezet brenda meje. Doren e rreshqet me ne qender nga kofsha, dhe une e ndiej formen time qe fillon te drejtohet. E ndien edhe ajo, e duke me pare ne sy me gjysem driten e dhomes, afrohet me puth ne gjoks, ne bark, e ndalon per nje moment aty. Mendohet per pak, me koken e mbeshtetur poshte barkut tim, dhe me shikon, sikur do te me kerkoje leje. Une i buzeqesh pak, me gjysem buze, dhe marr fryme me thelle qe ajo ta kuptoje se ka lejen time dhe bekimin tim. Me kujdes hap llastikun e tutave, me liron, e kupton qe jam bere gati, dhe e merr brenda ne goje gjithcka gjen aty, me levizje te ngadalta dhe te qellimshme. Ndjesia eshte e paimagjinueshme, sa me duhet te kafshoj buzet qe te mos leshoj asnje tingull. Por edhe aftesite e saj jane te pamohueshme, dhe une e ndiej veten te rritem brenda gojes saj te vogel. Syte nuk i largon prej te mire, duke krijuar keshtu nje koneksion real dhe intim, qe shkon pertej gjese fizike qe ndertuam. Kur ajo kenaqet mjaftueshem me momentin, terhiqet e hypen mbi divan, drejt prej meje, sikur do te me pushtoje. Fustani i gjumit lehtesisht i kalon anash, dhe ajo me drejton per tek e cara e saj, ku ska asnje pengese, mbathje apo frike. Ndjesia e te qenit brenda saj eshte e papershkrueshme, e nxehte plot dhe e ngushte teper per mua. Ajo leviz me ritem te kujdesshem dhe pasionant, duke e shtyre trupin e saj fort drejt meje si ne nje vallezim deshire. Jemi te kujdesshem ta mbajme zerin ne minimum, te vetedijshem se Davidi po flen ne dhomen tjeter ngjit me ne. Por intensiviteti i momentit e ben te veshtire te rrihet ne heshtje. Ofshamat me frymemarrje te thella te Natashes, dhe zhurmat e trupave tone kur puthen, e mbushin dhomen me tinguj, duke krijuar nje simfoni kenaqesie. Ndersa momenti jone ka nise te terbohet, kenaqesia ime ka arrite ne nivele te larta. Dhe Natasha duket se e ndien gjithashtu, duke pershpejtuar levizjet e saja, duke me shtyre deri ne skaj te dureses; fryma fillon te me merret, ndiej te rritem brenda te vogles, ti ngjeshem me fort, dhe ja ve duart ne vithe e e shtyj lart - ajo rrotullohet e kthen koken direkt prej meje, sic bie ne divan, dhe shikon lengun time te jetes, qe me derdhet mbi bark; ajo e sheh me entuziasem, dhe syte i shndrisin ne rresiren e dhomes time. Qendron aty buze meje per pak e me ndihmon te qetesohem. Pastaj afrohet me puth edhe nje here ne faqe, si nje puthe kenaqesie dhe falenderimi edhe pse falenderimet duhet ti bej une. Rregullon fustanin, dhe me nje buzeqeshje pafajesie, kthehet ne krevat ku i fejuari i saj flen si qengj e duket se ska levize as gishtin. Gjithcka duket e pavertete; qendroj ne divan i shtrire edhe pak, duke riskenuar momentin e magjishem, qe duket si nje enderr, por nese shoh poshte mbi trup, e di se gjithcka ishte e vertete. Te nesermen, ata jane gati te vazhdojne udhetimin e tyre. Me falenderojne per mikpritjen, dhe me dhurojne nje kartoline me nje nenshkrim te vogel. Do te thote shume per mua ky gjest. Dhe ndersa largohen e i shoh te zhduken ne distance, qendroj edhe pak ne dere, duke shpresuar qe te kem bere nje ndryshim ne eksperiencen e tyre, e duke menduar per kapitullin tjeter. Kthehem brenda te rregulloj shtepine; miq te tjere mund te jene rruges, e une se di ca ka ne rezerva jeta per mua.]]>Wed, 24 Sep 2025 13:29:33 +0200https://pasion.al/post/puthje_e_ndaluar_rusehttps://pasion.al/post/notatNgrihem ngadale dhe e mbyll deren, me kujdes, pa asnje zhurme. Jo sepse ka njeri ne korridor, por sepse ajo nxehtesi qe kemi krijuar ne zyre, nuk duhe...

Ngrihem ngadale dhe e mbyll deren, me kujdes, pa asnje zhurme. Jo sepse ka njeri ne korridor, por sepse ajo nxehtesi qe kemi krijuar ne zyre, nuk duhet te dale jashte. Dhe e ndiej pas shpine veshtrimin e Artes qe me ndjek. E di qe me mat me sy, cdo pjese. Dhe kur kthehem, ajo rri akoma e mbeshtetur ne karrige, me kembet njera siper tjetres, por dora i shtrengohet pak mbi kofshe - sikur do te jape sinjal se uji po zien tashme. - Kam pas dhe un nji histori si kjo, - i them, i qete, por me qellim te qarte. Ajo ngrit vetullen paksa, pa buzeqeshur krejt por pakes sic di vete ta beje gjithmone per te shprehur me shume se flet; - Me nje pedagoge? - Po, i them. - Jona. E vogel, me trup te mbledhun. Gjinj te bute. Bythe qe rri sikur kerkon te preket... E din cila esht? Arta nuk flet per nje moment. Por stilolapsi qe kishte ne dore me pare, tani nuk ekziston me ne duart e saj. Ajo me degjon, dhe nuk me nderpret. Sepse Jonen e ka pase nxenese vete ne master. - Me kishte thirr ne zyr me e ndihmu me korigju disa teste. Thoshte qe si nxens i shkelqym, mund ti hidhja nji sy testeve qe kishin ba ata qe kisha ne klas. Ironike, se ne provimin e funit ajo me kishte vendos pese. Po kur ja permenda, qeshi. Mtha se kishte ngatrru emrin me nxitim. Po me menyren si e tha... nuk kishte faj. Sigurisht qe do ma ngatrronte emrin. Ne kete moment, shikimi i Artes bie nje cast mbi buzet e mia, pastaj me kthehet ne sy. Me thote pa fjale: "Vazhdo"... - U ula afer saj, vazhdoj une, - shume afer. Tavolina ishte e ngarkume e mbushun plot me letra. Ajri i nxehte. Ajo me bluze te bardhe, floket kacurrela, pak e lagun ne qafe a thu se kishte harru me u fshi. I thashe qe nje test nuk ishte gabim, se e kishte ba me te kuqe. Ajo ngulte kembe qe esht gabim. Nejse, tu u mundu me u sqaru ashtu me fjal, e putha ne krah. E kishte bluzen pak te hapun dhe e putha si me dasht me i than "pusho". Shikimi i Artes ngushtohet pak. Gishtat i ka mbi kofshen e saj te djathte, por tani levizin ngadale, sikur pa vetedije, sikur duan te mbajne mend vendin ku eshte puthur nje tjeter here. Une vazhdoj. - Ajo nuk u largua hic. Vetem buzqeshi dhe me pa. Dhe mtha me ze te ulet: "Mos e ban, nese nuk din si esht vazhdimi..." Arta nuk reagon me fjale. Por pozicioni i saj ndryshon: nuk eshte me thjesht mbeshtetur - eshte perkulur pak perpara, si nje trup qe do te degjoje me shume, por nuk guxon te kerkoje me ze. - E kapa per beli. E ngrita mbi tavoline. M'i dha vete duart, e lirshme krejt, sikur nuk ishim per her te par. Me puthi fort, pa gjuh, por thash ma mori buzen krejt. Dhe bluza iu hap, sikur ju hap vete. Iu dukte njeri gji. Jo i madh, por i bute. Iu afrova ja mora ne goje dhe e thitha lehte. Ishte si te pije ujin kur ke tan zhegun pa pi nji pik. Ajo dridhej pak. Mbante frymen me zor. Me thoshte: "Kujdes..." Shikimi i Artes tani eshte i fiksuar te fytyra ime. Frymemarrja i eshte thelluar. Doren nuk e ka me mbi kofshe - tani eshte e mbledhur ne preher, si te kishte frike nga vetvetja. Dhe une vazhdoj... - Zbrita me poshte. Ia zbertheva pantallonat dhe tentova me ja ul posht avash. Nuk kishte te brendshme hic, a thu se kishte ardh gati. Ne fakt kishte ardh vec per nota, por un e mora si shenj se kishte ardhur e vendosun. I putha barkun, kofshet, e bana me u dridh. Kur papritmas kerceu nga tavolina dhe i hoqi vete pantallonat, dhe u ul prape te vendi saj vecse tash me trupin e zbulum, e kuptova qe kjo nuk ishte enderr. Ishte tu ndodh me taman. Dhe vazhdoj... - Kari me ishte cu komplet dhe e nxorra e drejtova prej saj e ja afrova, pak edhe i pasigurt si po sillet. Por ajo nuk ma dha direkt. Nuk me la te futesha menjehere mrena. Sme lejonte as me e prek a me e lag me e zbut pak. U ul serish ne tavoline, me kembet pak te hapuna dhe mi solli rreth belit. Normal, ju afrova e putha ne qafe, ne gjoks, dhe po i levizja doren poshte derisa ma kapi e ma ndaloi. "Prit, dhe me drejtoi me uli perballe saj ne tavolin se ajo kaloi e perkulun gati ne gjunje para meje. Ne kete moment, Arta ka ndryshuar qendrim. Nuk eshte me pasive. Shikimi i saj eshte me i forte, me i drejtperdrejte. I ka gishtat e mbledhur ne preher, por te tendosur. Frymemarrja i eshte bere me e shkurter. Dhe syte i ka fiksuar mbi fytyren time. - Mi terhoqi pantallonat edhe pak. Pa fjale dhe ndonjiher me shihte n'sy. Me pa ma mire ater. Dhe ma mori ne dore. Ishte hera e pare qe dikush ma kapte ashtu, per her te par me aq adhurim. Durt e saj te vogla... gati nuk arrishin me e perfshi komplet gjan ketu. Ma shtrengonte me kujdes, skur kishte frik, nga rranja deri ne maje, si me ken tu qetsu e jo tu nxit. Ne kete moment, Arta nderhyn. Zeri i saj eshte i qete, por i ngrohte. Ka kuriozitet te permbajtur, si dikush qe po e kap emocionin me kujdes ne gishta, per te mos u djege. - Ajo... i kishte duart e vogla? – me pyet, pa me pare drejt ne sy, sikur zbuloi dicka ne kete detaj te parendesishem, por duke e leshuar pyetjen ne ajer si nje domethenie qe i rendon vete. E shikoj. Dhe buzeqesh. - Po. Te vogla si femi. Por te ngrohta, te buta, dhe sa mir i levizte. Arta ngre pak koken, me sheh ne buze. Nuk flet me. Por pozicioni i saj ne karrige ndryshon. Nje kembe i rreshqet pak anash, dhe dora qe kishte ne preher, tani ndodhet mbi kofshe, me gishta qe levizin ngadale. - Ajo ma perkedhelte me kujdes. S'me shikonte gjithmone ne sy. Here me shikonte poshte, here ne fytyre, por ndjesia ishte, e habitun si te me shihte per here te pare. Ma ngrohte me frymen e saj, ma lepinte majen, pastaj e fshinte me gishta, te njome nga peshtyma. E bante si ritual, si te me kishte dashur per vite. Une e ndjej Arten qe nuk eshte me vetem degjuese. Po jeton brenda cdo fjale qe them. Dhe kur i them qe "ishte perkedhelja ma e ngadalte qe kam ndje ndonjeher"... ajo rreshqet me gishta ne pjesen e brendshme te kofshes, si te kerkonte te perfytyronte cfare do te ndjente ajo vete, nese do te ishte ajo qe do ta bente kete levizje mbi mua. Dhe une vazhdoj... - Ne sekonda, kerceu u shtrengua mbi tavolin. Me perqafoi me kemb. Dhe me futi brenda. Dhe e tha ne vesh: "E di qe e ke dasht ket gja sa here me sheh ne klase". Dhe ishte e vertet. E mora ngadal, por thelle., ja cova deri ne fund. Shihja fytyren e saj, syte qe i mbylleshin sa here qe e godisja ma fort. E shihja me buze qe mezi i qendronin te mbyllura. Sic po te shoh edhe ty tani... Ne kete moment, Arta i lag lehte buzet. Nuk flet. Syte i ka ngrohur; jane sy qe nuk kerkojne me sqarim, por zgjidhje. - Kur me ndjeu qe po e mbushja me fryme plot, me tha: "Jepi, me lyj krejt". Dhe e bana. Ia derdha mbi bark. Ajo mori disa flete te bardha nga provimet dhe, i perdori e u pastru. Pauze. Heshtje. Vetem frymemarrjet tona degjohen ne keto momente. Arta ul syte vetem per nje sekonde. Kur i ngre serish, me shikon drejt. Dora i shkon mbi kofshe, pastaj mbi gjoks, por nuk e kupton qe po preket. Por e kuptoj une. Kurse ajo vazhdon te flase; - Dhe tani, me thote ajo, shume qete, - po me tregon keto detaje... pse? Qe te na cosh ne nje tavolin tjeter? Une s'them asgje. Vetem e shikoj. Sepse ne shikimin tim ka nje pergjigje me te gjate se cdo fjali qe mund te them.]]>Wed, 17 Sep 2025 12:40:06 +0200https://pasion.al/post/notathttps://pasion.al/post/kujtime-te-lageshta-cetinjeQe kur mberritem ne Cetinje, ditet na kane kaluar si endrra. Qyteti i vogel, i qete, me shtepite e uleta dhe rrugicat qe perplasen ne sheshe te vogla,...

Qe kur mberritem ne Cetinje, ditet na kane kaluar si endrra. Qyteti i vogel, i qete, me shtepite e uleta dhe rrugicat qe perplasen ne sheshe te vogla, eshte bere shtepia jone e perkohshme, qe me siguri, do kthehemi prape e prape per qetesi shpirti e zhurme te zemres. Ne mengjes dalim per kafe ne ndonje bar te qete, pastaj humbasim rrugicave, vizitojme muze, blejme gjera te vogla, dhe ne darke ecim dore per dore, sikur ta njohim qytetin prej kohesh. Nje jave qe na duket si nje jete e tere. Sot eshte dita e fundit ketu, dhe neser do te kthehemi ne Shkoder. Por kjo nate ka nje peshe te vecante. Eshte nata para ditelindjes Elses, dhe e kemi vendosur ta festojme si duhet, si asnjehere tjeter, vetem ne te dy, pa muzike, pa party, pa telefona. Blejme nje shishe vere te kuqe te mire se Mali Zi edhe shquhet per vere e per raki, marrim disa gjera te embla per te shoqeruar, dhe kthehemi ne apartamentin tone te vogel qe kemi porosite per nje jave. Dritat jane te buta, aroma e qytetit hyn nga dritaret, dhe ora shenon afer mesnates e ne spo na pritet. Kur akrepat afrohen tek 12, mbushim gotat dhe i trokasim tek njera-tjetra. - Gezuar, zemer, i them duke ia afruar goten dhe nderkohe sapo i bera "send" edhe poezise qe i pata shkruar per rastin. - Gezuar, dashuria ime, jam e lumtur qe kjo ditelindje me gjeti fiks sic doja!, me thote me nje buzeqeshje pak te lodhur nga ecjet e pafundme qytetit por plot jete. Pijme, dhe menjehere pas buzeqeshjes syte na takohen me thelle. Puthjet vijne natyrshem, te ngrohta, te gjata, por te buta e plot leng. Shija e veres kuqe perzihet me frymen e saj, me gjuhen e saj te njome qe me gjen kaq te uritur per te. Duart e mia zbresin mbi belin e saj, i ngjiten tek cicat, qe ti ndjejne thithkat si nisin te behen te forta nen bluze. Ajo renkon lehte ne buzet e mia dhe tashme ja njoh klithmat, eshte "go"-ja e saj. E shtyj goten tutje, dhe e marr shoqen time e shtri mbi divan. Frymemarrja e saj shpejtohet, gishtat e saj me lidhen pas koke dhe terheqin me afer. Duart me prekin e mi vendos mbi bark, duke mi zbrite poshte ngadale, derisa me ndjen karin qe tashme mezi po pret te dali perjashte, i forte dhe i gatshem sikur sapo mori turnin. Ajo e shtrengon, e ndjen, dhe si edhe mua me del nje psheretime nga kraharori. - Shume i nxehte po me dukesh sonte, me peshperit te veshit. - Per ty gjithmone, i them, dhe e zhys koken gjuhen pas veshit saj, ku ajo terbohet krejt. - Ke pune sonte, me pergjigjet, do jete speciale. Bluzat bien shpejt dhe na lene zbuluar. Ajo mbetet vec me recipetat e zeza, qe i heq si me nje terheqje te thjeshte, sikur ka mesuar nje levizje te re. Cicat e bukur, zbuluar komplet, me dalin tashme para syve, thithkat i jane bere te forta, sa te shijshme duken. I marr ne goje me ralle, i lag, i kafshoj lehte, ndersa ajo gjemon e leshon nje "ahhh" te thelle, qe me nxit me shume. Edhe tutat i heqim me vrap, une e ajo njekohesisht, sikur sduam te humbasim asnje sekonde se e dijme mire cna pret. Ajo me kap prej kari si per te me drejtuar, e shtrengon e nis ta perkedheli e une ngrihem menjehere, e shtyj i hap kembet dhe turrem me koke mes kofsheve te saj - qe te perfitoj edhe pak kohe per vete. Aroma e saj me mbush hundet e trupin, gjuha ime e i ndjen butesine e pastaj edhe lageshtine, i perplaset mbi klitor, dhe ngadale i fus nje gisht brenda, pastaj dy, sikur po e terheq prej vete. Ajo shtrengohet, kapet pas mbuleses divanit dhe trupi i dridhet sikur do bjeri... - Mos ndalo te lutem, me thote me ze te thyer, - te dua! Nderkohe qe po na pelqen shume te dyve... Ndalem per pak dhe largohem ne anen tjeter te divanit. I bej me shenje "afrohu" dhe ajo vjen e ulet mbi mua. Ulet mbi karin tim, e ndjen si i hapet brenda, sikur fryhet brenda saj, dhe nje britme e ngrohte i shpeton. Pak nga reklama, pak nga kenaqesia, gjithmone me komplimenton per madhesine time. Fillon te levize, ngadale ne fillim, pastaj me shpejt e me fort siper meje sa ndonjehere sikur po me merr brenda te terin. Duart e mia i pushojne mbi bel, mundohen ta drejtoje, e terheqin e cicat fillojne ti kercasin te kraharori im. Pasi qendrojme edhe ca ashtu ne pozicionin tone te dashurise, i bej me shenje dhe ngrihem serish. Ne kembe buze saj, e rrotulloj nga beli dhe i kerkoj ta coje bythen lart qe te me vije te mesi. Ndersa asaj i varen kembet poshte, ia fus serish, duke e shtyre thelle e me shpejtese se tashme jemi prezantuar, gjithcka eshte fiks ne vend. Ajo shtrin duart pas, i vendos te bytha e saj, ferkohet, tundet, te ma beje me te lehte e me te shijshme cdo shtytje, nderkohe qe psheretin si e humbur nga trysnia. - Ashtu shpirt, thelle sa te mundesh, mos ndalo!!! E shoh nga pas, shpinen qe ja grith me duart, bythet qe ja rrah shuplaka, buzet e lagura qe i shtrengon me duart e kthehet sa per ti me shfaqe. Vazhdoj ta shtyj me fort, goditjet behen me te forta, me te shpejta, dhe ajo tashme e ndien qe jam drejt shperthimit tim. Por akoma jo; sepse tani vjen momenti qe se kemi provuar kurre me pare. Ajo ka sjelle nje vaj te mire ulliri, ne shishen perkatese qe duket si nje brand premium, dhe me drejton ta marr te canta e saj. E derdh pak ne duar, dhe ja lyej ngadale bythen, duke ja ferkuar lehte, dhe duke e nuhate - te dyve na eksiton. Ja rreshqas pak brenda, e njom me shume, e zbut, e ferkoj me shume me gishta deri brenda. Ajo kthehet prej meje dhe me sheh ne sy, pak e frikesuar, por edhe ndezur nga kujdesi im, nga deshira e saj, nga seksualiteti jone. - Zemer, kujdes e?, me peshperit ne vesh sikur ka frike, por edhe sikur ska. - Ti me njeh mua tashme, - i them me bindje, - po se ndieve, une ndaloj!, dhe vazhdoj ta puth ne mollaqe sikur kjo eshte zona ime tashme. E vendos karin tek hyrja e ngushte, qe eshte bere e bute e rreshqitshme tashme dhe fillimisht sikur refuzon por vetem refuzimi qe nuk eshte opsion sonte. Une i futem brenda avash dhe ajo kap jastekun e duke e shtrenguar, sic shtengohet kari im brenda bythes saj saj... - O Zot, sa te madh e ke... Une ndalem per pak, perkulem siper shpines saj dhe duke e perkedhel e pyes: - A je mire amore? - Po po, vazhdo, me qi fort se sdo vdes. Kur i shkon i gjithi brenda, ajo renkon me nje ze te thelle e me te forte. Une leviz ngadale, duke i dhene kohe te mesoje edhe ndjesine. Ajo fillon te levizi belin, ta shtyje trupin drejt meje dhe kjo eshte nje shenje qe po e shijon taman. - Me qi zemer, ma jep komplet, - me thote me nje ze qe me ben te shperthej brenda. Une nderkohe me duart ne bel, e qij me fort me ritmin qe rritet. Nganjehere ja ve duart ne supe e embaj te mos me iki, nganjehere tjeter e kap per flokesh se i pelqen kur ja rrah bythen me shuplaka, ndersa kari i rreshqet pa asnje pengese thelle te bytha e saj e bukur. Ajo renkon e lutet, me puth e me lepin gishtat qe ja mbaj ne fytyre ndersa i ngulem me thelle nga prapa - e kam zene dhe nuk e le te levizi; vazhdoj te "ja marr frymen" me penetrime te forta perplasese derisa lodhem te nderroj pozicion... Shtrihem poshte, ketu ne te njejtin divan, dhe ajo rreshqet e hip mbi mua. Bythen topolake e peshon komplet siper karit tim; tashme shkon ne vend vete, dhe e perpin te terin, me cdo centimet. Nis te levize fort si e cmendur, ndersa une i kap i shtrengoj cicat, dhe ja thith, ja skuq... - O Zot cfare shije! Me thuaj qe je imi! - Pergjithmone vetem i joti zemer... Dhe vazhdoj ta mbush plot; ndonjehere ajo ndalet dhe une e shtyj nga poshte, duke e drejtuar me duar, ajo kercen siper barkut tim, gati e nxjerr perjashta pastaj serish brenda deri ne fund. - Kjo eshte dhurata me e bukur e ditelindjes, me thote. - Te dy beme dhurata zemer, ja kthej une me te qeshur, nderkohe qe e terheq poshte ta puth ne qafe ne goje ti marr ere ashtu duke e shtrenguar ne krahe pa ja heqe karin nga bytha. E mbajme ashtu, ndonjehere me ritme me te ngadalta, pastaj perseri me shpejt, e kap fort nga beli, e shtrengoj nga krahet, e gjuaj, pastaj me gjuan ajo mua, tundet siper meje, me kap nga qafa sikur po me dhunon, me shtun fort me bythe derisa lengjet e mia i derdhen brenda me psheretima te forta. Ajo bie mbi mua si e lodhur e une i lodhur sa nuk reagoj dot, djerset na perzihen, frymemarrjet na ikin e kthehen, puthjet e embla, buzeqeshjet e lodhura, dhe syte qe na shkelqejne bashke. Ska nevoje per shume fjale; trupat tane thane gjithcka. Nata e fundit ne Cetinje, ditelindja e saj, behet kujtimi me i forte i udhetimeve tona. Nje rifillim, nje lidhje edhe me e forte mes nesh. Dhe ashtu mbyllim syte e qetesohemi...]]>Sun, 14 Sep 2025 19:49:46 +0200https://pasion.al/post/kujtime-te-lageshta-cetinjehttps://pasion.al/post/kujtime-te-lageshta-podgoriceJemi shtrire te dy ne dhome duke fole e duke treguar histori nga vitet tona para se te njiheshim dhe me se shumti nga shkollat. Eshte mbremje e qete, ...

Jemi shtrire te dy ne dhome duke fole e duke treguar histori nga vitet tona para se te njiheshim dhe me se shumti nga shkollat. Eshte mbremje e qete, ora ka shkuar vone, televizori ndezur ne muzike dhe ne ne krevat mberthyer nga kembet e duart. Pas gjithe diteve qe kemi kaluar bashke, ne kete vend qe po e dashurojme te dy qe ppo na lodh e na kenaq njekohesisht, menduam te bisedojme te qete nje mbremje, me nje gote vere e me ndonje plan per neser. Elsa nderkohe me shikon me nje drite te cuditshme ne sy, sy lozonjar, nuk eshte vec bukuria e saj e zakonshme por dicka ka perbrenda dhe po do ta nxjerri, nje sekret a dicka te ngjashme. - Mu kujtua nje histori, - me thote, duke buzeqeshur ne menyren e saj te llastuar si vajze e vogel. - C'ta kujtoi?, e pyes, por ajo nderkohe syte i ka ne televizor, pa ze, me nje skene ku nje cift ne shkolle po puthet aty ne mes te klases, qe te gjithe i shohin. Kthehem prej qafes saj, duke i marre ere, duke e ledhatuar ne kofshe, ndersa ajo shtrihet ashtu ne shpine dhe le koken mbrapa mbi jastek. Zeri i ulet i bute, dhe nje psheretime qe e leshon vec per mua. - Kam qene ne master, fillon te me tregoje. - Nje nate vone, kishim mbaruar seminaret dhe une me nje shoqen time qendruam pak me gjate ne klase, sikur po mesojme por duke bere thashetheme me shume. Dhe erdhi nje shok i joni, qe na kishte pare kur doli dhe u rikthye, i buzeqeshur, dhe papritur, gjeran moren kthese. Une e shikoj, pak xheloz por edhe nuk e fsheh dot nxehtesine qe me buron nga menyra si ajo fillon te rrefeje, ndersa dora ime i rreshqet mbi bark dhe i mbledh gjinjte e zbuluar. - Vazhdoje zemer..., i them me nje ze te qarte qe ta marre si urdherese, kjo ska me kthim pas. Ajo mbyll syte dhe per nje cast fillon te pershkruaje sikur po e sheh te gjithe skene perseri aty para syve te mbyllur. - Shoqja ime u cua dhe u ul ne nje tjeter banke aty ne klase, dhe se kuptova as si e beri. Ai iu afrua ngadale. Une po i shikoja. Me habiten komplet. Ai e kapi per kofshes, e terhoqi pak pas vetes, dhe i hoqi pantallonat e shkurtera qe kishe veshe ajo, qe me shume ngjanin si tuta plazhi. Une ngriva ne moment, por kisha dhe nje kureshtje te tmerrshme se ku po con kjo situate. Dhe pa e pase fare problem as turp, ai u gjinjezua mes kembeve te saj, duke i bere llape. Une u bllokova komplet po te them. Ia hapi kofshet me shume, gjuhen ma thelle, dhe ajo nisi te renkonte. Shikonte mua e renkonte. E gjitha po ndodhte para meje, une isha aty, nje banke me larg... Tupi im fillon te ndizet. Ndiej nje rryme korrenti qe me pershkon nga lart ne gjoks deri te kari mes kembeve, jemi zhveshur dhe ngjit' te dy. Ndersa ajo flet e me tregon historine, une ia kam thithkat me maja te gishtave dhe ja shtyp pak. - Ti vetem i shikoje?, e pyes duke i peshperite, ndersa nxjerr gjuhen dhe ia shijoj pak thithkat qe nisin ti ngurtesohen. - Po, me thote, duke buzeqeshur djallezisht. - Vetem e shikoja kete skene. E ndjeja veten si e ngulur ne toke qe smund levizja edhe po te doja. Nuk e besoja as se cfare po ndodhte. Shoqja ime i ngulte thonjte ne floke atij, ia shtynte koken me thelle, dhe ai nuk ndalej aspak. Tingujt e llapes qe nganjehere i shkeputej e i perplasej ne pidh, renkimet e saj, oh, gjithcka me vinte ne trup mua, kaq origjinale. Ndersa e degjoj, me merr malli per ta puthe duke e pare sa e bukur behet ne rrefime. Ia ngjis buzet fort ne goje, dhe gjuha ime e kerkon brenda. Dora ime shkon mes kembeve te saj, aty ku sic e pres eshte - e lagur. E rreshqitshmw, e bute. Dhe ajo renkon. - Dhe ti cfare beje?, e pyes perseri, duke ja fute gishtat brenda. Ajo perdridhet pak mbi shtrat, dhe me peshperit me ze te mekur tek veshi: - U ngrita nga vendi, e u afrova... Por vetem i shikoja. Syte e mi ato momente nuk ndaheshin nga ajo goje mes kofsheve te shoqes time. Isha e re, pa eksperienca, mendoja si do ndihesha te me ndodhte mua ajo gje... Une tani jam ndeze me keq; vetem duke imagjinuar skenen qe ajo po me rrefen, duke e perzier me skena e histori te tjera qe fantazia ime i lind shpejt. Jemi te zhveshur te dy, trup me trup, dhe skam asnje pengese vecse ta heq buzen nga thithka e duke e puthe ne bark, ti shkoj mes kembeve. -Ja po te ndodh dhe ty, i them. ... dhe nis ta lepij ta puth e tia fus gjuhen thelle. Ajo perdridhet, me kap floket, me shtyn sikur do te me fusi fare brenda. - Sa e mire qenka, me thote duke buzeqesh. - Ashtu zemer, mos ndalo!, me thote me renkime qe ia ndiej ne shpirt. Gjuha ime i ben rrathe mbi klitor, pastaj prape brenda, serish me thelle se heren e pare, dhe cdo goditje e gjuhes time eshte si nje pergjigje e pyetjes qe me lart e shtroi. E ndjej e shijoj lageshtine e saj, te paster, me arome te mire, dhe e ndjej qe dridhet. Me njerin gisht brenda saj, "ashtu si shoqja jote", i them, dhe duke e penetruar avash, me gishtin tjeter, te ngjyer te pidhi i saj, i ferkoj te caren e bythes pastaj ja vendos te vrima... - Ose pak me ndryshe se shoqja", i them. - Po te lutem, me pergjigjet, harroje shoqen. Une ngjitem pak me lart me trup, disi siper saj, dhe filloj ta penetroj me ritem, me te dyja vrimat njekohesisht. Ajo perdridhet nen trupin tim, kerkon me shume e di, me thelle, e me trashe, por ska ardhe akoma momenti. Me doren tjeter i shtrengoj qafen, a ngjis me fort prej meje, aromen e ka te mire dhe frymemarrjet, te shpejta. - Me trego ca tjeter po mendoje duke e pare ate skene?, i peshperis ne vend ndersa vazhdoj ta qi me gishta, aq sa mundem. - Mendova... si do ishte te me lepinte mua dikush ne ato momente... Ose sic po e ben ti tani... Oh sa mire ndihet, jepi me fort! Une nderroj pozicion, ngrihem nga vendi, e ktheh edhe ate permbys e ia hap bythet ta shoh dhe ta prek. E shoh si me kerkon te me gllaberoje, dhe dua shume ta lejoj, por momenti ska ardhe akoma. - Ja tani do e dish, i them. Ajo kthen koken pas, me syte te lagur e te bute nga deshura. Zgjat doren te me preki karin. E lejoj per nje moment ta ndieje, pastaj i afrohem e e vendos mes mollaqeve te saj. Ajo dridhet, ndoshta mendon qe do bej dicka por pasi ja ferkoj bythen pak duke i shetite mes te cares, rreshqas poshte, dhe ia fus brenda me force. - Bravo! Jepi! Me qi me shkaterro! Ashtu pa e lene te levizi, duke e mbajte shtrire permbys, ja fus thelle, dhe ajo uleret. Ndoshta ndien pak dhimbje por e di se i pelqen. Njesoj si permbushja. Me duar ne bythe, me njerin gisht qe ja fus brenda, vazhdoj ti shkoj me thelle akoma. Renkimet e saj mbushin jo vetem dhomen por krejt apartamentin, duart i ka ngule ne corcaf, dhe trupi i kercen gjithe kohen: nuk ngopet dot. - A po te shijon zemer? - Oh qe cke me te. Ta dashuroj karin!, me pergjigjet, sic e ben gjithmone kur me afirmon dashurine. Ritmi behet me i cmendur akoma. Ajo vetem "po po mos ndalo" thote, ndersa une e pompoj me fort. Te dy jemi te shkaterruar nga kenaqesia por nuk dorezohemi dot, ajo shtrengohet me kofshe, tundet nga pak duke me shtrydhe brenda saj, une nganjehere gati i dal perjashta, duart ne bel, e shtrengoj fort, derisa ne sekond te fundit dal shpejt e ja derdh gjithe litrat mbi bythe. E ferkoj, e ledhatoj, ja shpie brenda; keto jane shakate tona. Trupat na mbeten te ngjitur, djersa kullon, frymemarrjet na ngaterrohen. Ajo me shikon ne drite te syrit, buzeqesh, dhe sa eshte gati te thote dicka, une ja pres perpara: - He, a shijon? - Po, me pergjigjet gjysem zeri, - por ka akoma per te zbuluar... ]]>Sun, 14 Sep 2025 19:49:46 +0200https://pasion.al/post/kujtime-te-lageshta-podgoricehttps://pasion.al/post/kujtime-te-lageshta-lovcenUne dhe Elsa kemi dite qe e kemi planifikuar kete udhetim, dhe me ne fund mengjesi vjen. Vishemi sportiv, tuta te rehatshme, atlete sport, syze dielli...

Une dhe Elsa kemi dite qe e kemi planifikuar kete udhetim, dhe me ne fund mengjesi vjen. Vishemi sportiv, tuta te rehatshme, atlete sport, syze dielli dhe canta shpine te mbushura me gjerat e nevojshme. Makina eshte gati, e mbushur me karburant deri ne fyt, dhe muzika e ulet ne sfond teksa nisim rrugen drejt Malit te Zi. Aroma e kafes dhe cokolatave qe kemi marre nga shtepia na mbush mushkerite, ndersa ajri i ftohte i mengjesit perplas floket e Elses mbi supe. E kap doren e saj mbi marshe dhe e mbaj gjate, sikur dua ta shtrengoj qe te mos me ike kurre - e keshtu bejme gjysmen e rruges. Kur mberrijme ne Podgorice, pas ndalesave ne Tuz e ne Niagara, kryeqyteti na pret me nje buzeqeshje dhe energji te vecante. Rruget jane te gjera dhe te gjalla, ndertesat moderne nderthuren me ato te vjetra, dhe kudo shihen njerez te qeshur qe shijojne jeten e perditshme si te kete ndonje vecanti. Ndertesa e Kuvendit te Malit te Zi, me kolonat e saj te bardha, shkelqen nen diellin e pasdites, ndersa lumin Moraca e mbeshtjell me ujerat e tij blu. Ambasadat, ura Millenium, shetisim pergjate rrugeve kryesore, ndalojme tek nje kafene me tavolina te vogla jashte, kafes e ngrohte e fresket, qe perzihet me ate te bukes se ngrohte te pjekur ne furre: gjithcka ketu ndihet ndryshe. Kurse tingulli i hapave mbi kalldrem dhe te qeshurat e njerezve krijojne nje ritem te bute qe shoqeron shetitjen tone. Elsa heq syzet ndonje moment, floket i bien lirshem mbi supe, me qesh me perqafon dhe me shikon drejt ne sy, sikur ky udhetim nuk eshte thjesht nje pushim, por nje kapitull i ri i yni. Dy ditet ne Podgorice kalojne me kafe te vona, darka romantike neper restorante te vogla me drita te zbehta qe hedhin hije mbi fytyrat tona, dhe shetitje te pafundme neper qendren e qytetit. Aroma e ushqimeve te mira dhe zeri i muzikes se lehte nga kafete na bejne te ndjejme nje qetesi te vecante. Bejme pak shopping, blejme dhurata te vogla, dhe shohim njerezit dhe shijojme naten qe ndizet mbi qytet. Cdo dite e cdo nate eshte e mbushur me dashuri, me seks te zjarrte qe na le te lodhur por te lumtur, duke e ndjere njeri-tjetrin me prane se kurre. Pastaj, mes nje bisede planesh, vendosim qe te mos qendrojme me gjate aty; duam te shkojme ne Cetinje. Cetinje na hap krahet si nje qytet me intim, me i qete, plot histori. Rruget e ngushta, shtepite me stil klasik dhe sheshet e mbushura me hije pemesh na japin nje ndjenje sikur kemi hyre ne nje kohe tjeter. Aroma e pjekjeve te vogla fshatare perzihet me ajrin malor qe na mbush mushkerite. Ndertesa e Muzeut Kombetar, me fasaden e saj madheshtore, na fton te shohim historine e pasur te kesaj qyteze. Aty gjejme edhe xhubleten e malesise tone; sa malleshtore. Shetisim prane muzeve, vizitojme ndertesat e vjetra qe dikur ishin qendra te rendesishme politike, dhe ndjejme freskine e pyjeve qe rrethojne qytetin malor. Bejme dhe 1mije foto! Netet qe kalojme jane te mbushura me perqafime dhe biseda te gjata, intimitet sa here takohemi ne krevat a ne divan, frymemarrjet tona ngjiten dhe zbresin ne ritmin e nje pasioni te heshtur ne shtepi e kudo ne qytet. Elsa me thote shpesh "ketu ndihem sikur i perkas ketij vendi", dhe une thjesht e puth ne balle, sepse edhe une e ndjej njesoj, prej kohesh. Pas dy neteve, vendosim te ngjitemi me lart, drejt Lovcenit. Rruga malore na con ne nje bote tjeter. Mali shtrihet i madh, krenar, me shkembinj te bardhe, pyje te gjelber dhe nje horizont qe hapet e mbyllet si vale. Ajri malor na mbush mushkerite me aromen e barit te eger dhe pishave, tingujt e shushurimave se pemeve dhe zogjve krijon nje simfoni natyrore qe na ndjek ne cdo kthese. Makina shkon ngadale, ne kthesat e ngushta, dhe sa me lart ngjitemi, aq me shume ajri i fresket na perqafon. Floket e Elses i leviz era ndersa ul xhamin, dhe syte i shkelqejne si te nje femije qe per here te pare sheh nje mrekulli. Por dicka tjeter ndizet mes nesh gjate asaj rruge. Dora ime rreshqet mbi kofshet e saja te zbuluara, ajo hap pak kembet te mi lere gishtat ti gjenje mbathjet mes zhinxhirit, dhe une ndjej nxehtesine qe i perhapet trupit. Ajo qesh e turperuar, por nuk me ndal. Brenda pak minutash, situata behet me e zjarrte. Ajo i largon pantallonat e shkurtera me shume dhe nxjerr cicat, qe duken te forta e te bukura nen rrezet e diellit qe futen ne makine. I kap me duar, i shtrydh butesisht, dhe thith buzen nga deshira. Lekura e saj eshte e ngrohte dhe e bute, cdo centimeter duket sikur me therret. Ajo me thote te ngadalesoj makinen, nderkohe qe dora e saj zbret mbi tutat e mia. Nxjerr karin dhe fillon te ma preke me duar te ngrohta, te buta, duke me cmendur sic e ben gjithmone. E kuptoj qe nuk duam te presim me gjate. Kur mberrijme tek shkallet e famshme te Lovcenit, ndalojme makinen dhe nisemi poshte, duke ecur ngadale neper qindra shkalle qe zbresin deri poshte ne pyll. Natyre madheshtore na rrethon: mali i bardhe, qielli i kalter i pafund, era qe fershellen mes gureve e pemeve dhe bari qe tundet sikur te na ftoje ne loje. Gjate ecjes malore, duke u preke e ngacmuar e bere foto, ndjejme nje nxehtesi qe na pushton te dyve. Rrobat tona te rehatshme mbajne formen e trupave, por jane vetem nje shtrese e holle midis nesh dhe deshires qe na digjet brenda. Era e fresket futet mes trupave tane, floket e Elses bien mbi supet dhe kurrizin e saj, dhe une ndjej trupin e saj duke e dridhe ngadale nen duart e mia. Ndalemi ne nje cep te fshehte prane shkalleve. Ajo me shikon, dhe pa fjale, i ul ngadale pantallonat e shkurtera, duke lene trupin e saj te hapur per mua. Cicat e forta dalin nen driten e zbehte te perendimit, dhe lekura e saj shkelqen paksa nga djerset e pasdites. Une nuk e ndaloj dot veten: e prek, e shtrydh butesisht, i fus duart nen bel dhe i puth qafen, dhe veshin, sic i pelqen shume asaj, duke e bere te dridhet nga kenaqesia. Aroma e lekures se saj e perzier me ajrin malor me ben te humbas cdo kontroll. Ajo gjunjezohet, me kerkon tia nxjerr perjashta, dhe fillon ta thith me kujdes, buzet dhe gjuha rrotullohen rreth majes, ndersa une e ndiej deri ne shpirt rehatine maje malit. Ndersa filloj te marr forme brenda gojes saj, tingujt e natyres perzihen me ofshamat tona, ajri malor futet mes trupave te nxehte dhe ndjesia eshte si nje loje magjike. Pasi ndjej qe jam gati, e shtrij mbi bar, kembet pak te hapura, dhe filloj ta thith nga poshte. Shija e saj me cmend, dhe ajo dridhet nen prekje te ngrohta dhe te ngadalta. Me pas e kthej dhe e shtrij mbi bar, permbys... Njerez nuk ka, dielli po kalon poshte malit dhe pasi e puth e ledhatoj pak, nis ta penetroj butesisht nga pas. Duart e saj shtrihen permbi bar, shtrihen pas e tentojne te me shtrengojne belin tim dhe ritmi rritet. Ajo ofshan dhe dridhet, dhe i pelqen kur ja mbyll gojen qe te mos degjojne turistet, ndersa une vazhdoj te leviz ngadale dhe pasionant, duke ndjere cdo levizje te saj. Ajri malor, aroma e barit, dhe freskia natyrore perzien nxehtesine e trupave tane. Pas pak, e kthej dhe i futem mes kembeve ne pozicion misionar, puthjet jane intensive dhe duart nuk ndalen kurre, duke e mbajtur trupin e saj prane me cdo frymemarrje. E perqafoj, e puth ne qafe, ne super, ne gjinje... Ajo dridhet dhe e ndiej shperthimin e saj te afrohet, ndersa une ngadale e coj deri ne kulmin e kenaqesise. Del pak dhe ia derdh permbi bark, duke i pare lekuren e ngrohte qe shkelqen ne driten e humbur te perendimit, ndersa aroma me e fresket e nates na shijon me shume e na con ne mushkeri gjithcka ndodhi. Trupat tane shtrihen mbi bar, te lodhur dhe te perqafuar, duke shijuar momentin qe askush nuk do ta dije kurre. Flasim pak, qeshim lehte, i prekim floket njeri-tjetrit dhe e ndjejme lidhjen tone te forte, qe merr nga nje tjeter vule cdo here trupat tane bashkohen. Nuk vonojme, veshim perseri rrobat, dhe blejme disa stickers si kujtim i kesaj dite qe do te mbetet pergjithmone. Kthehemi ne makine, rruga per ne shtepi eshte e qete dhe naten e ndjejme te ngrohte dhe te afert. Mberrijme vone e menjehere shtrijme trupat ne shtrat, perqafohemi fort dhe flejme pa menduar asgje per te nesermen, duke e mbajtur brenda cdo ndjesi te zjarrte dhe te fshehte qe shpertheu ne malet e Lovcen-it.]]>Sun, 14 Sep 2025 19:49:45 +0200https://pasion.al/post/kujtime-te-lageshta-lovcenhttps://pasion.al/post/kujtimetArta e mban frymen edhe pak me gjate, ndersa qendrojme ne heshtje te dy bashke, pastaj ajo shikon nga dritarja sikur po e kerkon nje tjeter kujtim atj...

Arta e mban frymen edhe pak me gjate, ndersa qendrojme ne heshtje te dy bashke, pastaj ajo shikon nga dritarja sikur po e kerkon nje tjeter kujtim atje ne grumbullin e studente qe vrapojne neper oborr te godines. Nuk me sheh; nuk sheh prej meje, por sheh perjashta sikur po kerkon dicka atje ne rini. Flet dicka me ze te vogel, por nuk me flet mua – flet me zerin e brendshem qe mezi po e lejon te dale jashte. - Me kujtove nji histori tjeter... – thote me nje ton qe me vjen si dicka e pergjumur, por ngarkuar me nje peshe qe sapo ka filluar te rendoje. - Histori taman, i them - se ca me tregove nuk ishte historia jote. Une jam tu prit histori me profesora, - dhe i shkel syrin duke buzeqesh, qe ta kuptoje taman ku jemi. Une dua historine e saj; ndoshta aty do gjej shpjegimet e rinise dhe gjallerise qe rrezaton ne cdo ore te dites. Ajo buzeqesh pak, sic e ben ajo qe vec harkon buzet si hene, dhe e nis rrefimin ngadale, si nje grua qe po e lejon veten te kthehet ne nje kohe ku nuk kishte fjale te medha, por kishte ndjenja qe lexoheshin ne cdo pershendetje a cokollate. - Isha vec 21 vjec. Ai ishte mosha jote sot. I gjat, serioz dhe i permajtun; fiks ai djali qe vajzat e pelqejne por nuk e shohin shum se e din qe nuk ua var. Fytyren e kishte te qete, por syte... syte me ndjeknin ne cdo korridor sa here kalosha buz tij. Dhe une... un doja qe ato shikime te mos ndaleshin kurre. Une e vezhgoj e ndjek me sy sic me tha ajo. E ajo ka zbutur frymemarrjen. Nje dore i qendron mbi gjoks, tjetra mbi kofshe sic e kishte. Dhe zeri i saj ka marre nje intonacion qe me ben te me ngrihen qimet ne qafe; provokuese dhe ftuese sic po behet. - Nje dite me kerkoi me nej te zyra tij mas oreve. Dhe un kisha ndjenja te perzime: sikur doja te ikja, tja mbathja prej cdo godine e te strukesha ne shtepi te librat e mi por kembet me cun ne zyren e tij ne fund te korridorit. Shkova e ula te karrigia perballe tavolines sic me tha ai vet. Kurse ai ishte ne kemb. Me pa per disa sekonda pa fol. Pastaj mu afrua prej mrapa. Ndersa rrefehet, Arta mbyll syte per nje cast, si per ta pare me qarte ate qe ndodhi ate moment, si per ta kujtuar jo vetem si memorie por si ndjesi. - Mi vendosi durt mbi shpatulla, dhe nuk bani asgja per disa sekonda. Thjesht ndenji aty dhe me preku. Por une ndjeva si m'u nxe gjaku e mu ba mishi me pupriza. Ai e dinte qe do prisja e do rrija aty. Zerin e kishte te ulet, dhe pas nje momenti me tha... "Ti je studente shembullore. Por ka akoma nevoje per permiresim." Ne kete moment me sheh ne sy, si te doje te shoh si reagoj. Une rri ne heshtje, por po digjem. Ajo i con syte serish nga dritarja dhe vazhdon... - Pastaj m'u afrua ma shume. U perkul dhe me perkedheli floket, ngadale, me terhoqi koken pak nga pas, si per te me ba te shikoja nelt. :Ti do te me shikosh ne sy kur te te flas", me tha. Dhe une e bana. Ai me kishte ne dor ne ato momente, plus qe isha te zyra e tij e sdo guxosha me ba asgja. Plus qe as nuk disha si me reagu. Ndersa flet, Arta i ve gishtat mbi qafe, duket se aty ku ajo ishte kapur ate dite. E pershkon lekuren e vet si te ndiente ende ate dore burrerore qe e drejtonte para shume vitesh ne zyre. - Me kapi per qafe dhe me ngriti. Pastaj me kapi per beli, dhe s'tha asgja per nje moment. Thjesht me shtyu drejt tavolines, e uli pantallonat, dhe e vendosi gjan pas meje. Une s'leviza. Kisha frike me leviz se sdisha si po dukem. Por e doja at gja shum. Ajo flet pa frike tani. Rrefimi i saj eshte i nxehte, por i permbajtur si nje zjarr qe digjet ngadale. Ndersa truri im eshte pushtuar nga skena trupash e pozicionesh, si ne fantazite e mia jo te ralla kur e shoh. - E ndieja karin e tij qe me shtyhej permes rrobave, sikur donte me depertu me forc permrena. Por ai nuk ngutej, deren e kishte mbyll dhe e kishte marr me qetesi, duke me pa edhe mu qe sdija me ba reagime. Ma ngriti ngadale fundin, e me perkedheli bythen. Jo me afsh, por me vemendje si profesor. Gishtat e tij me rrotulloheshin rreth mollaqeve te bythes, me shtrengonin me kujdes, me ledhatonin, si per tme thane: "Ti me perket mua per kete ore". Une marr fryme thelle teksa e degjoj. Arta e ndjen kete dhe nuk ndalet. Madje, me shikon saktesisht ne buze ndersa flet, jo qe une te reagoj por qe te mos guxoj te bej ze. - Kur e hoqi karin nga pantallonat, e ferkoi lehte te lekura jeme. Pashe ne mur qe kishte var nje pasqyre. Ai me shihte ftyren te pasqyra. Mu mkapi turpi ma shum at moment. Por ai me tha: "Shikoje veten, sa e bukur dukesh kur kenaqesh." Dhe une e shikoja pasqyren, ftyren teme te lumturume, te mbushun, dhe me pelqente cdo sekonde. - Dhe... ? - Dhe pastaj u perkul mbi shpinen tame. Me kapi per flokesh, ma terhoqi koken pak pas sikur me kishte inat, duke me thane ne vesh: "Ti nuk je vetem studente. Ti je nje grua e deshirueshme." Dhe ma shtynte ngadale mrena. Fillimisht me kujdes, pastaj ma thelle. Thelle sa t'ma hiqte frymen sic me hoqi edhe turpin. Ndersa flet, gishti i saj kalon lehte mbi barkun e vet. Une nuk mund te mos ndiej si pulson trupi im. Ajo me veshtron drejt; njesoj po i pelqen edhe asaj gjithcka po me ben mua. - Me kishte kap per fyti dhe ma mbante doren me forc. Jo per tme lendu, por me me ba me ndje se e kisha dorezu veten. Me shtrengonte paksa kur e ndiente qe me afrohet. Ai ma perserit'te, gjithmone ne te njejten menyre: "Ti do te jesh shembull per te gjitha. Por une do te jem i vetmi qe te di keshtu." Dhe vazhdonte me shtynte ashtu fort, mbeshtetun mbi tavoline. Te dyja durt mi kishte kalu rreth trupit, ne bark ne gjoks, duke me shtrengu fort, duke me fol gjana ne vesh derisa ma derdhi mrena. Pastaj me perqafoi prej mrama. Pa u terheq. Dhe pa me puth. Thjesht me mbajti ashtu, per disa minuta. Si te me ruante mrena vetes. Sikur po prit'te me ra zilja. Pastaj Arta buzeqesh me nje hije te thelle dhe shton: - U vesha ngadale. U ktheva, hapa deren qe kishim mbyll. Dhe dola. Te nesermen, me pershendeti ne korridor si te mos kishte ndodh asgja. Por une... une e ndieja hala mrena... - Prit prit... Ta derdhi mrena po thua? Ajo me sheh. Dhe me thote me ze te ulet: - Shhh, esht hala dera hap...]]>Fri, 22 Aug 2025 13:47:19 +0200https://pasion.al/post/kujtimethttps://pasion.al/post/spiunimi- Ma kujtove nji histori interesante... – thote Arta me nje ton qe me vjen si dicka e pergjumur, por ngarkuar me nje peshe qe sapo ka filluar te rendo...

- Ma kujtove nji histori interesante... – thote Arta me nje ton qe me vjen si dicka e pergjumur, por ngarkuar me nje peshe qe sapo ka filluar te rendoje, ndersa i shtrin krahet gjate mbi tavolinen e saj e gati me mberrijne mua. Une rri i heshtur. E shoh. Thelle diku dua te zgjatem drejt saj ta prek por nuk eshte aspak, ose akoma, momenti. Tani dua ta le te vije vete drejt meje, dhe ajo vjen pa fole une fjale. Ul syte ngadale, mbi duart e saj, tek duart e mia qe jane afer duarve te saj, dhe me sheh me nje veshtrim qe s'eshte me thjesht kureshtje, por nje lloj perfshirje, dhe fillon te flase. - M'kujtohet nji histori para disa viteve ne nji klase, me dy student te ri. 20 vjec kan ken, ne vit te dyte te dy se ishin nji klas. Djali i pashem i gjat me flok si te kalum anash kurse vajza me bluza te ngushta, floke te gjata, buze te fryme si me i pas ba me shiring. Ate dite ishin te sigurt qe jan vetem po deren nuk e kishin mbyll plotsisht. Ndersa flet, Arta ngre doren dhe me gishta lehte prek gurin e varur ne qafe, qe bie mes gjinjve te saj. Gjinjte ja kisha pare disa here tashme por gurin se kisha vene re. Ajo ndjek levizjen instinktivisht. Gishti i saj pershkon lehte ate zone ndarese te gjoksit, si padashje, por si te donte te me tregonte saktesisht se ku i ka ndjesite ne keto momente. Dhe dora i rri aty pak me shume sec duhet, per te treguar ndjesite e sakta, kurse buzet i levizin ngadale teksa flet e syte, mbi buzet e mia sikur po me degjon ndersa vazhdon te flase vete: - Nuk ju bana za, vazhdon ajo. - Vec ndenja i veshtrova. Une nuk leviz. Ne vend qe ta nderpres, perqendrohem ne cdo mikrodetaj; si i shtrengon gjunjet njeri mbi tjetrin, si i ndryshon zeri pak kur thote fjalen "i veshtrova", si fryma i thellohet kur kujton dhe si mendjen duket se e ka akoma te une, une qe mendjen e kam tek ajo. - Ajo ishte shum provokuse, gati e shtrime si permbi tavolin. Ftyren e kthyme ka librat, nji dore ne fletore e nji dore ne faqe ne buze me kry mbeshtetun. Kurse ai rrinte mas saj. Gati siper. Dhe as nuk ishin lakuriq - por me rroba te lehta per te leviz lirshem. Kurse ai i kishte ul pantallonat gati ne gjunj, pa llogarit aspak ku esht, ajo me fustan permbi vithe, tu leviz te dy me te njajtin ritem, pa fole pa leshu asnji tingull vec qetsi absolute. Dhe vazhdon... - Kishte naj moment, qe ajo sillej si e turpshme manej naj moment tjeter qe ajo shtrihej a ulej ne gjunj ne toke para tij, sikur me i ba reklam. Vithet i kishte te formume taman, pak tul por rrumbullake si pjeshk, aq e bukur u dukte sa isha ba gati me hy me e rreh shuplaka. Ndersa pershkruan kete pjese, Arta zhytet pak ne karrigen e saj. Njeren dore e leshon mbi kofshe, pa e shtrenguar, thjesht e mban atje, sikur i kujtohet ngrohtesia e dikurshme dhe do ta leshoje diku ate zjarr. Gishtat i zgjat me kujdes, i rrotullon ne lekuren e saj dhe une nuk mund te mos e verej. Barku me shtrengohet. Kam dhe une ndjesite e mia duke e lidhe ate qe shoh me ate qe degjoj; skenat me miksohen ne mendje, ne cdo detaj qe rrefen duket ne mendjen time sikur jam une ai e eshte ajo - ajo. Zeri i Artes tani eshte me i ngadalshem, me i lehte, me i bute njekohesisht. Ajo merr fryme thelle. Shikimi i saj nuk eshte me i lidhur me te tashmen. Ka mbetur ne nje klase bosh, ne nje drite te verdhe pasditeje, atje ku trupi dhe heshtja perzihen me ngushte se cdo ze. Zeri i saj nuk eshte me tregim – eshte rikthim, eshte perjetim. - Ne fillim... ai ishte siper. Te dy te shtrire ne dysheme, mbi nje xhakete qe duket se e kishin shtruper te mos u gervisht. Ajo me kembet paksa te hapuna, ai i shtrihej ngadale siper, me durt tu ja rreshqit nga supet deri ne bel. Ndersa flet, gishti i saj pershkon gjoksin, pa e shtrenguar, thjesht duke ndjekur vijen e dekoltese si nje refleks qe nuk e ndal dot. Veshtrimin e ka te fiksuar te buza ime, por pa me pare drejtperdrejt. - Ai u fut ngadale, me nje levizje te kontrollume, si te kishte frike ta lendonte. Por ajo e priti. Me kofshet qe i perqafoshin belin e tij, me nje dore qe i rrinte ne qafe dhe tjetra mbi shpine. Filluan te levizin bashke, por jo me nxitim – si te numeronin kohen permes levizjeve te belit secilit. Une ndjej trupin tim qe pulson. Imazhet dhe skenat sme lene te perqendrohem me ne asgje qe ajo thote. S'ka asnje fjale qe po them, por cdo pjese e trupit tim po i flet. Dhe ajo vazhdon. - Ai e shikonte drejt ne sy, por ajo e mbyllte here pas here shikimin – si te donte te mos shperqendrohej nga ndjesia. Ai here e kapte e rrotullonte pak nga beli, here e shtynte thelle me nje ritem te ngadalte por ngulcates. Cdo levizje... ishte sikur luten pa za, jam kenaq duke i pa, duke kujtu kohet e mia. Arta kalon doren ne kofshen e saj, e ngadale, sikur po fshin nje kujtim qe e ngacmon ne lekure. Une i ndjek levizjet e gishtave te saj, dhe e ndjej veten qe jam ngurtesuar ne formen time me te plote. Ndersa shoqja vazhdon: - Pastaj ajo e perqafoi ma fort dhe i tha dicka ne vesh. Ai u terhoq pak mrapa, ajo u kthye ngadale, u mbeshtet me gjunje dhe berryla ne dysheme – doggy-style, por disi ndryshe, me kujtohet si me ken tu i pa sot... Te dy ne toke, te shtrim, pa drite vec ca hynte mes vijave perdeve, pa zhurme. Ai e mori prej mrapa, por krej lehte. Ishte si nje perulje. E shtynte ngadale, thelle, i shtrire siper saj, me gjoksin ngjitur mbi shpinen e saj tu ja ferku shpatullat... Nderkohe qe po e degjoj, Arten e shoh drejt e ne sy. Veshtrimi i saj eshte i hapur. Gishtat e saj qendrojne mbi kofshe, pa levizur, si nje paralajmerim. Ajo flet me qete, me ngadale: - Ajo shtrengonte gishtat ne dysheme, por s'bante za. Ai e kafshonte ne qafe, ngjitun pas saj, dhe i peshperit'te dicka qe s'mund ta nigjoja. E njihte trupin e saj mire – levizte ashtu sikur kishte ndertu nje shtepi brenda saj. Koka i varej mbi shpatullen e saj, fryma e tij perhapej mbi te. Dhe ajo... e mbante si vajz e fort. Ajo me sheh tani, e ndalur. Syte i ka te lagesht nga emocioni e ngjajne te turbullt, por zeri i saj eshte i qarte. - Kur ai ishte mrena saj si per here te fundit, ajo i vuri doren pas, mbi vithe, e kapi dhe e terhoqi ma thelle. Pa fjale. Vetem me nje ndjesi qe thoshte "kjo eshte e imja". Frymemarrja ime eshte thelluar. Karin tim e ndjej te fryre, te gjalle, gati per te dale perjashta, per te shkyer copat e pantallonave. Kjo jo vetem fale historise ne background, por fale pamjes qe shoqja ime ka marre, kembekryq, e fjetur ne mimike dhe e gjalle pertej saj. Ajo e ndjen ndjesine time, mi lexon mendimet ne parehatine time, dhe per here te pare, eshte gati ta komentoje... - E pashe si ai u derdh brenda saj. Dhe une... – ndalon, me sheh. - Une kam mendu shume per ate skene, sidomos kur ngacmohem nga ndonje bisede si kjo e sotmja. Nje cast heshtje bie ne zyre. Vetem frymemarrjet tona degjohen. Dhe shikimet qe s'perplasen, por lidhen. - Dhe sot, – vazhdon ajo me ze akoma me te ulet, - kur te shoh ty perballe... ndjej qe per here te pare... jam une ajo qe eshte me deren hapun.]]>Thu, 21 Aug 2025 10:53:30 +0200https://pasion.al/post/spiunimihttps://pasion.al/post/shi-ne-klasePas gjithe asaj qe i tregova per Rominen, Arta mbet nje moment ne heshtje. E shoh qe s'do te me jape ndonje emocion te qarte. Ka nje nxehtesi ne fytyr...

Pas gjithe asaj qe i tregova per Rominen, Arta mbet nje moment ne heshtje. E shoh qe s'do te me jape ndonje emocion te qarte. Ka nje nxehtesi ne fytyre, por jo nga turpi. Eshte nje nxehtesi emocionesh te perziera, me shume si grua qe i ka lejuar vetes te degjoje rrefime dhe detaje te cilat nuk do te ja pranoje vetes qe i kane pelqyer. Zgjat doren, merr serish stilolapsin qe ka aty dhe fillon ta rrotulloje sikur analizon. Kjo eshte menyra e saj per te mos u dorezuar menjehere, nderkohe qe ne mendje mund te jete duke thure dicka. Une nuk e shqetesoj. Vec e shikoj. Dua te zgjatem te bej dicka tjeter, por edhe pasiguri kam, keshtu qe dua t'i jap nje tjeter rrefim e te fitoj akoma me shume terren. I afrohem pak me shume mbi tavoline. - A e mban mend nji vajze... Giselden? Ka ken nga Mali i Zi. Flite pak shqip, por buzeqeshte shume, a te kujtohet? Nuk ka ken ekselente por syni ta ka kap kudo. Arta kthen koken me ngadale, dhe e tund lehte duke rrulle buzet. - S'me kujtohet. Nuk i mbaj mend mire keto tipet si lule me afat, - thote, me nje shprehje disi tallese, por edhe kureshtare. - Ajo ka ken ndryshe, i them. - Ska ken taman si lule, as per nota as per bursa. Ajo ka ken... trup dhe buze! Arta me sheh. Veshtrimi i saj tani ka nje perzierje te cuditshme: sikur i pelqen qe po flas, por sikur se di as pse vazhdoj. Si te ishte kurioze, por e permbajtur. Por une nuk vonohem per te fute me shume detaje, tani situata jone ka hyre ne shina dhe skam shume pikepyetje, vetem te ndjek linjen. - Ka ken viti i pare. Klasa bosh, masdite, kishin ik tan por universiteti ishte hala hap per naj zysh neper zyre. Me Giselden kena pas nej shpesh najher edhe vec per muhabet. Ishim ule ate dite ne fund te auditorit nkat par, te ata karriget e prishuna. Nuk eshte se bashim dashni apo premtime te forta, ma shume muhabete qe sdishin me kry... Batuta, ajo ka pas dhe te folunen qe tka ba me qesh edhe tu fol marrina. Dhe vazhdoj... - Ashtu tu u argtu, nisi e m'puthte ngadal, gjate, me nji gjuhe te bute dhe pak balkaneze. - Si asht gjyha balkanaze? - E etun dhe e ndeht. Me puthje qe sdishin me mbaru, qe rrinin vec te buzt si e vetmja gja e rendsishme. M'kujtohet heren e pare ater qe ma uli pantallonat, nuk tha asnji fjale. As nuk me pa ne sy hic. Eci me dur ngadal, u ul ne gjunje dhe ma mori ne goje sikur te ishte tu mu lut. - Ti ishe akoma student?, me pyet Arta, pa me pare plotesisht, por me zerin qe i dridhet pak sikur po perfshihet akoma me shume. - Po student kam ken sigurisht. Dhe ajo me respektonte per ket gja, i them si me ironi. - Bente sikur vinte te mesonim bashke, por fundi gjithmone i njejte... Sepse ishte e mire... - Dhe? – me ngacmon, por zeri i saj tani eshte me i ulet. - Domethan... ishte e mire si, studente pra? Une e shikoj. Buzeqesh pak. Vendos berrylin ne tavoline, dhe i afrohem edhe pak: - Ishte e heshtun! Po kur ma thithte, e bante sikur s'donte me dal ma kurre prej asaj dhome. Goja e saj ishte ngrohtesi dhe etje bashke. Si me e pi ujin nga burimi por me buze, jo me gryke. Shikimi i saj rrinte te kofsht e mia, dhe asnjehere nuk kalote lart, qellimisht edhe pse ja vesha doren ne gushe me e terhek nelt. Sa marifete ka pas si vajz. Ajo... ishte dhanun. Dhe vazhdoj ti tregoj akoma; - Njehere, ishim ne nji klase bosh nji masdite, dhe kishte ra shi ate dite. Dritaret ishin mjegullu nga mrena, dhe dyshemeja u dukte si e ngrime ne ate heshtje pa nxanes. Giselda u ul ne gjunje ne tok mbi bluzen e saj qe ja hoqa ja shtrina vete aty ne toke – se nuk doja ti prekte pllakat e ftohta me gjunj dhe doja me i pa dhe cicat, apo si ka pase, sa ato vazet qe ke lan ti aty ne cep. Kishte vu syze ate dite, dhe ftyra e saj dukej si nje vajze e zellshme, e pafajshme, por qe dinte shume ma shume se sa tregonte. Nje lloj kontrasti qe me ka ndez gjithmone. - E bate ne klase?, me pyet Arta habitshem sikur do ishte fundi i botes po ti thoja "po". - Fillimisht ma hoqi rripin me durt tu ju dridhe pak, i pergjigjem. - Nuk di a nga pasiguria, frika se kush po e gjen, apo nga padurimi. Me uli pantallonat ngadale, dhe syte e saj, pas atyre gjyslykve me xham te holle, ju zmadhun si kotele kur mpa. Qeshi pak, me buzen poshte te lagun, dhe me pa sikur donte me thane "ket nuk e kam prite". Mbase ju duka djal i vogel, - e mbyll une fjaline me ngacmim. Arta rri per pak caste pa fjale. Pastaj ngre koken dhe me pyet: - Ti s'je djal i vogel... – thote me nje buzeqeshje qe mezi mbahet. - Apo sjam tu kuptu dicka? Me pelqen qe e thote pa droje. Me pelqen qe me pyet. Dhe me shume se gjithcka, me pelqen qe ajo po me imagjinon. - I madh mjaftueshem per Giselden, i them. Mjaftueshem qe nji masdite ta bante me lot. Dhe vazhdoj ti tregoj akoma... - Un ja kapa flokt me njeren dore – ashtu sic i kam pa meshkujt ne filma ta fiksojn nji grua kur ajo perkulet para. Ia mblodha flokt ne njerin grusht pak me forc dhe e afrova, pa asnji fjale. Ajo nuk kundershtoi hic. Perkundrazi, u mbeshtet mbi kofshet e mia dhe ma mori ne goje ngadale, me nje ritem qe nuk a kishte mesu prej askujt vec prej mendjes vet. Si te ishte vete instinkti. Dhe gjuha e saj lvizte ngadale ne fillim, si me ken tu me mat pulsin. Manej me shtrengonte me buze dhe e fuste ma thelle, sa here qe une e terhiqja pak nga floket, si me ken tu e komandu. Perfekt. Ka ken ndryshe nga cdo vajz qe kam pas ater. Ishte e perkushtume, jo teknike. Goja e saj me mbeshtillte me nxehtesi, me peshtyme te bollshme, dhe kur me shihte ne sy, me ato syzet qe i rreshkisnin pak nga hunda gati si me ken tu i ra, une ndihesha sikur po bahesha pjese e nje fantazie te fshehun te saj, a e nje fantazie temen qe kam pa ne filma. Karin e kisha te mall ate dite. I inxeht, i rand, i gatshem. Ajo mezi e perballote ndonjehere kur e fuste thelle, por nuk u terhiqte asnji moment, pavarsisht sa kollitej. Zani i saj si me ken tu ju marr, si me ken tu u gelltit, e ndieja ne rranje te barkut. Nuk me lete as me mbaru. Here pas here, ndalote per te marr fryme, me buzet qe lepinin koken si per me me qetesu, manej rifillonte prap. Me pa nje moment, dhe u ferkua leht nderkohe qe vazhdonte - me la pa fryme. Ne kete pike, Arta s'po leviz me. Frymemarrja e saj eshte ndalur mes ndjesise dhe pyetjes qe mezi po e mban. - Ti... po thua qe e ke te mall?, me thote shume ngadale, si te ishte nje fakt mjekesor qe po perpiqej ta kuptonte, por zeri i saj ka marre nje ngjirje qe s'mund ta fshehe. - Domethan, pse u desh me e theksu si detaj? E shoh. Buzet i ka lagur pak. E kuptoj se e ka perfytyruar. E ka ndjere. - Te mall sa per ta nxjerr nga rruga nji studente me syze, i them. - Ajo nuk pushote. Nuk lutej. Donte gjithe peshen teme, gjithe gjatesine, gjithe lotin tem. Arta i ve gishtat mbu buze dhe nuk thote asgje. Por syte i ka te ndezur. Si te kete nje nxehtesi te brendshme qe nuk po e qeteson dot. - Dhe...?, ajo peshperit si pa fryme. - Dhe ma mori sic merr ajrin nji njeri qe po mbytet. Si te ishte jeta e saj. Dhe une... e lashe. E putha ne koke, por ajo s'dote puthje. Dote vec ta ndiente thelle ne fyt. Arta me sheh. Tani nuk ka me rol. Nuk ka me mbrojtje. As ironine qe e mbronte ne fillim. Vetem sy te hapur, molleza te ngrohta, frymemarrje te renduar. Nuk e di a eshte konfuze, a po mendon dicka, apo spo mendon asgje. Por pastaj me thote, shume qete: - Ti nuk po me tregon thjesht per ate. Ndoshta po me tregon cfare mund ti besh dikujt tjeter qe sillet ashtu si ajo? Une nuk flas. Vetem e shoh ne sy. Sepse eshte e vertete. Dhe ajo e kupton.]]>Mon, 18 Aug 2025 11:27:22 +0200https://pasion.al/post/shi-ne-klasehttps://pasion.al/post/permbushje-e-paputhurDera e zyres ka mbete paksa hapur, dhe nderkohe qe une flas me Arten, ndiej nje levizje te lehte ne korridor. Kalon nje siluete e njohur, e hedhur, me...

Dera e zyres ka mbete paksa hapur, dhe nderkohe qe une flas me Arten, ndiej nje levizje te lehte ne korridor. Kalon nje siluete e njohur, e hedhur, me hapa qe nuk kerkojne leje. Eshte Romina. Floket e lidhur lart, fustani i shkurter i punes mjaftueshem sa per te mos e kape kamerat e sigurise, nje dosje ne dore dhe ai shikim i perhershem qe e ben cdo hap te saj te tingelloje si sfide per ta ndjeke. Nuk ndalet. Nuk na pershendet. Madje sdi as nese e pa taman kush jemi ketu ne zyre. Vetem kalon. Por prania e saj mbetet ne ajer si nje parfum modern qe na vjen e do te na mbushi hapesiren. Arta e veren, e ngre vetullen, pastaj ngrihet vete ngadale dhe e afron pakez deren me kujdes pa bere zhurme - nuk e mbyll krejt. Asnje hap as tingull tjeter nuk degjohet me ne kete moment. Arta pozicionohet serish e mbeshtetur ne karrige, sic ishte, me njeren kembe te mbivendosur mbi tjetren, me doren qe rrotullon ngadale nje stilolaps qe pak me pare e mori. Veshtrimi i saj nuk eshte me vetem kurioz; eshte i thelluar, i ngrohte, i gatshem te me zbuloje. Kthehet, me sheh, dhe me thote me nje ze te bute, por qe fsheh nje thumb: - A e ke pas ne klase Rominen? Me pyet, me nje ton qe perpiqet te tingelloje rastesor, por syte i shndrisin ne nje menyre qe nuk eshte me thjesht akademike. E ndjej menjehere temperaturen qe rritet, jo vetem nga pyetja, por nga menyra si ajo e formulon. Arta nuk eshte thjesht nje degjuese - ajo me sfidon me se shumti! Dhe une, ndoshta per ta ngacmuar, ndoshta per ta zhveshur me shume nga kontrolli, i them: - Ne klase jo se ajo eshte e re... por kena punu bashke. Dhe jena taku disa here jashte orarit... Fytyra e saj nuk reagon menjehere. Sheh stilolapsin, por pastaj ngre koken ngadale, me ate buzeqeshjen e saj te njohur, qe flet me shume se nje pyetje. - Jashte orarit ne zyre? Une vazhdoj. - E maj mend si sot. Ka ken vera e 2017. Shume nxeht dhe zyra jone ne katin ma te nalt ishte bosh. Pashe qe erdhi nje vajze e re per nje intervist pune si developer. Kishim fole ma pare ne telefon por pa ja pa ftyren - ka ken e shpejt, e sakt, pak ngacmuse se rrin si vajz e qeshun por manej prej afer, ishte ndryshe. Nderkohe qe ecte aty neper korridor me nji veshje qe me hutoi ne at moment kur erdhi; pak-a-shume sic e sheh tesh neper korridore, kmisha i varej deri mbi kofsh, takat tu i ba zhurme jo me bezdis por sa me terhek vemendje, dhe teper sensuale. Me pau dhe buzqeshi, se me njihte. "Ti je ai i forti qe vonon mesazhet e?", mtha me ironi dhe qeshi prep. Por ishte nji e qeshun qe sdote me i kerku falje. Ne kete moment, Arta rrudh lehte ballin e vetullat, jo per xhelozi, por sepse kerkon te kuptoje se ku po shkon kjo histori. Por une nuk e ngadalesoj ritmin - perkundrazi. Dhe ajo e poshter do te degjoje gjithcka. Vahdoj... - E mora Rominen prej ne korridor e cova ne zyre. S'ishte askush tjeter npun dhe pse me e largu vajzen? Prezantimi ishte i shkurt, se ishim vec un e ajo dhe shefi ne austri ne Skype. Tan kohen, edhe ajri u dukte i ngarkum jo prej temperaturs po prej pranis saj. Ajo u ul aty ne karrige me laptopin e saj dhe filloi me kerku neper foldera. Po su dukte hic si profesioniste, plus qe ka ken 19 vjec ater. Sikur e kishte hallin me me hutu mu qe me e pershpejtu marrjen n'pun, edhe pse sdo e merrsha un. Arta me veshtron me shume vemendje dhe trupi nuk i leviz, e as nuk me nderpret. Une vazhdoj akoma... - Kur u cu manej per te pa tabelen e projektit ne mur, vithet i tundeshin ngadal. As at'her si ka pase te bollshme por te formume taman. Ajo u kthye prej meje dhe me tha: "A sbani kafe nzyr?" Ishte nji pretekst qesharak kot sa me thy heshtjen; mund lypte naj birre naj qofte por ku me marr kafet, haha. Por une e kuptova lojen direkt. Ma von u afru te un, nderkohe qe po perpiqesha me vu nje fishe ne laptop. Mi vendosi durt ne supe - natyrshem, por edhe shum qarte ne fjalt e saja; "Je gjithmon keshtu i fokusum kur punon?" ma tha ne vesh, dhe ufff, mu perhap zani si korrent neper gjoks, si me ken gjak i nxeht. Ne kete pike, ndjej qe Arta ka pushuar se levizuri stilolapsin. Duart i ka mbledhur ne preher, dhe me sheh drejt, pa me nderprere. Por syri i ngushtohet pak - si nje aktore qe nuk do ta shfaqe skenen e xhelozise, por nuk arrin ta fshehe. Ska asgje me eksituese se kur xhelozon historite qe i fillon vete. Dhe une vazhdoj... - Manej Romina m'pyeti nese e kam motorrin. Ajo e dite mir qe nese dua un, e marr ne pune direkt. Dhe per pak minuta e pata ne motorr, fundi tu ju hap prej eres tu e mbaj me dore, tu mu shtrengu fort neper qafe se kishte frik se rrezohet. Dhe direkt e n'hotel. Tu ec jo shpejt se thash po kundershton, por nuk bani za asnji her. - Sme besohet!, reagon Arta. - Besoje!, i them une dhe i prek doren qe e mban mbi tavoline. - Ikme ne hotel, qetesi, asnje njeri aty me ba habi. Masdite, dielli tu perendu dhe hoteli merrte pamje si me ken neper filma, me diellin ne largim. Mora celesin aty e direkt ne dhome, kisha ken dhe her tjera ne ato dhoma. Dritaret me perde te trasha, gjys erresire ne dhome se hera e pare bashke e me e zbut. Plus qe ajo vajze e ndjeshme, sado bante si e fort. Sa tu u siguru une qe eshte gjithka neper dhome ok, ajo u cu u nis ka dera. Thash kjo e cmendun don me ik... U kthy, e mbylli me celes, dhe u mbeshtet ne der, e filloi me u zhvesh tu u dridh pak jo prej sikletit, por ishte tu i zi gjaku. - E paska pase per here te pare... - Jo krejt... Po prit. Tu u pa ashtu sy me sy, ajo tu zberthy pullat e kemishes nji nga nji, kadal, por pa dramatizu. Shum lozonjare. Kishte vesh sutjena te zeza, te holla qe dukeshin si nji rrip prej cicave te vogla, dhe nje tip kanatjere siper si e tejdukshme, se mora vesh taman. U zhvesh komplet i holli tana pertoke dhe pa than asgja vjen ka krevati. Un ulem ndenjun e e pres ca po ban. Levizte ngapak anash se fundin se pati hek hala dhe me duket kishte qejf me ja heq un, por un tu i nej si bos mbeshtetun dhe vec tu e pa si me i than "hajde merre vete ca don". Cica te vogla, te bukura, bythe te formume, taman vitpariste qe e ka menen per studime. - Mhm..., psheretin Arta me duart ne gushe. Jam i sigurte qe ne keto momente, ajo po kujton vitet e saja te universitetit; kur eshte sot kaq e nxehte, si mund kete qene atehere? Po une vazhdoj rrefimin tim; - U afrua, dhe u perkul me heq kepucet. Sandalet. Belin e holle, forma perfekte, cica te vogla qe mezi tu prit me ja fut durt nen sutjena - si kam harru kurre, dhe terri i dhomes e bate me u dukt ma e bukur. U afrova pak, ja vendosa durt ne ije, dhe e afrova prej vedit. Ajo nuk foli, e kuptoi qellimin tem. E pa qe nuk du me e puth, dhe e pranoi kete gja. Menej ja hoqa fundin ngadal, tu ja rreshqit nga kofsht dhe tu e ferku nga pak si per tia lane kujtime. Dhe direkt ja kapa dhe mathjet, per tre sekonda zhveshun krejt lakuriq, taman studente qe dote dashuri dhe jo firma e nota. Arta nderkohe ka humbe krejt ne rrefimet e mia. Duart i ka ule ne preher, po me dergon sinjale te gabuara dhe spo e kuptoj fiks ca ndien por une e kam mendjen te kujtimet e mia ne kete moment, dhe vazhdoj prape... - Manej u ngjit ne krevat te une, perkulun gjunjt, si mace qe shkon me hanger peshkun. Dhe u shtri ne shpin, hapi kofsht ngadal, tu me dhan mundsi me e pa se na form dhe e freskt eshte, por dhe sa e nxeht qe sdon as me e perkedhel. Ju afrova mes kambve, pa e puth, tu e ferku leht me trupin tem, bark per bark, kofsh per kofsh, si me e provoku ma shume qe ta kerkojn vete gjane. Ajo me con durt posht dhe nis me me zberthy; nuk din dhe pak i dridhen durt por ma ne fund tu e ndihmu, ma nxjerr karin jashte si mes pas zbrit nga bjeshka, i gjate i mall i paster, i duket pak habi por nuk trembet hic. Dhe m'terheq, si me mdhan me kuptu qe me ju afru ma shume. E lagun, e hapun, gati krej. U dukte qe dhe se ka per here te pare; ja futa ngadale, rreshqitje e lehte, dhe ajo vec nje psheretime lshoi, por ma kapi veshi direkt. Nuk e dote ngadal, menyra si lvizte, tu u rrotullu dhe tu u tund posht meje e tu kercy qe me marr ma shum mrena. Thonj tu mi ngul neper krahe, a neper shpine, si me ken tu me udhezu. Me duket sikur Arta tashme po imagjinon momentin. Ne fytyre, ajo ka marre nje pamje sikur eshte vertete aty dhe mimikat e mia as nuk i sheh me, degjon vec fjalet... Dhe une vazhdoj... - Nuk patme as perkdhelje. As ndalesa. Kisha vec frik mos prishem shpejt e mbaron gjaja. Por ajo sikur e kapi skenen dhe u cua, me rrzoi, dhe me hypi siper me shum siguri. Duket kishte pa shum porno dhe e dite se zgjatet pak kur nderron pozicion. Dhe i iku frika direkt, tundej mbi mua me syt gjysem-mbyll dhe durt te gjoksi. Cdo lvizje ofshama ma te thella, ater tu me pa nsy, sikur kishte frik qe po cohem me ik dhe po mthoshte: mos ik! - Ja le merena te gjores?, me pyet Arta qe sikur u zgjua nga gjumi i mendimeve. - Jooo. Edhe pse kur e kuptoi qe e kam afer, vec u tund'te ma shume pa u ndal tu me shtrengu por ne sekond te fundit e terhoqa dhe ja lustrova neper kofsh. Ajo u shtri manej siper meje, e ngroht, e bute, pa fjale, pa perkedhelje, vec frymemarrja jon e rendume dhe lasgshtia... Tu e pa ashtu ne ftyr, e bukur e imet, ndonjehere me vinte me e puth si per konfirmim qe ishte super por kur ja priti ajo "mos i trego kujt". Aty ja futme te qeshmes te dy dhe e permblodhme historine. Ne kete moment Arta leviz pak ne vend. Nuk me sheh drejt, sheh duart e veta fillimisht, dhe me pyet me ze te ulet: - Nuk e puthe asnji her si perfundim? - As ne fund, i them. Po kjo nuk ishte nji marrdhanie, ishte ma fort nji form permbushje. Arta merr fryme thelle dhe e ngre serish shikimin. Tani fytyra e saj ka marre nje tjeter pamje. Nuk eshte me e buzeqeshur. Eshte grua qe po pertyp nje emocion te papritur, jo vec nga une por dhe nga vete ajo - nuk e priste. Afrohet dhe pak mbi tavoline, dhe me shprehet: - E di qe me tregove kete histori qe te me provokosh... Dhe po funksionon.]]>Fri, 15 Aug 2025 10:19:37 +0200https://pasion.al/post/permbushje-e-paputhurhttps://pasion.al/post/dekorataSot nuk eshte nje dite si gjithe te tjerat. Qe dje, zemra po me rreh me nje ritem tjeter - jo vetem prej faktit se me eshte dhene dekorata e ekselence...

Sot nuk eshte nje dite si gjithe te tjerat. Qe dje, zemra po me rreh me nje ritem tjeter - jo vetem prej faktit se me eshte dhene dekorata e ekselences, por sepse e di qe ajo do jete aty. Ajo, eshte ajo qe me ka ndjekur per vite pa me lene kurre te bie ne heshtje. Eshte ajo qe me ndihmoi te gjej veten kur ekzistenca ime akademike ishte lene ne harrese. Dhe salla eshte e mbushur plot. Dise mesues, disa prinder, disa studente, dhe kamera qe ndizen e fiken si yje te rastesishem. Por une e shoh tashme nje tjeter yll qe s'me verbon, por me gezon: ajo, quhet Arta! E ulur ne rreshtin e pare, me nje fustan elegant qe i thekson linjat pa rene aspak ne vulgaritet, me floket e hedhur pas supeve dhe nje buzekuq te erret qe me kujton netet e veres ne filmat e viteve '50, Arta me veshtron me nje shikim qe s'me jep liri, por me fal admirim te fshehur. Ajo ngjan me Catherine Zeta-Jones sot, por nuk eshte thjesht nje ngjashmeri e jashtme - eshte nje atmosfere qe e mbart ne menyren si rri, si shikon, si nuk ka nevoje te flase per te sunduar sallen. Kur me therrasin ne skene dhe marr dekoraten, une e ndjej tere peshen e rrugetimit tim mbi shpatulla, por mbi te gjitha - ndjej deshiren time per t'u kthyer serish ne te njejtat banka, ku kam shume falenderime per te bere, e per te mos e lene shkollen thjesht nje kujtim te mire. Dua te rikthehem, jo per lavdi te reja, por per kujtime te reja, per te vazhduar te ndertoj dicka te forte, te perhershme. Dhe ndoshta, thelle brenda meje, dua te rikthehem edhe te ndertoj dicka tjeter qe zgjat: nje marredhenie! Dhe kur duartrokitet emri im, qe mendimet e mia trazohen nga zhurma, une koken e kam kthyer prej saj, si per t'i thene: "Nuk ka mbaruar, do kthehem prape." Jo se jam i dashuruar me te - jo! Por ajo ka ate lloj pranie qe te mbetet ne kujtese edhe kur nuk eshte ne dhome. Eshte grua qe di te te beje te mendosh per te, pa te thene asgje. E lakmueshme, pa qene e thjeshte. Dhe ndoshta, kjo eshte nje arsye plus, pse une do rikthehem ne tetor. Pasi gjithcka mbaron, ndersa te tjeret largohen ne grupe, me biseda te zhurmshme e buzeqeshje te rastesishme, ajo eshte akoma aty; del me turmen por qendron ne nje cep te korridorit, mbeshtetur lehte mbi murin e ftohte me duart kruqezuar mbi bark, si dikush qe me ka pritur gjate, por pa u lodhur. "E ke meritu", me thote, "bane mire qe s'me permende", dhe zeri i saj eshte aq i bute saqe me duket sikur po ma ledhaton gjoksin nga brenda. - Si me tpermend, apo me cmend tan tjeret nga xhelozia?, ja kthej me te qeshur njesoj si ajo. Pas kesaj bisede te lehte, me fton per nje kafe. Thote se pas kaq vitesh qe me ka ndjekur, sot eshte dita qe e detyron te me ftoje - jo me si studentin qe mbeshteti dikur, por si burrin qe i ka bere balle gjithckaje. E ndjek ne heshtje ndersa ecen pak para meje, me hapa te qete, plot siguri. Kemba e saj ngrihet lart me elegancen e nje aktoreje qe ka mesuar ta veshe cdo levizje me sensualitet. Fustani i saj i zi, qe i perqafon vithet me delikatese, zhvendoset lehte sa here qe ajo leviz. I shkon aq shume, sa me duket sikur eshte krijuar posacerisht per ate pasdite. Shkojme aty te kafja e shkolles dhe ajo ulet perpara perballe meje ne tavolinen prane dritares, e ndersa nxjerr syzet e leximit nga canta, me dhuron nje buzeqeshje te qete, te rritur. "Tkam pa shpesh ketu ne kafe", - me thote me ze te ulet. "Ti gjithmone rrin atje perballe dhe me shikon me shume se duhet...". Se une ne kete kafe, gjithmone ne cep rri, vetem, ato here qe vij per ndonje note a provim. Nuk mohoj. Buzeqeshja ime eshte e thelle, e shtrire ne nje te kaluar qe gjithmone ka pasur momente me ethe te heshtura. Nen tavoline, kemba ime ndesh lehte te sajen. Dhe ajo nuk terhiqet menjehere. E le, si pa dashje, per disa sekonda. Dhe une e ndiej ngrohtesine e trupit saj permes pelhures se pantallonave te mia. Une flas per jeten time, per peripecite e viteve te fundit, per beqarine time. Kurse ajo me degjon me vemendje te frikshme. E perqendruar. Por jo e ftohte. E pranishme si nje grua qe e di sa peshe ka nje degjim i sinqerte. - Kto perjetime, – me thote, – nuk do ti kisha perballu dot si ti. Ke nji force qe nuk ta jep as shkolla, as librat. Esht dicka mrena teje, nji fuqi burrnore qe e ndjej qysh se te mbaj mend. Ndoshta kam qene i ri, qekur ajo me mban mend, por ajo flet pertej fjaleve. Zeri i saj eshte si nje zgjatje delikate e dores, qe miraton dhe mbeshtet. Dhe ndoshta edhe me shume se kaq. Kur vjen kamarieri, e na sjell kafet, ajo zhyt duart ne cante, por une e ndal. "Sot paguj une," i them me nje ton qe nuk le vend per diskutim, a thua se mora persiper nje mision. Ajo me sheh drejt e ne sy ne kete moment. "Burrnia eshte hala virtyt i rralle", – me peshperit me ate ze te ngadalte qe nuk ka nevoje per fjale te guximshme. Gishtat tane takohen mbi canten e saj ku kerkon kusuret; duart e saj jane te buta, me lekure qe duket se ruan cdo ere femerore. E ajo nuk i terheq menjehere por rri per pak ashtu, ne konfirmim. Sapo largohet kamarieri, ajo spostohet pak me perpara, pak me afer, sikur po afrohet per nje sekret, dhe me thote: "Kur erdhe per here tpare ne klase, nuk ishe hic si sot. Ishe thjesht nji djal i gjate, por pak i tretun, me sy te bukur por edhe me shkollen nuk merreshe fort. Sot... je ndryshe. Je ba burre. I mencur, i thelle, i guximshem, i suksesshem. Dhe, i pashem..." Ndihem i carmatosur ne kete moment. Femra te tilla nuk bejne shpesh komplimente te tilla. Buzet i ka fare afer gotes ujit, pi me ngadale, duke i lagur ato si qellimisht - mua qellimisht me duket gjithcka qe ben. Se ndoshta eshte vetem mendja ime qe e sheh keshtu. Por kur ajo i fshin pastaj buzet me nje leter te bardhe dhe me sheh drejt ne sy sikur a e kam vemendjen ne mesim, ndiej se nuk jam vetem une qe po e perjetoj kete tension. Ajo shtrin kemben nen tavoline dhe e zgjat prej meje. Kete here eshte kemba e saj qe prek timen, me nje ferkim te qellimshem qe me ben te mbaj frymen. Pastaj leviz paksa, si per te me provokuar pa e thene me fjale. Dhe me ndjek me sy ndersa leviz ngadale. Ajo e di mire cfare po ben. E ul koken si te turperuar, por une e shoh qe buzeqesh. Eshte nje grua qe di te komandoje pa urdheruar. - Ti e di, me thote nderkohe qe afron duart mbi tavoline dhe gati mbeshtet mjekren ne to, - qe un gjithmon kam besu te ti. Edhe atehere kur nuk e besoje vete qe do ngrihesh prap." Ajo po rikujton sfidat e mia; aksidentet dhe reniet. Dhe une ndihem i zhveshur. Por jo fizikisht. Me shume i zhveshur si te jem lene plotesisht ne doren e saj. "I ke gjithmone fjalet qe duhen", i them. Ajo pergjigjet: - Po te ishim taku jasht kontekstit te shkolles... ndoshta do kishim ken taman shoke... Po ca jane shoket taman? Fjalite e saj jane si nje thike pa teh', prerje qe nuk dhembin, por te lene pa fryme. Une marr fryme thelle dhe ngre shikimin, e i pergjigjem: "Po as un s'jam ma ne ate kontekst." Ajo me sheh drejt e ne sy, dhe per here te pare, nuk ka as te qeshur, as shaka. Vetem nje deshire qe mbartet ne heshtje. Por nuk rrijme shume ne kafe sepse bisedat po behen disi te pakuptimta. Kur dalim jashte, ajo me prek lehte, si nje prekje qe te drejton rrugen. Por drejtimi ndryshon kur me pyet: "Do te pime nje RedBull ne zyre? Sikur i pime shpejt keto kafe..." Zeri i saj eshte neutral, por shikimi... eshte gjithcka tjeter vecse neutral. Mberrijme... Zyra e saj eshte nje labirint librash dhe kujtimesh. Hapesira nuk eshte e madhe, por ka ate ngrohtesine e nje vendi ku eshte derdhur shume perkushtim, shume nete pa gjume, shume endrra qe nuk jane thene kurre me ze. Ne mur, disa diploma. Ne tavoline, nje kornize me nje foto qe s'e arrij ta shquaj mire, por qe i jep ngjyre personale nje hapesire qe per te tjeret mund te jete thjesht nje zyre pune private. Ajo heq xhaketen dhe e var ne njeren karrige. Levizjet e saj jane te lehta, por ngacmuese - si te nje balerine qe e di mire se cdo veprim i trupit te saj eshte pjese e nje koreografie te menduar. Nen xhakete ka nje bluze te holle ngjyre vishnje, qe i ngjit paksa ne gjoks kur ulet. Sikur e ka nje numer te vogel. Dhe merr kanacet; ma zgjat timen me nje buzeqeshje. "Me fal, s'kam as gote as pip." Dhe qeshim te dy... Ulem ne karrigen perballe saj, nga ana tjeter e tavolines, dhe per nje cast ndjej sikur jam rikthyer vite pas, ne ditet e para kur ajo hynte ne klase; fustane ngjyra ngjyra, te shkurta sa per te ngacmuar cdo student. Por tani une nuk jam me ai djaloshi i cuditshem dhe pak i hutuar. Tani jam burre - i diplomuar dhe certefikuar. Kurse ajo eshte akoma ajo - por me nje pervoje qe tani s'me tremb, perkundrazi, me terheq me nje force primitive. - Ti nuk ke ndryshu shume, - i them, ndersa hap kanacen. Ajo me sheh me syte e saj te zinj. - Ah, jo? - Te ka ndryshu koha, i them, - por nuk te ka lodh. E ke hala ate cmendurin e bukur ne sy. Ajo qesh, por eshte nje e qeshur e thelle, qe e ndjen edhe ne gjoks. - Mos fol marrina... Sikur po m'kujton vitet e mia te egra. Une kthej koken. - Sdi sa te egra mund ken ken, po s'ka gja ma terheqese se nje grua qe ka kalu neper egersi dhe hala rrin drejt. Ajo me sheh. Me ze ne befasi. Syte e saj zbuten. Buzet i leviz pak, si te donte te thoshte dicka. Por nuk e thote. - Ti me kujton kohen kur jetoja pa frik, me thote me nje ze pak me te ngadalshem, sikur cdo fjale i peshon. - Koha kur nje prekje ishte mjaftushem. Kur nje flirt ishte art, jo thjesht nji paralajmerim. Une mbeshtetem pak me perpara, bej sikur kontrolloj dosjet mbi tavolinen e saj, por ne te vertete thjesht dua ti afrohem. - Mendoj shpesh, - i them, - se cdo burre qe te ka pas prane, ka pase ne dore nje thesar... por s'besoj se e kane kuptu sa duhet. Ajo me sheh akoma. Dhe syte e saj tani jane mjegull. - Une s'du te jem nje ne listen qe te kujton vone. Une du te te shikoj sot. Ajo ulet pak me mbrapa, por nuk largohet. Vendos kemben siper tjetres dhe me veshtron drejt. Habitet nga cka i thashe, dhe ska faj. - Kjo esht gjaja ma e rrezikshme qe kam nigju keto koh, - me thote me ze te ulet. Ne nje moment te heshtur, shtrihet per te marre nje laps mbi tavoline, dhe bluza i ngrihet paksa me lart, duke zbuluar belin e saj. Lekuren e ka te bute, pa gabime, nje forme qe me fton ta prek. Dhe e ndjek me sy, pa fshehur asgje. Ajo e ndjen shikimin tim. Dhe nuk reagon. Sepse e di. E di c'ben, e di si duket, dhe e di cfare ndjell. Ne konfuzitetin e mendimeve te momentit, i them "Jam tu te pa me kujdes." Ajo nuk pyet pse. Nuk e mbron veten. Nuk e mbyll as bluzen. Vetem ma kthen: "Ti se din po un punoj per keto forma". - Po si se di, i kthehem, a kalon rruges nga shtepia im per palester? Ajo sikur skuqet pak dhe behet me turp, e une ndjej nxehtesine qe me mbulon trupin dhe jam gati te djersis prej saj. Jo vetem ne lekure, por thelle ne pjese qe asnje freskuese nuk mund t'i ndale. Dhe ndjej edhe nje tjeter ndjesi: respektin qe kam per te. Sepse ajo nuk eshte nje grua qe do te kafshohet nga padurimi. Ajo eshte nje grua qe do te admirohet ne cdo frymemarrje. Dhe une jam aty per ta bere pikerisht kete. Per ngrohtesine e saj qe digjet si nje mesazh i pashkruar. Per nje premtim qe nuk thahet. Per nje kapitull qe pret te hapet. Por jo tani...]]>Thu, 14 Aug 2025 15:24:25 +0200https://pasion.al/post/dekoratahttps://pasion.al/post/nuk-eshte-xhelozi-3Ulem dhe mbeshtetem ne jasteket e divanit ndersa frymemarrja me qetesohet pak nga pak. Thalia ngrihet e para - e zhveshur sic ishte tashme, me floket ...

Ulem dhe mbeshtetem ne jasteket e divanit ndersa frymemarrja me qetesohet pak nga pak. Thalia ngrihet e para - e zhveshur sic ishte tashme, me floket si te lagur qe i varen mbi shpatulla, dhe shkon drejt frigoriferit, duke lene pas aromen e lekures se saj te ngrohte dhe te perzier me parfumin e nates. E shoh teksa zgjat doren dhe merr nje tjeter kanace Red Bull, por syte mua me mbeten tek Elsa ime. Ajo eshte ule prane meje, e heshtur. Nuk thote gje, por syte i kane ndryshuar ngjyre. Nuk eshte thjesht lodhje - eshte nje gjemb i lehte xhelozie qe i leviz poshte lekures. Une e ndiej, sepse e njoh. E di kur ajo nuk eshte mire, e di kur dicka i prek ate krenarine e brishte por te zjarrte qe fsheh pas buzeqeshjes. I afrohem pa fole dhe i vendos ngadale mbi vithet e saj te buta dpren dhe filloj ta perkedhel me gishta lehte, ne forme vijash rrethore, si te kerkoja falje pa e thene. Elsa mbyll syte per nje cast, si per te mos me lejuar te lexoj me shume, por trupi i saj relaksohet ngadale. Nuk me largon. Ndjenjat i le te vershojne, ndoshta sepse pija i ka rrezuar disa mure, ose sepse ne fund, me do ende vetem per vete, si gjithmone. Une ngadale filloj te ngrihem. Kari im, ende i mbuluar nga nje ndjesi e pergjumur, fillon te marre jete perseri. Forma eshte e bute ne fillim, por e pashmangshme ne funksionalitet. Thalia e veren e para; afrohet buze divanit, pin Red Bullin me nje dore dhe me tjetren zbret poshte, duke e pare qe ngurtesimi im po merr fryme te re. Buzeqesh me nje marifet te njohur tashme. Afrohet dhe me doren e saj me ngjesh permes kofsheve, me ferkon, me prek me thelle poshte te pika ime e dobet e pastaj me shtyn me nje shtrengim te qete qe te rritem me shume. Nuk thote asgje. E ben vetem qe Elsa ta shohe; sepse i ka leshuar edhe kendin. Dhe Elsa ngre koken; e sheh cpo ndodh. Ka dicka ne syte e saj tani: nje perzierje emocionesh. Nje lloj sfide. Nje lloj "jo, kjo eshte imja". Dhe une, i ulur mes dy ndjenjave, zgjas doren drejt komodines ku kam borsetin, marr nje tjeter kondom dhe ia jap Elses. Nuk flas. Vetem ia vendos ne pellemben e dores me nje gjest qe i thote bindshem: "Vendose ti rregullin tani"! Ajo me sheh drejt ne sy. Merr kondomin. E hap. Pa nxitim, pa turp, pa medyshje. Ndoshta pak konfuze por aspak nuk e shfaq. E rreshqet mbi karin tim me nje kujdes qe me nxjerr nje psheretime nga brendia e deshirave te mia. Pastaj me kap prej dore. E vendosur. Pa asnje medyshje. Me con drejt divanit tjeter, me ul, dhe pastaj ngre mollaqet. E perkulet mbi mbeshtetesen, duke me treguar me heshtje ate qe nuk e ka thene kurre me pare. E kuptoj menjehere. Ngadale, me gishtat qe ia perkedhelin vithet, tek frima e saj e bute, e pergatis me ferkime hyrjen. Ajo perdridhet pak. Gjoksi i saj tundet nen ritmin e frymemarrjes qe ndryshon - e madhe, e rende, si nje vale qe rritet per te permbyse bregun. Buzet e saj hapen pak, gjysme buzeqeshje dhe gjysme ankth. Por ajo nuk terhiqet. E vendos majen tek vrima e saj anale, e shtyj me butesi. Trupi i saj me pranon, ngadale, centimeter pas centimetri. Si dicka qe ka qene perjetesisht ne pritje. Eshte ngushte, me shume se cdo gje qe kam ndier me pare. Elsa mbeshtetet mbi berryla, gjokset i tunden sikur po i bien, dora e saj mbeshtetet ne jastek per ta perballuar trysnine. Nje ze i ulet, i pergjumur nga ekstaza, i del nga buzet. Eshte nje perzierje e dhimbjes dhe kenaqesise, e deshires saj, dhe e madhesise time. Une ndalem per pak. Ajo kthen koken pak dhe me sheh. "Vazhdo," peshperit. "Ske pse ndalon." Dhe une e bej. Ngrihem dhe e kap butesisht nga beli. Elsa me bindet menjehere, duke u mbeshtete ne jasteket e divanit dhe duke ngrite vithet lart me nje levizje te ngadalte, te etur. E shikoj - lakuriq, me trupin e saj te bute te bardhe te paster dhe te perkulur ne menyre perfekte, te pershtatur per mua. E kap me te dy duart ne ije dhe futem brenda saj me nje thellesi qe e ndal frymen. Levizjet e mia jane te guximshme por te koordinuara perfket: te buta, por te thella. E ndjej si me thith ngrohtesia e saj, si me rrethon perbrenda, si me shtrengon me cdo muskul qe ka. Elsa dridhet, pastaj mban frymen, duke e pertypur kenaqesine me dhembe, perpara se te leshoje nje ofshame qe nuk e kam degjuar kurre nga ajo me pare. "Ohhh... sa ndryshe eshte kjo gje.. sa e plote jam... me mbushe krejtesisht...", thote mes nje perzierjeje deshire dhe dorezimi. Zeri i saj dridhet, e mua me dridh teresisht. Thalia, nderkohe, nuk ka levize larg... Ajo eshte aty prane, e mbeshtetur gjysme anash, me nje kembe te zgjatur aq prane sa me ndesh ne kofshe teksa une leviz. Kontakti eshte i lehte, por me turbullon. Gishtat e saj luajne me klitorin e bute si nje kokerr rrushi qe plasaritet kur e prek, ngadale, me nje ritem qe perputhet me timin, si nje pasqyrim erotik i asaj qe po ndodh. Buzet e saj jane gjysme te hapura dhe te njoma, gjinjte i tundet lehte sa here qe merr fryme - rende. E kap Elsa veshtrimin e saj dhe per nje cast ngurtesohet. Ve re qe edhe shikimi im ndalet tek Thalia - ndoshta me shume sesa duhet. Ajo s'tregon asgje me fjale, por mjafton menyra si perkulet me shume drejt meje, si me kap krahun me nje levizje me zoteruese, si e tund lehte bythen per te me thithe me thelle - per te me rikthyer teresisht tek ajo. Nje lloj xhelozie delikate, e heshtur, por e qarte, shperthen ne menyren si me shtrengon me trupin e vet, si me kerkon pa me lene te humbas ne syte e tjetres. Ajo rrotullohet, me nje levizje elegante qe me ve perseri shtrire mbi kolltuk, dhe hipen mbi mua si nje mbretereshe qe rikthen fronin e saj. Gjinjte i tundet ndersa ngjitet ngadale siper, duke me rreshqitur brenda vetes centimeter pas centimetri, si per te me pervetesuar teresisht. Buzet i kane marre nje ngjyre te ndezur, syte i ndritin nga poshte flokeve te crregullta. "Tani je imi," sikur peshperit, dhe fillon te levize me nje ritem te bute, por te forte, qe e ndjen ne cdo nyje te trupit. Duart ia vendos mbi gjinjte, pastaj i rreshqes mbi ije e i ngjit tek gjoksi prape - ku i ndjej thithkat e ngritura, lekuren e nxehte, jeten qe pulson nen pellembet e mia. E shtrengoj me gishta e ajo ndihet sikur i jap drejtim - i ngjesh me fort gjinjte ne duart e mia dhe me veshtron nga lart si te me sfidoje: "Shiko vetem mua!" Thalia, serish ne ane, tani vetem rri dhe e perjeton momentin si nje shikim i jashtem i heshtur, por i zjarrte. Ajo nuk nderhyn - si nje deshmi qe e di qe per kete cast, Elsa eshte ajo qe me ka teresisht. Une e ndiej fundin qe po me vjen. Elsa e ndjen gjithashtu; e kupton sepse aq mire me njeh. Nxehtesia po me mbyt, goditjet jane me te thella. Dora ime kap belin e saj fort, dhe me nje ngerc te gjate, i mbush bythen me spermen qe me ka ndalur ne bark gjate gjithe kesaj nate. Elsa, e mbushur plot tashme, rrezohet lehte mbi divan. Frymemarrja e saj eshte nje melodi e ngjirur nga kenaqesia. Une afrohem shtrire prane saj. Thalia afrohet pa fjale dhe ulet tek koka jone. Na ledhaton te dyve ne floke. Heshtje. Pastaj Elsa buzeqesh, e qete, e cliruar si kurre me pare. "Kjo ishte nje ditelindje ndryshe," thote me nje ze qe te ngroh zemren. Dhe nuk ka nevoje per fjale te tjera.]]>Tue, 16 Sep 2025 19:49:48 +0200https://pasion.al/post/nuk-eshte-xhelozi-3https://pasion.al/post/nuk-eshte-xhelozi-2Pas nje kohe qe s'dime sa zgjat, ndoshta minuta, ndoshta jete te tera te ngjeshura ne prekje e ide, trupat qetesohen. Puthjet e nxehta kthehen ne frym...

Pas nje kohe qe s'dime sa zgjat, ndoshta minuta, ndoshta jete te tera te ngjeshura ne prekje e ide, trupat qetesohen. Puthjet e nxehta kthehen ne frymemarrje te thella. Vajzat mbeshteten njera mbi tjetren si petale te nje luleje te sapo eshte celur. E dashura ime me shikon me sy te qeshur, por te lodhur. I jap nje puthje ne balle, dhe ngrihem drejt frigoriferit, nga ku nxjerr dy kanace Redbull. Ato fergellojne pak ne duar dhe avulli i ftohte me pershkon pellembet. I ofroj vajzave nga nje. Thalia mban qendrimin e saj te pamiqesuar akoma e Elsa me jep nje buzeqeshje qe s'eshte thjesht falenderuese — eshte e thelle, e ndricuar nga dicka qe e di vetem ajo, eksperience e re por jo vetem, ne u lidhem me fort nga gjithcka. - Ndihem... si e zbuluar, – me thote Elsa, duke mbeshtetur koken ne gjoksin tim pasi une ulem ne njeren ane. – E plote. E bukur. Dhe e jotja me shume se kurre! Une i perkedhel floket. Syte e saj flasin ende. Duan te thone me shume. Dhe nuk ka as turp, se shoqja jone nuk kupton shqip por vetem buzeqesh. - Kam nje ndjesi, - thote ajo, duke pare veshtrimet e tua, sikur te kam borxh dicka. Ti me dhe kete nate... dhe ti meriton te shijosh njesoj si ne. Buzet e saj varen pak nga emocionet, por dora e saj nuk dridhet fare kur e zgjat nga Thalia, e terheq butesisht prane vetes pastaj e shtyn drejt meje si te jete kukulla e saj. E shoh ne sy, dhe ajo eshte sikur te me pyeste per nje leje te brendshme. Nuk ka nevoje per fjale. Sepse Thalia e di rolin e saj sonte, ngrihet e ulet perballe meje ne dysheme, ne gjunje, me ate elegancen braziliane qe nuk eshte vetem fizike, por si nje valle qe buron nga thellesia. Me ngre bluzen e buzet e saj prekin barkun tim, gjuhe e ngrohte zgjatet si per te thene "eshte radha jote". Dora e saj rreshqet mbi kofshat e mia, dhe brenda sekondave, e ndjej gojen e saj ta marre karin tim me perkushtimin e nje artisteje te dashurise. Nderkohe, Elsa afrohet nga pas. Me puth ne buze, bute, por thelle. E ndiej shpirtin e saj ne ate puthje. Ndersa shoqja ime e re me shijon me buzet e saja te lagura, Elsa me mban prej qafe dhe me shtrengon buzet si per te me perkujtuar: *kjo eshte per ty*. Pastaj, me nje gjest qe s'me habit me, por me ndez, Elsa bie ngunje para meje, i merr vendin Thalias dhe nis te me perkedhele me goje, me ate mjeshtri qe vetem ajo e ka. Thalia i qendron pas Elses, perkulet mbi trupin e saj, e puth dhe e ledhaton ne shpine, pastaj zbret me poshte, tek vithet. Duart i shtrihen si mbi nje hije te shenjte, si te kerkonte te falej me to. – Bytha jote eshte... – i thote me nje ze te thelle, – …art. Dhe une dua te jem vizitorja e saj e pare. Elsa leshon nje psheretime te ngrohte, te çliruar. Nuk ka turp. Nuk ka ndrojtje. Ka vetem deshire. Thalia ngrihet ngadale. Trupi i saj eshte i zhveshur dhe leviz si nje vale qe sapo eshte çliruar nga bregu. I ka kofshet si shtylla te latuara me kujdes nga dielli dhe lodhja e kenaqesise. I afrohet me nje shikim qe e njeh pushtetin qe ka mbi trupin e nje burri ne zjarr. E ndien plotesisht – dhe e shijon me vetedije. Afrohet dhe ulet mbi mua, bute, por me autoritetin e nje perendeshe tropikale qe ngjitet mbi fronin e saj. Buzet i ka te lagura nga puthjet me Elsen, gjokset i varen lehtas nga graviteti i lodhjes, te perkedhelur nga ajri i fresket i dhomes. Kur kari im deperton ngadale brenda saj, ajo shfryn nje ze qe s’dallohet nese eshte lehtesim apo pushtim. Syte i mbyllen, fytyra i ndriçon. Barku i saj leviz mbi barkun tim me nje ferkim qe eshte i bute, por i sigurt. Me vendos duart mbi kraharor, pastaj rreshqet me to poshte, deri ne bark, duke me prekur si te donte te me pergatiste per ate qe do vinte me pas. Pastaj ngre duart dhe kap floket e saj, i largon prapa dhe tund koken ngadale, me nje buzeqeshje qe fton dhe çmend. Levizjet e saj jane te ngadalta ne fillim – te kujdesshme, te testuara. Kofshet i dridhen lehte sa here perpiqet te shkoje me thelle. E ndjej si me merr brenda krejt, te plote, deri ne fund, dhe zeri i saj therret pak me thelle ne kraharor. Gjermon, si nje kafshe qe eshte gati te marre gjithçka. E hap gojen, leshon fryme dhe me thote me sy: vazhdo, mos me kurse. Gjinjte i lekunden sipas ritmit, rrethojne ajrin mes nesh si dy hena te vogla qe vallezojne mbi nje qiell te ngrohte. Majat jane te forta, te perkedhelura nga duart e Elses qe eshte gjunjezuar pas saj dhe i shtrihet mbi shpine. Elsa e puth ne shpatull, ne qafe, ne vesh, i fishkellen lehte ne veshe, si te donte ta hutonte me ndjesi qe nuk mbarojne. Njera dore e Elses i rreshqet poshte barkut dhe e perkedhel, tjetra i bie lehte ne vithe – shuplaka te qeta, por ritmike. Nuk jane ndeshkuese – jane muzike per trupin e saj. Thalia perkundet siper meje si nje vale qe shtohet ne batice. Kari im e mbush deri ne fund, dhe sa here prek thelle, ajo tundet me te gjithe trupin. Zeri i saj here del ne psheretima, here ne gulçime te thella. Nuk flet shume, por çdo fjale eshte e qarte: Po. Me shume. Me thelle. Me ngadale. Me shpejt. Buzet e saja buzeqeshin ne çdo ngritje dhe ulje, sikur çdo centimeter qe me perpin, eshte nje dhurate qe ia ben vetes dhe Elses njekohesisht. Dhe Elsa e shijon kete spektakel po aq sa une. Buzet e saj i lepin gjinjte e Thalias me perkushtim, i thith majat dhe i kafshon lehte – e gjitha kjo ndodh ndersa Thalia perkundet mbi karin tim, e mbeshtetur mbi gjunje, me trupin e lakuar dhe qafen qe i dridhet nga ndjesia. Duart e saj me kerkojne. Nje here me kap ne qafe, nje here me ledhaton faqeve. Nje moment, e shtrengon trupin mbi timin dhe i perplaset kraharori, gjinjte i ndihen me thelle, e pastaj ngritet serish, me lart, me lart, me lart — dhe bie lehte, por me force, sikur çdo ulje eshte nje vale qe kerkon te me pushtoje. Elsa nderkohe e hap bythen e Thalias me kujdes, duke e veshtruar si nje pikture te gjalle. E puth ne kurriz. E ledhaton bute ne mes te vitheve, pa nxitim, vetem me respekt dhe etje. Une e ndiej qe nuk do zgjas me shume. Trupi me pulson. Ngre syte dhe shoh dy perendesha mbi mua qe po ndajne nje moment te shenjte – njera mbi karin tim, tjetra mbi shpirtin tim. Dhe une... jam ne mes te nje universi qe e kam dashur, por nuk e kam imagjinuar dot keshtu. – Je gati per me shume? – me pyet Thalia, ndersa e ndjej si me shtrydh me muskujt e saj te brendshem. Elsa, e zhveshur e gjitha. Afrohet me prane me kujdes, ia heq Thalias bluzen qe kishte ngelur dhe i leshon gjinjte te lire, pastaj i perkedhel, i puth dhe i thith me nje deshire qe s’e njihja me pare tek ajo. Gjinjte e Thalias jane te bute dhe lekura i shkelqen si e sapolyer me vaj. Puthjet jane te lageshta dhe te thella. Ajo eshte ne ekstaze, dhe une jam mes dy femrash qe flasin ne gjuhe trupi, pa fjale, por me kuptime te pafundme. Trupi i saj mbi mua dridhet me nje elektricitet tensioni te larte, me merr thelle brenda saj, potesisht, duke me shtrenguar. Kur ndjej qe po afron çasti, vendos duart ne vithet e Thalias, e ngre lart dhe i them Elses me ze te ulet, por te prere: – Eja, eshte koha jote. Elsa me kupton menjehere. Ulet para meje me nje veshtrim te thelle, e hap gojen si nje oferte dashurie, me shikon drejt e ne sy dhe me thote pa ze: *jam ketu*. Dhe kur shperthej, nuk eshte thjesht nje ejakulim fizik — eshte falenderim, shperthim, dhe perjetim i nje mbremjeje qe do ta mbaj ne kujtese si nje dhurate e shenjte nga nje grua qe me do me shume se veten. Elsa e gelltit gjithçka. Me krenari. Me butesi. Me dashuri. Dhe nuk me leshon nga syte as per nje sekonde. Pas gjithe kesaj, nuk ka me fjale. Vetem perqafime. Fryme. Ngrohtesi. Te tre jemi te heshtur, por ne ate heshtje ka me shume zhurme se ne gjitha minat e botes. E edhe shume pyetje sigurisht.]]>Tue, 16 Sep 2025 19:49:47 +0200https://pasion.al/post/nuk-eshte-xhelozi-2https://pasion.al/post/nuk-eshte-xhelozi-1Data sot shenon 6 shtator; e shtrenjta ime Elsa ka ditelindjen dhe sic ia kisha premtuar, po arratisemi per nje mbremje e ca te tjera ne Mal te Zi, me...

Data sot shenon 6 shtator; e shtrenjta ime Elsa ka ditelindjen dhe sic ia kisha premtuar, po arratisemi per nje mbremje e ca te tjera ne Mal te Zi, me nje miniplan per shetitje, foto, pije. Por bashke me premtimin e udhetimit per ditelindje, ka qene edhe premtimi per nje nate te paharrueshme, premtim qe u ngjiz neteve te ngadalta me ecje te buta e birra te ftohta neper duar neteve te gjata ne pedonale. Ato mbremje, vajzat kalonin e dukeshin si hije te lehta qe shkakton dielli i mbremjes, te bukura dhe elegante, te levizshme si fllad qe perkedhel lekuren. Une e shikoja Elsen dhe syte i ndriconin si flake qe ste djeg por te fton: - Si te duket kjo shpirt?, me pyeste per ndonjeren qe barku i zbulohej me shume se normat apo bytha i tundej me shume se shoqeve. - Si lule mengjesi, i pergjigjesha une, - si lule mengjesi e bute dhe plot arome, i pergjigjesha se ajo ka qejf kur i flas si artist. Kishte kohe qe me kishte thene se "per nje pervoje ndryshe me mua mund te jete e hapur, me kusht qe ta beje te ndihet me shume e imja e jo me pak". Ky duket nje ekuacion i komplikuar por une e planifikova dicka per te - dhe per ne, nje arratisje drejt Malit te Zi, nje udhetim qe ta mbushnim me ecje te ngadalta, fotografi spontane, pije, muzike, dhe nje suprize per te zbuluar nje pervoje te re, nje pjese te re te vetes. Ne makinen qe na con drejt Malit te Zi, rruga duket si nje enderr e ngadalte e planet si detyra shkojne qe gjithmone ndihet se te zene te papergatitur. Pasi mberrijme, pasditja kalon me ecje te lehta ne qytet e ne park dhe me kafe te ngrohta klubeve qe vec ne duken te bukura nga perjashta, ama bisedat tona jane gjithmone te rrjedhshme dhe tingellojne si melodite e nates qe po afron. Mbremja na pret me darke peshku te fresket nga Liqeni Shkodres qe bashke e ndajme me Malazezet dhe me vone, muzika e re ne Zeppelin na shnderron ne nje bote ku gjithka ka kuptim vetem ne prekje dhe shikime tinezare qe ndizen ne klub e vazhdojne akoma deri ne korridorin e apartamentit tone. Ne apartament, ngrohtesia dhe epshi na perqafojne si nje qese mendafshi, dhe ne fillojme te puthemi me fort, trupat qe na perplasen ne mure - duket se po fillon nje loje e zjarrte qe sdo te ndalet. Edhe alkoli po e jep efektin e vet sigurisht - Elsa jo pak pi. - Je si zjarr, me thote, - me djeg me pervelon. Por ajo cka pervelon vertete jane buzet e saja si gaca zjarri mbi lekuren time. Ndersa duart ja kam fute ne gjinje, duke e puthe e thithe ne qafe, ne dere shfaqet Thalia - shoqja jone suprize, me syte qe i shkelqejne si yjet ne nje nate te qete dimri. Thalia, mosha e saj 26 dhe trupi i saj si ore rere, vjen nga Brazili per pushime ne Podgorice. Qe ate nate ne pedonale kur e beme planin e ditelindjes, une po mendoja per suprizen dhe gishtat e mia kane rreshqit dhjetra here mbi fotot e saja ne katalog. E buzeqeshur ne foto dhe e dashur e kujdesshme, Thalia bente suprizen perfekte per Elsen, por edhe per mua qe shpresoj te jem deshmitar i nje mbremje te paharrueshme. Braziliania afrohet avash, ne pritje per tia konfirmuar qe po e presim por e kupton gjithcka kur une i buzeqesh dhe e ftoj te afrohet. Nuk ka nevoje as per tualet por vjen buze meje direkt qe ti jap drejtim ndersa une e marr Elsen prej krahesh, i jap nje tjeter puthje dhe ja "leshoj" asaj. E dashura ime e kupton gjithcka tashme, syte i qeshin dhe buza jo fort fillimisht, pastaj me sheh me disa llogari ne mendje, dhe une nderhyj: – Vetem nese ti deshiron. Ajo hesht akoma... Une vazhdoj: - Nese ndihesh gati, nese eshte ajo qe ti e do me te vertete. Sepse s'mund te kete asgje te mire ne kete pervoje, nese nuk je ti ne zemer te saj. Kjo eshte per ty, jo per mua... Ajo me sheh gjate. Dhe tund koken, me nje buzeqeshje qe eshte njekohesisht vendim dhe pranueshmeri. - Jam gati... - Ske per ta harru kete ditelindje zemer, i them, dhe duke e mbajte prej dore, e coj tek Thalia e cila e perqafon ngrohtesisht si te jete shoqe e vertete e jona. I le ne kembe aty dhe terhiqem e mbeshtetem tek kolltuku brenda dhomes. Ndjehem i ngazellyer nga gjithcka, i eksituar sigurisht e tashme edhe i erektuar por kjo dua te jete mbremja e tyre dhe i ftoj vajzat me shenja qe te futen brenda e te perdorin kolltukun tjeter - kolltukun "e tyre". Ne ritem, afrohen, zberthehen edhe pak, dhe Elsa, pak nga efekti i alkolit pak nga sfida qe po e shoh une e pak nga deshira e saj; e perqafon si nje mike te vjeter. Dhe une e shoh si ajo e mban fort ne krahe, por me sheh serish mua. Dhe me pyet: – Mos po largohem nga ti? Une i afrohem, e puth ne floke: – Jo. Po vjen me afer. Me afer se kurre. ... dhe ja drejtoj koken e afroj t'a puthe ne buze Thalian. Kjo nuk ia mohon buzet e saja te plota, por ja jep ne sherbim me te njejten deshire. Sigurisht qe asgje nuk e ka per here te pare, eshte nje profesioniste e dashurise por e tille eshte edhe vajza ime, por vetem me mua se me nje femer - per here te pare. Buzet u jane bashkuar si vale deti mbi bregun e reres e syte u qeshin te dyjave si ne nje zbulim te shtrenjte. - A te pelqen zemer?, e pyes embel Elsen, por pa u afruar dhe pa bere asnje levizje. - Me shume se e mendoja, pergjigjet ajo me ze te ulet e me buzeqeshje te thelle pa i shkepute buzet nga shoqja jone e re. Une strukem serish ne heshtje, pak ne distance jo ne qender. Kjo eshte nata e Elses. Elsa nuk eshte spektatore, por eshte protagoniste. Eshte ajo qe zgjedh, qe jep, qe merr, qe zbulon. Puthja e pare mes tyre eshte e ngadalte, e kujdesshme. Jo epshore menjehere, por e thelle. Duart prekin trupat e njera-tjetres me respekt, dhe cdo prekje eshte e ndergjegjshme, e deshirueshme gjithashtu, dhe pak me turp. Elsa mbyll syte dhe leshon nje fryme qe duket se ka mbajtur prej muajsh. E shoh qe tenton te ma gjeje prape doren, ndersa trupi i saj eshte prane trupit te nje femre tjeter. Po me fton te jem deshmitar, jo i perjashtuar. Po me ben pjese, jo pengese. Dhe nderkohe... trupat e tyre bashkohen ne nje vallezim perrallash qe ska filluar mire akoma e fundi duket i larget. Duart i prekin, ferkohen, perkedhelen ngrohte sikur po lidhin shpirtin me trupat dhe e shohin njera-tjetren me perzemersi, sikur njihen, sikur dihen, sikur duhen, me duart ne qafe ne floket si fije te arta. Thalia e merr situaten komplet ne kontroll dhe zbret te gjoksi i Elses, pastaj tek barku, si per prezantim. Kur mikja e perkedhel butesisht, kur i perqafon gjoksin e pastaj i rreshqet gjuhen neper bark, Elsa e therret emrin tim. Nuk e thote me ze te larte, se ajo i di rolet ne kete situate – por buzet e saj e shqiptojne si nje lutje qe me ngroh me shume se cdo akt fizik. Ne cdo moment, ajo me perfshin. Me fton te afrohem. Jo si nje mashkull qe kerkon trup, por si nje burre qe e mbeshtet, qe e ndan, dhe qe prape e do. Dhe kjo me djeg me shume se cdo tjeter – sepse e shoh dashurine e saj te thellohet, jo te zbehet. Thalia e merr prej mesi e rrotullon Elsen e shtrin permbys mbi divan. Une qendroj i heshtur por kureshtar duke ndjeke skenen ne detaje. Ajo ja zbulon bythen me kujdes dhe pasi ja ndesh ja ngacmon me hunde, i ve duart i ben vend gjuhes saj qe ti shtrihet pergjate te cares ngushte dhe pastaj fillon ta ledhatoje me kujdes, me gjuhe, pjesen e saj me te ndjeshme. Cdo levizje e saja me kujton veten time, pasionin qe kam kur vete e puth e ha me aq deshire dhe ndoshta edhe Elses i kujtohem. Pse ndoshta jo... Sepse gjithcka po e shijon aq shume per momentin se une skam vend ne mendimet e saja; - Eat me, eat me good, - i thote shoqes sone te re, me zerin qe i dridhet nga deshira. Ndersa shoqja qendron e perkuluar si balerine mbi krahun e kolltukut, me kembet e gjata ne dysheme e fytyren e bukur te bytha e malle e zemres time, une i afrohem avash pa bere ze dhe i heq minifundin. Ngrohtesia i shperndahet permbi lekure, deshiroj por nuk guxoj ta prek as ta puth vec ia heq edhe mbathjet ngadale ia leshoj ti derdhen ne dysheme si petale. E kjo sikur sikur se ka mendjen, vazhdon ta perdori gjuhen si nje piktore e kujdesshme, duke pikturuar cdo centimeter te lekures saj [Elses] te ndjeshme, te paster, te bere gati per kete mbremje speciale qe i erdhi suprize. Elsa nderkohe veshtire permbahet nga gezimi qe e ka pushtuar, sikur zbuloi nje bote te re qe heret e kishte lexuar neper libra shkencore por se besonte kurre qe egziston. Une e gjuaj lehte bythen e Thalias; e nuhat pak dhe largohem se te dyja vajzat e dijne se une sdo guxoj te thyej rregullat sonte. Kaloj ne anen tjeter ku Elsa qendron e shtrire permbys si ne agoni, me koken qe i varet ne njeren ane dhe une e suportoj duke ja dhene karin ne goje, te plote, te fryre nga gjithe tortura qe po perjeton. E ajo menjehere fillon te beje levizjet e saja qe me shkrijne, qe i di vec ajo, me dashuri e shume pasion. Sikur po mbytet, e degjoj te me thote "Shko me thelle". Zeri i dridhet, ndersa une e shtyj me fort, deri ne fyt, duke guxuar te lakmoj bythen e bukur te mikes tone Braziliane qe pak me pare nuk e shijova sic mund ta beja. Pas pak, zgjat doren, e kap Thalian nga floket dhe e largoj pak qe vajzat te marrin fryme. E dashura ime rrotullohet pa e nxjerr aspak nga goja dhe tani me koken e varur poshte sic i pelqen asaj, por mikja jone ngjitet mbi te, tashme e zhveshur nga mesi e poshte, dhe ja vendos pidhin mbi fytyre. Trupin e ka afer meje e une serish nuk guxoj te bej asnje veprim vecse ta lejoj tia vajosi fytyren te dashures time derisa une terhiqem - i bej vend. E e dashura ime e perqafon momentin e ri, e kap Thalia nga kofshet dhe ja con gjuhen thelle brenda si per prezantim, sic ia beja une ne netet tona te para bashke qe doja te zbuloj "kush eshte". Une shkeputem pak, duke e suportuar miken me doren qe ja ve ne fytyre e doren tjeter te floket e dashures time. Syte i qeshin sa here me sheh, dhe kete here e ndiej se nenkupton "eshte me bukur se nje enderr", nga buzeqeshjen qe ben e gjuhen si e nxjerr e ha me dhembe. "Jepi, mos e leviz koken", i them duke e drejtuar te mos e leshoje nga goja pidhin e ndezur te brazilianes. Por kjo ka tjeter plan; terhiqet pak dhe e vendos pidhin e saj mbi te shoqes time; format e lejojne te tundet te ferkohet pa pengese e vajza ime eshte ne ekstaze totale, nuk e ndan dot momentin nga fantazia. Ato perkedhelin, puthin dhe tundin trupat ne nje intensitet qe me ben te ndiej krenari dhe admirim. I shikoj dhe i shijoj pa xhelozi, sepse kjo eshte nje tjeter menyre dashurie, nje bote tjeter - brenda botes tone... Ne sy te Elses, nuk shoh xhelozi. Shoh dicka tjeter: qartesi! Ajo e di qe jam i saji. Dhe une e di qe kjo pervoje nuk e largoi – perkundrazi, e beri te ndihet me e dashuruar, me e pare, me e zgjedhur. Dhe une... s'e kam dashur kurre me shume se ne kete cast. Jo per ate qe ndodhi fizikisht, por per forcen e saj per te ndare dicka te thelle dhe per te mbetur e tera... e jona.]]>Tue, 16 Sep 2025 19:49:46 +0200https://pasion.al/post/nuk-eshte-xhelozi-1