Miremengjes zemer,

Te kam pase gjithe naten ne mendje,
Me ka marre gjumi duke pare me endje,
Fotot tua ku shkelqen si drite.

Me syte e shkruar nga vete bukuria,
Buzen, floket, t’i ka bere vete Perendia,
Pergjithmone kam per te t’prite.

Se me mungon, si tkesh qene gjithmone imja,
E pa zerin tend nuk pushon dot dhimbja,
E shpirtit qe ste ka ne sy.

Pastaj vjen nje snap, e me ty fillon rrezatimi,
Se ti je shoqja, dashuria, bekimi,
E une spranoj te jem pa ty!