Fundi i nje fillimi te ri
Eshte gjithmone e veshtire ti japesh fund... Derisa i jep fund.
Kronika e netëve që nuk tregohen në dritë. Ditari i sekreteve që na mbajnë gjallë, i udhëkryeve të jetës dhe i vargjeve që shkruhen kur të gjithë flejnë.
Rrëfime që fillojnë aty ku fiket drita. Shfleto ngjarjet, ndiej teksturën e mëkatit, dhe humb në dritaret më të fshehta.
Eshte gjithmone e veshtire ti japesh fund... Derisa i jep fund.
Mes gotave me vere dhe urimeve te mesnates, zbulojme nje kenaqesi te re.
Kur nje djale nga Gjermania dhe partnerja e tij ekzotike nga Izraeli pranojne ftesen per te kaluar naten ne shtepine time, kufijte e mikpritjes fshihen plotesisht nen driten e zbehte te dhomes.
Nje dekorate kthehet ne me shume se lavdi. Pas duartrokitjeve, nis nje loje e heshtur emocionesh, perballje me kujtime, tundime, dhe premtime te reja.
Ne heshtje, ajo u cel si nje lule ndaj nje tjetre. Une s'preka asgje - por ndjeva gjithcka.
Ne fillim ishte toka, dhe toka ishte e zbraset dhe e pajete. Pastaj ajo tha: le te filloje dashuria! Dhe pa se ishte gje e mire.
Aty ku zbërthejmë kodet e padukshme të tërheqjes, marrëdhënieve dhe dëshirave. Këshilla të zhveshura nga përrallat dhe analiza që guxojnë të shkojnë në rrënjë të gjërave.
Ritme progresive dhe melodi të zgjedhura për të humbur në errësirë, sepse ka disa gjendje shpirtërore që mund të përkthehen vetëm përmes muzikës.
Një përmbledhje vargjeve pasionante, rënkimesh të kthyera në metafora dhe melankolie të pastër që mund të lexohet vetëm në vetmi.
Ti hyre ne dhomen e tymosur, te mbushur me deshire,
Ku parketi ndihej akull, por ajri flake i shkrire,
Te holla nje veshtrim te bute, ne syte e tu te ndritshem,
Dhe deshirat nisen, rrjedhen lehte e frikshem.
Po sikur mos te pelqente jeta ime?
A do te ndihej ne mes nesh e ftohte heshtja?
A do ma leshoje doren pergjate stuhive?
A do me lije te mbytesha i vetem tek e vjetra?
Pa u degjuar zeri, pa u thirre emri,
Ia enderroja formen - pa nje imazh,
Te asaj zone, te atij vendi.
qe si magji natyre - ngjan si nje mirazh.