Pertej Plazhit
Nje rrefim i fshehte dhe i ndezur, ku deshira dhe fantazia takohen, me fjale te buta, me shikime te turpshme, por me prekje te nxehta.
Kronika e netëve që nuk tregohen në dritë. Ditari i sekreteve që na mbajnë gjallë, i udhëkryeve të jetës dhe i vargjeve që shkruhen kur të gjithë flejnë.
Rrëfime që fillojnë aty ku fiket drita. Shfleto ngjarjet, ndiej teksturën e mëkatit, dhe humb në dritaret më të fshehta.
Nje rrefim i fshehte dhe i ndezur, ku deshira dhe fantazia takohen, me fjale te buta, me shikime te turpshme, por me prekje te nxehta.
E di qe eshte nje loje e rrezikshme, por kur sheh ate trup te lidhur qe te sfidon aq afer, zotimet kthehen ne nje vije te holle kufiri qe pretendon se nuk e sheh.
Nje kujtim nga nje klase bosh, nje vajze me syze dhe etje te heshtur — Giselda nuk le pas vec fjale, por nje ndjesi qe digjet gjate.
Nese jeta do krahasohej me nje liber, ata qe nuk udhetojne, eshte si te kene lexuar vec nje faqe
Shpeshhere, ligjet apo paktet me te medha behen ne klube.
Dashruia e vertete nuk ka nevoje per fjale; ajo ece si nje e rrahur zemer, qe nuk degjohet, por ben punen me te malle.
Aty ku zbërthejmë kodet e padukshme të tërheqjes, marrëdhënieve dhe dëshirave. Këshilla të zhveshura nga përrallat dhe analiza që guxojnë të shkojnë në rrënjë të gjërave.
Ritme progresive dhe melodi të zgjedhura për të humbur në errësirë, sepse ka disa gjendje shpirtërore që mund të përkthehen vetëm përmes muzikës.
Një përmbledhje vargjeve pasionante, rënkimesh të kthyera në metafora dhe melankolie të pastër që mund të lexohet vetëm në vetmi.
Tha qe do me sherbente, si nje premtim,
Premtim i bute, si vesa ne agim,
Por pak e mendoja, ne krenarime time,
Valen prej flake, qe ziente vajza ime.
Spo me pritet e premta mbremje,
Te ti heq rrobat sikur ste duhen me,
Te te shoh te me lutesh pa me bere ze,
Kur krahet te te lidhin e buzet n'trup ti ve.
Kur vjen mbremja per takim,
Se çme kap pak ankth e frike,
Me kujtohet kur pata ike, zjarrin shuar por me trishtim.
Ashtu ish' nata jone e pare,