Tom Ford
Lamtumire, jo gjithmone do te thote te shkosh.
4 minuta lexim
#lamtumire #buzekuq
Kronika e netëve që nuk tregohen në dritë. Ditari i sekreteve që na mbajnë gjallë, i udhëkryeve të jetës dhe i vargjeve që shkruhen kur të gjithë flejnë.
Rrëfime që fillojnë aty ku fiket drita. Shfleto ngjarjet, ndiej teksturën e mëkatit, dhe humb në dritaret më të fshehta.
Lamtumire, jo gjithmone do te thote te shkosh.
Fotografia eshte nje menyre e te ndierit, e te prekurit, e te dashurit. Ajo cka fotografon, eshte aty pergjithmone, duke te ndihmuar te kujtosh cdo detaj te vogel, kohe pasi ke harruar gjithcka tjeter.
Nje rrefim i fshehte dhe i ndezur, ku deshira dhe fantazia takohen, me fjale te buta, me shikime te turpshme, por me prekje te nxehta.
Ne nje faze jete e kuptojme se ne vend qe te behemi xheloze per njerezit, eshte me mire te frymezohemi dhe te mesojme prej tyre.
Deshira, te djeg me shume se posedimi.
Falenderimet kane vetem nje problem; kur nuk e di kush duhet falenderuar.
Aty ku zbërthejmë kodet e padukshme të tërheqjes, marrëdhënieve dhe dëshirave. Këshilla të zhveshura nga përrallat dhe analiza që guxojnë të shkojnë në rrënjë të gjërave.
Ritme progresive dhe melodi të zgjedhura për të humbur në errësirë, sepse ka disa gjendje shpirtërore që mund të përkthehen vetëm përmes muzikës.
Një përmbledhje vargjeve pasionante, rënkimesh të kthyera në metafora dhe melankolie të pastër që mund të lexohet vetëm në vetmi.
Perdite,
zgjohem me aromen e saj ne trup.
Nganjehere me vjen edhe turp si nje djale kaq i urte,
per nje grua i qiti trute.
Kur pushon mbi gjoksin tim,
A kur me fal nje perqafim,
A kur me thua "je babi im",
Ndjenjat e mia nuk kane pershkrim.
A e din, pash njata sy,
Cfare arome mban ne gji,
Cfare ngrohtesie mban ne trup,
E cfare meritash permbi sup,