Kronika e netëve që nuk tregohen në dritë. Ditari i sekreteve që na mbajnë gjallë, i udhëkryeve të jetës dhe i vargjeve që shkruhen kur të gjithë flejnë.
Rrëfime që fillojnë aty ku fiket drita. Shfleto ngjarjet, ndiej teksturën e mëkatit, dhe humb në dritaret më të fshehta.
Kur rruget e Shkodres kryqezohen me bukurine ekzotike te nje turisteje nga Argjentina, nje nate e thjeshte strehimi kthehet ne nje loje delikate kufijsh.
Deshira, te djeg me shume se posedimi.
Dashuria rinore eshte si nje zjarr i terbuar qe nuk mund te ndalet; eshte fiksuese edhe obsesive pertej kufinjve.
Disa njerez i njohim per te mos i pase, por per te mesuar. A do ja dali Selda te japi mesimet e saja?
Mes tradites se Logut te Bjeshkeve dhe nje grupi turistesh spanjolle, vetmia u kthye ne nje aventure te papritur e te nxehte. Jeta ka vertet nje menyre te cuditshme per te te dhene pikerisht ate qe te duhet, atehere kur nuk e pret.
Fotografia eshte nje menyre ndjenjeje, nje menyre prekjeje, nje menyre te dashuri. Ajo cka fikson ne fotografi mbetet aty perjete, duke kujtuar gjerat e vogla, vona pasi ke harruar edhe gjerat e mella.
Aty ku zbërthejmë kodet e padukshme të tërheqjes, marrëdhënieve dhe dëshirave. Këshilla të zhveshura nga përrallat dhe analiza që guxojnë të shkojnë në rrënjë të gjërave.
Ritme progresive dhe melodi të zgjedhura për të humbur në errësirë, sepse ka disa gjendje shpirtërore që mund të përkthehen vetëm përmes muzikës.
Një përmbledhje vargjeve pasionante, rënkimesh të kthyera në metafora dhe melankolie të pastër që mund të lexohet vetëm në vetmi.
Nga cdo plan i jetes, me gjete at'here te zhveshur,
Te ndrojtur te heshtur, vec si nje femije.
Me mendjen trazuar, me ballin te venjtur,
Nga bota i fshehur, dhe pa dashuri.
Nuk ka mekat, qe e mban emrin tend,
Larg shpirtin tim, ku i kam bere vend,
As gjumi i tretur, as lotet ne sy,
Sdo ja dalin kurre, te me lene pa ty.
Kjo fundjave, si nje shi i ngrohte,
I bute ne lekure, qe vjen e shkon,
Ne cdo prekje, cdo ndjenje te ftohte,
Shpirti im - e harron!