Kronika e netëve që nuk tregohen në dritë. Ditari i sekreteve që na mbajnë gjallë, i udhëkryeve të jetës dhe i vargjeve që shkruhen kur të gjithë flejnë.
Rrëfime që fillojnë aty ku fiket drita. Shfleto ngjarjet, ndiej teksturën e mëkatit, dhe humb në dritaret më të fshehta.
Fotografia eshte nje menyre ndjenjeje, nje menyre prekjeje, nje menyre te dashuri. Ajo cka fikson ne fotografi mbetet aty perjete, duke kujtuar gjerat e vogla, vona pasi ke harruar edhe gjerat e mella.
Nje cift rus me sjell nje nate magjie, tentimi, dhe surprizash te papritura. A do i pasurojne kujtimet e turit te shqiperise?
Heshtja e klases dhe deshirat e fshehta shnderrojne cdo levizje ne nje loje te ndaluar.
A harrohet gjimnazi, sekretet, cmendurite? Por kur shoqerite rikthehen?
Ditelindja duhet te mbushet me te qeshura, me falenderime, dhe me memorie te forta qe i mban ne zemer.
Nese jeta do krahasohej me nje liber, ata qe nuk udhetojne, eshte si te kene lexuar vec nje faqe
Aty ku zbërthejmë kodet e padukshme të tërheqjes, marrëdhënieve dhe dëshirave. Këshilla të zhveshura nga përrallat dhe analiza që guxojnë të shkojnë në rrënjë të gjërave.
Ritme progresive dhe melodi të zgjedhura për të humbur në errësirë, sepse ka disa gjendje shpirtërore që mund të përkthehen vetëm përmes muzikës.
Një përmbledhje vargjeve pasionante, rënkimesh të kthyera në metafora dhe melankolie të pastër që mund të lexohet vetëm në vetmi.
Kokelartesia jote te eturit i ofendon,
I mbush ziliqaret me mllef e zymtesi,
Por ti ec e kenaqur sikur puset e naftes,
I ke varg nga Irani - deri ne shtepi.
Kam cmendurisht nevoje,
me ba dashni me ty,
Ndiej se kam jave,
muaj pa te pare me sy,
Tre muaj sot bashke, ngjajne si nje jete,
Duhemi me zjarr, pelqehemi si drite,
Puthjet kane arome, shije te vertete,
Seksi vec m e i embel, cdo here qe perserit.