Nata e turpit dhe epshit

- Mbaj mend nji gja te ngjashme ne fillim te universitetit, - me thote Arta, me syte e ndezur shume e te hapur pak. - Isha e re krejt, shum gjana nuk i disha. Ne ishim ne plazh at nate me grupin. Ne grup kena ken une e Ambra, qe kena shku krej mir dhe Mandi e Loni. Mandi e Loni ishn kushrinj dhe shum te ngjashem si tipa dhe si pamje.
- Spo kan edhe shum rendesi kta cunat, i them me ngacmin. - ma shume du me dite per ju, - i them duke u preke doren.
- Per ne, mua dhe Ambren?
- Per ty, ne fakt. He me trego sa e marr ke ken e re...

Ajo terheq doren e saj, i largon syte nga une dhe rikthehet ne kujtimet e saja...

- U ulme ne ran, te kater tu qesh, kishim marr pije. Era e ujit na perpaste flokt qe sna ishin tha hala, dielli tu na ngroh trupat, un skam ken dhe shum e zhvillume por i kisha mbush deri diku sutjenat. Nejse, Loni po me shihte tan kohen ne fakt. Kajher tu me vu ne siklet por edhe me pelqete, me tan ato femra ne plazh, ai tu pa mu...

Une ndiej pak xhelozi. Nuk eshte xhelozi dashurie, por xhelozi burrerore ndaj cdo kompetitori qe merr nje cmim per te cilin ti edhe ske konkuruar, por mund ta kishe marre.

- Ai..., - vazhdon Arta duke me pare drejt tashme, edhe pse sjam i sigurte nese e ka mendjen ne mua, - nuk fliste. Por shikimi i ati djal me ndjente krejt, sikur dote me than dicka, naj gja qe e ka pas kaher ne mend. Ishte ba pak ftoht sic e kujtoj, - vazhdoj ajo duke u perkule pak prej meje. - por dhe nji lloj euforie qe nuk di ta shpjegoj. Ngrohtsia e tij, durt qe me preken, buzt qe kerkonin por nuk dishin hala rrugen, me banen me u ndje e gjalle ne nji menyre qe nuk e kisha provu kurre ma pare. Era e detit, tingujt e dallgve, hana qe kishte fillu me leshu rreze perreth, e banin cdo detaj te dukej i gjall.

Menyra si ajo shprehet, mimikat ne fytyre, duart qe leviz dhe me prekin, tashme me ka bere deshmitar real te asaj historie.
- Dhe manej?, e pyes ndadale.
- Manej me puthi ne qafe dhe fillume me u prek me u ndje pa dit me u ndal. Ishte nji deshir ma e gjat se dita, ndodhta e gjat sa koha jon e njohjes. Ai me perqafonte, me shtrengonte, dhe ndjeva cdo fjale qe skishte arrite me ma thane me za.

Une e shikoj dhe ndihem sikur cdo pulsim i saj perplaset ne mua. Nuk ka nevoje te me preki me sic po e ben me dore; historia e saj po me ndez, po me ben te ndiej gjithcka qe ajo pershkruan. Cdo fjale e saj dhe cdo fryme eshte e ngrohte. Une buzeqesh lehte duke e pare, per ti nenkuptuar qe po e kuptoj.
- Dhe ca ndodhi ma nej?

- At'nat, - vazhdon ajo, qe kishim dal per pije, masi provume dhe pak ushqim e pime prape, ishim tu kalu krej mir deri Loni, si me ken jo dejshem por ne qejf, me tha se i pelqe. - Ajo ndalet pak, rimbushet me fryme, shfryn pak... - Hmmm, nuk mujta me e besu. Nuk e pritsha, shok per kaq koh. Por ai ishte i sinqert.

- Interesant... Dhe?

- Dhe nejme ashtu ne heshtje per pak, tu ndje eren e nates dhe tingujt e valeve qe goditshin bregun. Dhe si pa e kuptu, papritmas, perfundume tek shtepia e tij. Ata kan pas nje shtepi afer plazhit qe per 2 minuta mbrrishe nkamb. Shkume ne shpi, askush aty, pak frik por dhe jo, pak turp por dhe jo, por kuriozitet shum, se kisha idene ca na pret. Por kam ba dashni me te deri mas mesnate, dhe ai e kishte per her te par. U mrekullu krejt mas meje.

- Bat dashni kshtu, direkt? Paski ken tap..., - i reagoj une me humor por edhe me besdi se po me nxjerr nga mood-i. - Dhe per her te par 40 vjec?

- Po jo krejt keshtu dhe jo 40 vjec se nuk ndodhi por dje por ne master, - justifikohet Arta, duke buzeqesh lehte, dhe tani sikur do ti jape tjeter ngjyrim historise. - Kur mbrritme te shtepia Lonit, atmosfare ishte e ngroht. Ne kishim disa net tu shku te plazhi pernate dhe tashme ishim te nxeht. Shtepin e kishte te madhe, te rehatshme, divana te medhenj te dhoma dhe te but me te lan mundsi pafund per pozicione dhe intimitet njikohsisht.

Arta ndihet pak e turpshme teksa me rrefen. Ose ndoshta jo me turp, por me emocion. Ose ndoshta as emocion, por deshire per te perjetuar serish ndjesi te tilla. Sikur i mungojne ndjesi te tilla; ndjesi te eksperimentit, te zbulimit, ndjesi te pafajesise. Syte i dridhen ndersa flet, por une e shoh zjarrin qe ka ne to.

- Nuk e di a duhet, i thashe Lonit. Dhe po i maja durt ne ftyr se qejf kisha por dhe turp e dilem. Nuk ka problem, me tha Loni, me at zanin e tij te pafajshem, ban thjesht ca deshiron, me thoshte. Dhe filloi me mu afru ngadal. Aty me dha puthjen e par tonen, shume te avash por ishte ba zjerm, edhe tempratura. Me pati puth dhe te plazhi, Tu me puth ngadal dhe un fillova me u dridh krejt. Un tu leviz kadal, bute, me pasion dhe nuk dosha qe me vrapu para tij. Ai mi vendoste durt ne bel, apo se kam pas belin te holl ater sa nje kanace; tu mi vu durt tu me terheq, dhe un nji moment sdi ca pata po ju hodha siper e rame ne divan. Shyqyr, divani i but dhe i sigurt, me mbajti.

Une nderkohe kam heshte. Lonin nuk e njoh por e kam te qarte fytyren e atij djali tashme; ne kete moment madje mund ti bej edhe nje resume sa djal i keq eshte. Arta nderkohe se ka idene ca po mendoj une dhe vazhdon rrefimin e saj:

- U shtrime ne divan, ne ishim hala me veshjet e plazhit dhe per nji sekond u bam krejt nudo...

- Ka ken dhe koha ater, e nderpres une, - qe seksi me u ba vec nudo.

- Nuk jam aq e lasht jo, ma kthen. Prit e nigjo ca ndodhi. Un isha ba uj. Sdi ka me vinte tan ai epsh. U shtrina ngadal me Lonin si e terhoqa pak dhe hap-e-myll syt, u fut mrena meje ashtu pozicion misionar. Sja kisha vu re kurre sa e kishte. Durt i mbante te kryti jem anash, e un tu u shtrengu nen te, duke mu dridh cdo centimeter trupit nga pasioni po e po por dhe nga turpi e frika se po vjen kush e na gjen ashtu. Tana dritat ndezun si me ken koncert. Per nji moment mbylla syt, tu shtrengu buzt qe me dridheshin, dhe jam e sigurt qe dhe Loni e mori ket mesazh, derisa duket u lodh, u terhoq, me vuni durt ne ije dhe me rrotulloi me ktheu ne doggie. Aty cdo gja mori tjeter rrjedh e ndjesi, u pershtatme si binjak dhe durt qe mi vendoste mbi ije, tu me shtyp fort por ne sinkron, me pelqente kontrolli qe kishte marre. Cdo prekje, cdo shtrengim, cdo shpull qe me jepte mrapa, u dukte si nji moment i pafundem por qe kisha frike se do mbarojn shpejt.

- ...

- "Ah", peshperita une nji moment. Por Loni e kuptonte qe ofshamat e mia nuk ishin shenja ndalese por kerkonin ma shume presion. Atmosfera dhe arredimi i shtepis e bante gjithcka te munjtun. E leht me leviz, me u pershtat, pozicione te ndryshme dhe cdo pozicion i rahatshem. Trupi me ishte ba flake, cdo moment mu dukte se po prishem njaty, tension i gjalle, gjithka shum intense dhe mu dukte se me vinte Loni deri ne stomak.

Shikimi i Artes tashme rikthehet tek une, me i ndezur se perpara. Fryma i dridhet paksa.
- Ka ken nje histori qe smund ta harroj, - me thote, me ze te ulet.

Une e veshtroj pa bere gjeste por duke menduar disa gjera konfuze. Dhe sa dua te them dicka, ajo me nderpret:
- Si ndihesh kur dikush te rrefen kaq shum pa te fsheh asgja? Ca menon?

Pa i fole akoma, e shikoj dhe buzeqesh. Pak xheloz per momentin, ndoshta, por kete sdo ja them. Dhe e di cfare deshiron te degjoje, keshtu qe sdo i them gjithcka;
- Si ndihem?, i buzeqesh. - Ndihem mire, e kam ndier gjithcka me ty, edhe pse skam prek asgje.

Ajo me prek doren si per te kompensuar sadopak;
- Kete desha me nigju, - me thote dhe afrohet prej meje, te supi im, gati mbeshtetur. - Me bane me e ndje thelle gjithcka, sikur e perjetova me ty...