Pertej Plazhit

Dera e zyres vazhdon te jete e mbyllur. Jashte zyres eshte qetesi, vetem zhurma e lehte e korridorit qe ndonjehere ndizet e shuhet si fryme prej se largu; asnje take nuk degjohet ta preki. Brenda, eshte tjeter bote: ajri me duket me i ngrohte, me i dendur, sikur cdo frymemarrje bart nje levizje te fshehte dhe shpesh ndihem si ne kurth e nuk di cfare levizje te ndjek.

Arta eshte ulur ne tavoline, me ato kembet e kryqezuara si gjithmone, por sot ka dicka ndryshe qe prej fillimit. Duart i con te qendrueshme mbi tavoline, duke me degjuar,dhe me therret me ate tonin e qete qe duket i pafajshem, por e di sa helm e mjalte ka brenda:
- Hajde, ulu pak ketu buze meje.

Ka nje karrige bosh, afer saj, dhe une ulem. Shpinen e ndjej qe me rendon, sikur dera pas meje te ishte bere nje mur qe me mbyllte ketu, me te. Pa zhurme. Pa dalje. Vetem ajo.

Dora e saj gjen doren time mbi tavoline - qe i shkon afer por nuk e prek. Dhe me prek vete, lehte, pa ngut. Si gjithmone, s'eshte as shtrengim, as terheqje - eshte nje kontakt qe thote: "Rri ketu, mos me ik". Ose te pakten keshtu me duket mua.

Me sheh drejt ne sy; ne te saj ka nje shndritje qe nuk e fsheh dot.
- Ke ndonje histori te re per te me treguar? - me pyet.
Zeri i saj eshte me i ulet se zakonisht, i bute, por me nje thirrje qe me ngacmon ne mish.

E di qe pret dicka. Dhe une buzeqesh pak, e le doren poshte se saj, ndiej ngrohtesine. Histori kam plot, ndoshta ajo pret dicka tjeter prej meje por me pelqen kjo loje, do ta le deri ne fund qe ta beje vete levizjen e pare. Une i ardha ketu.
- Po, - i them ngadale, - kete vere kam pas nji gja... dicka krejt ndryshe.
- Hajde, - thote ajo, duke u perkulur pak drejt meje. - Me trego.

Dhe me sheh ne sy. Une nis i tregoj.
- Ishte vere. Ne plazh. Ajo... Greta. Zysha e matematikes.

Arta rrotullon vetullen me ate shprehjen e saj qe me vret me shume se cdo fjale.
- Greta... - perserit emrin, sikur po e shijon ne gjuhe. A ndoshta sikur po i djeg. - E kam pas ne master. Ajo esht edhe ma e re se ti. Por zysh.

- Po, - i them, duke buzeqeshur. - Ma e re dhe e martume. E takova rastsisht. Ishte me familjen at'nate. Burri, femijet. U pame dhe thjesht u pershnetme. Por syte nuk i kishte si te nji gruje qe e ka merdhy rutina. I kishte si te nji vajze te re qe don me eksploru bote.

Arta leshon doren mbi doren time, pa e hequr.
- E di mire ca thua, - peshperit. - Greten e njoh, grua jam vet. Manej?

- Manej, - vazhdoj, - po at'nate, e pashe prap. Ishte ul me goten ne dore, me rop por pak si anash. Dehsa me i qeras por ishin shum njerz e nuk bana skena. Ajo nuk foli hic, vec me pa dhe disi me pershneti me sy.

Arta me shikon drejt, fytyra i eshte zbutur, fryma i ka ndryshuar.
- Po nuk mbaroi me kaq, - thote. - E di qe jo.
- Jo, nuk mbaroi. Te nesermen, u ktheva prape. Jo per plazh, - buzeqesh pak, e shikoj ne sy. - Por per Greten.

Ajo me perhumbet me shikim.
- Sa i qarte, - peshperit. - Shkove per te, jo per ujin.

- Po un te uji nuk shkoj, vec ne klube dhe deri te rana. Dhe ate nate, ajo u shkeput. Nga burri, nga njerezit me te cilet me te ishte dhe erdhi te makina jeme.

Arta me shtrengon doren me fort, pa e kuptuar.
- Ne makine? - me pyet, me syte qe i shndrisin.

Une marr fryme thelle dhe e sjell skenen para syve te saj.
- Ishte bajagi von at nate. Makinen e kisha parku pak ma nej nga zhurma e plazhit, aty ku dritat binin shum leht dhe vec hana i jepte drit rruges. Kur Greta u fut brenda, era e saj e trupit te lagun nga plazhi me perplasi, a thu sa kishte dal prej ujit. I kishte heq ne fakt rrobat e plazhit, dhe ishte vesh me nji fustan te holl veror qe i rreshqit'te leht mbi kofsh.

Dhe vazhdoj...

- U ul buz meje pa than asnji fjale, fryma e nxeht, si me pas vrapi tu i ik dikujt. I pash syt, pak e trazume, plot me deshir dhe frik. Ja vuna doren te qafa me e qetsu pak, ja dallova si ju drillte pulsi. Nuk folme hic vec ju afrova e putha ne buze; ua, a thu se kishim prit prej vitesh. Ishte e thame. Puthja jeme tan lang a ngut, u prit me zjarr te fshehun prej saj.

Arta me shikon ne sy. Une vazhdoj...

- Edhe durt e saj manej me gjeten shpejt, tu me shetit neper trup, mi coi te beli dhe mu ndalen aty. Un ja cova doren posht fustanit, kofsht e ngrohta, te buta, tu i hape pak. Manej ma shtrengoi doren me kofsh si me pas frik qe po ja heqi, dhe per nje moment u terhoq pak. "Nuk munem", me peshpertit ne qafe, me za te thym. Por buzt nuk ju ndalen aty. U kthye serish, ma kapi byzen dhamb, ma thithi gjuhen sikur me njeh prej shum vitesh, dhe ma coi doren te kari se e pau ashtu ne terr qe dicka po rritet. Nuk me shikonte ne sy asnji here, vec e fshehte koken te qafa jeme se dicka e turpronte, nuk donte me e pa veten ne at' situate ndoshta.

Arta tashme eshte akoma me e fokusuar. Admirimin qe ka pase per Greten nuk ma mohon, por nuk e kuptoj a eshte e vertete apo po ben lojera xhelozi. Une nderkohe vazhdoj rrefimin...

- Nderkoh qe ishim tu u perqafu qafe me qafe, doren ma coi mbi tuta, dhe me shtrengoi. Un i lash nji pasthirm qe ta kuptonte se gjaja po shkon taman, ajo kuptoi drejt dhe pa e cu krytin ma futi doren nen tuta. Nuk vonoi ma nxorri jashte; dhe a din si u dridh, sikru u tremb, por mbylli syt me besim se vec prekja e asaj gjane te mrekullueshme i shkund cdo frik. E mori ne dore, ngadal, sikur nuk dinte a duhet apo si bahet, pastaj filloi me e ferku ma shpejt tu e shtrengu. Frymen ma lshonte ne qaf si me ken tu u perplas, fustani i ishte ngrit mbi kofsh, dhe un e largova pak duke e ledhatu ne flok e duke e puth, duke i than mos me ndalu. Manej u perkul, masi me perqafoi ma shum dhe me kafshoi ne qaf pa me pa n'sy anji here. Dora filloi me ju lag te kari jem, me ju ngroh, si nje rrefim qe po e bante vec per mu. Trupi i dridhej, sikur e kishte me nxitim, por edhe sikur donte me ec avash.
- Pse nuk bate seks?, me pyet Arta si me habi, aq sa se kuptoj sa te sinqerte e ka pyetjen.
- Jo, nuk bam. Por u puthme, u prekme, u kafshme si dy njerz qe i kishte marr malli per nje cast te ndalum. Ajo u ul pran meje me hodhi trupin mi shpatull, durt qe mi la posht gjith kohen. E ndieja si dridhej e strukej te qafa jeme. Un i prekja kofsht, barkun, i puthja qafen aq sa kishte te zbulume por ajo... ajo s'mund ndalej aspak. Donte me shku ne fund, nderkoh qe kishte dhe frik.

Arta me shikon, skenen e ka krejtesisht te qarte dhe duket sikur po e perjeton. Fryme e saj i ngjitet ne fyt. Dhe me nxit me shume kur me pyet:
- Dhe?!
- Dhe, - vazhdoj une. - Dhe nuk po ndalonte. Do me conte deri ne fund. Aty buz makines, pa zhurm, pa drita, por me gjith deshiren qe kishte mbajt permrena, dhe i iku turpi e po me shihte cdo detaj sikur donte te me fiksonte cdo muskul, cdo frymemarrje.

Ne zyre ka pak heshtje. Degjohet vetem ora e vogel ne mur. Dora e Arta-s eshte akoma mbi timen, sme ka leshuar asnje moment por ndonjehere edhe me shtrengon ndersa une flas. Fryma e saj eshte me e shpeshte. Ajo me sheh drejt, e ndjej si me kafshon me sy.

- Dhe?! - pyet serish por me nje ze qe vjen si me i ngjirur, - si ishte? Si shijon ta bash ne fshehtesi, me nje grua te ndalume, aty buze makines tane?

E shoh. Dhe buzeqesh.
- Eshte, si te vjedhesh fruta te mira nga kopshti i huj, qe te duken kaq te mira sikur askush tjeter nuk gjinden.

Arta e leshon doren nga e imja, por vetem qe ta vendose perseri mbi te, me gishtat qe ferkojne lehte, si nje thirrje qe nuk guxon te behet fjale. Dhe une e di: ajo nuk do me teper, jo tani, jo ketu. Por brenda saj, fjala ime i ka ndezur zjarrin qe s'mbyllet lehte.

Dera mbetet e mbyllur. Ora ecen. Dhe une e ndjej qe Arta nuk po pyet thjesht nga kureshtja. Ajo po kerkon nje shije qe nuk e ka provuar vete, por qe do ta dije - deri ne detajin me te vogel.

- Ma trego dhe nji her, - me thote, me afer tani, zeri i saj si nje peshperitje. - A te prishi me dor? Mos mi kurse k'to detaje se vet e fillove. - me ngacmon.

Une e shoh drejt, dhe heshtja ime eshte me e nxehte se cdo fjali, duke ja perserite dhe nje here me detaje gjithcka ndodhi; ndersa ajo me sheh ne buze tek i flas e doren e mban mbi timen... Dhe nuk flet. Vetem me sheh drejt, syte e saj te gjalle dhe te nxehur flasin me shume se cdo fjale qe mund te thote permbi timen. Ajo leviz ngadale, afron doren mbi krahun tim, sikur do te shikoje neper cdo nerv, cdo pulsim. Fryma i eshte bere e shpejte, me duket sikur deshira e saj digjet brenda.

- Mmm... - peshperit ajo, duke u perkule pak me prane. - Ma trego cdo sekond, - thote, zeri i saj i ulet, i dridhur pak, por plot nxitje. - Si ndjeje doren e saj, si ishte... gjithcka.

Une buzeqesh, e di qe ajo nuk do ta lere kete pa e shijuar cdo detaj ne imagjinate. Ajo afron fytyren dhe me prek lehte buzen me gishta, si te me provokoje te flas me shume. cdo fjale ime e ndez, cdo rrefim i ri e ben te dridhet.

- Dhe... - vazhdoi ajo, duke i mbajtur syte te fiksuar mbi te miat, - a ndjeve ate adrenalinen finale apo jo?

- Po, - i them, - dhe ishte e pabesueshme. Fryma e saj, durt, cdo gja... Un ndihesha sikur cdo sekonde do shpertheja. Kur mpa fytyren, kur mpa sa pran isha, me shtrengoi edhe ma fort, me nji vendosmeri qe me la pa fryme, taman si pedagoge. Un mbyta ne at cast, duke u shfryr ne doren e saj te vogel, qe njeren e mbushi e me tjetren ndaloi presionin, ndersa un perkulesha e ajo me puthte ne qafe dhe me peshperit'te me za fituesit: "keshtu t'kam imagjinu". Dhe mbeti aty, koken mbi supin tem, durt te bame pis, dhe une e memorizova at moment per tmos e harru kurr.

Arta e fshin paksa buzen me gishta, mban shprehje te cuditshme ne fytyre, nje perzierje mallengjimi dhe epshi te fshehur. Mbeshtetet pak mbi karrige, afron kemben prane meje sikur shtrihet, dhe me le te kuptoj se deshiron se i pelqejne keto ndjesi.

- Shih, - thote, - kjo eshte edhe arsyeja pse je kaq special... kur flet, e ndjej gjithcka thua...