Kur nje lidhje perfundon, zakonisht te gjithe shohin burrin qe thote: “Pas gjithckaje qe bera per ty…” Dhe gruaja qe largohet mendon se ai thjesht nuk e ka pranuar dot ndarjen.

Por le te mendojme nje moment se ndoshta ai ka te drejte. Sepse ne shume lidhje, burri nuk humbet vetem nje grua. Ai humbet gjithcka qe ka investuar tek ajo.

Burri paguan darkat. Paguan taksite. Paguan udhetimet. Paguan shtepine, faturat, dhuratat, pushimet. Ai shpenzon parate e tij duke krijuar nje jete ku te dy duhet te ndihen mire.

Por nuk jane vetem parate. Burri zakonisht ben hapat e pare. Ai afrohet i pari. Ai rrezikon refuzimin i pari. Ai kerkon numrin. Ai propozon takimin. Ai dergon mesazhin. Ai perpiqet te fitoje vemendjen e saj. Pastaj vjen dita kur ai hap zemren i pari, angazhohet i pari dhe ne shume raste edhe propozon martesen i pari. Ai rrezikon ne cdo hap.

Gruaja? Shpesh asaj i duhet vetem te jete aty. Ajo shfaqet ne takim. Ai e organizon. Ajo zgjedh ku do te haje. Ai paguan. Ajo do nje dhurate. Ai mendon si ta bleje. Ajo do te udhetoje. Ai planifikon dhe paguan. Ajo do me shume kohe. Ai gjen menyren.

Pak nga pak, burri fillon te investoje jo vetem parate e tij, por edhe kohen, energjine, mendimet dhe gjithe mundesite e tjera qe mund te kishte pasur ne jete. Dhe pastaj, nje dite, pas pese vitesh lidhje, ajo i dergon nje mesazh: “Mendoj se na duhet pak hapesire.”

Kaq. Peset vitet e tij mund te mbyllen ne nje tekst. Ai shikon telefonin dhe nuk e kupton. Si mund te perfundoje keshtu? Si mund te largohet ajo pas gjithckaje qe ka bere per te? Por per te, largimi mund te jete shume me i lehte. Sepse ajo nuk largohet duke lene pas gjithcka qe ka investuar. Ajo thjesht ndalon se marri, ose fillon thjesht te marri diku tjeter.

Nuk merr me kohen e tij. Nuk merr me vemendjen e tij. Nuk merr me parate e tij. Nuk merr me energjine e tij. Dhe shkon drejt nje burri tjeter qe mund te filloje serish ta jape.

Ndersa burri mbetet aty, duke pare gjithcka qe ka humbur. Ai nuk mund ti marre mbrapsht darkat. Nuk mund ti ktheje mbrapsht parate e shpenzuara. Nuk mund ti rimarre pushimet, dhuratat, netet pa gjume, energjine emocionale dhe vitet qe ka kaluar duke ndertuar nje lidhje.

Ajo mund te thote: “Nuk te detyrova te beje asgje nga keto.” Dhe teknikisht, ndoshta ka te drejte. Por ai i beri sepse besonte se po ndertonte dicka. Nje te ardhme. Nje familje. Nje “ne”.

Dhe kjo eshte arsyeja pse nje burre mund te duket kaq i shkaterruar pas ndarjes. Jo gjithmone sepse nuk mund te jetoje pa ate grua. Por sepse kupton se ka kaluar vite duke investuar ne dicka qe mund te mbyllet nga nje person i vetem.

Nje grua mund te largohet nga nje lidhje pesevjecare dhe pas pak kohesh te njohe dike tjeter. Burri mund te mbetet me pyetjen: “Po une? Po gjithcka qe bera?” Dhe pergjigjja eshte e dhimbshme: Ti e bere. Por nuk do te thote qe ajo ishte e detyruar te qendronte.

Megjithate, kjo nuk e ben humbjen tende me te vogel. Sepse ne fund te lidhjes, nuk humbet gjithmone ai qe largohet. Shpesh humbet ai qe ka investuar me shume. Dhe ne shume lidhje, ai eshte burri.