Gjithe naten e kaloj duke u rrotulluar ne shtrat, duke ndjere ende aromen e saj ne lekuren time, ate prekje te bute te duarve te saj te vogla, ate menyre se si me shihte me ata sy te holle qe dukeshin sikur pershkruanin gjithcka dhe nuk thoshin asgje.

Mirela. Emri i rrotullohet ne gojen time si nje embelsire qe nuk do te shkeputet nga buzet, edhe pse e di se ky emer eshte vec nje personazh qe fsheh histori qe sdo tregohen kurre. Seksi me te me ka mbete ne mendje, por jo vetem ai akt fizik i shkurter dhe i shpejte. Por me ka mbete ne mendje ajo ndjenje e cuditshme konfuziteti, ajo menyre se si me kishte dhene trupin e saj sikur ndajme shume ngjarje bashke por duke mbajtur dicka per vete, sikur te kishim bere nje marreveshje te cilen une nuk e kisha kuptuar ende plotesisht.

Dhe ka nje gje tjeter qe me rri ne mendje. Nuk e putha asnjehere! Po, e putha ne gjoks, i putha lekuren, por ato buze te vogla, ato buze qe flisnin anglisht te thyer dhe qeshnin me ze te ulet, i lashe te paprekura per shkak te atij muri te padukshem qe ndertohet natyrshem mes klientit dhe sherbyeses, atij muri te “takimit te pare”, te profesionalizmit, te mosqenies teper i ngarkuar.

Por tani eshte nje dite tjeter. Dhe une dua me shume!

Ora tregon nente dhe une marr celularin ne dore. Dritarja eshte hapur dhe ajri i veres futet i ngrohte, i rende. I shkruaj nje mesazh qe e fshij dhe e rishkruaj tri here. “Mirela, do te doja te te shoh serish sonte. Kam nje bar afer shtepise time, privat, i qete. Do te te pres.” Dhe ja dergoj bashke me lokacion.

Minutat kalojne. Dhjete. Njezet. Nuk pergjigjet. Zemra me rreh pak me shpejt, nje ndjenje te cuditshme ngushtesie ne kraharor e ndiej. Po nese e kam imagjinuar gjithcka? Po nese per te ishte thjesht nje pune, nje klient, nje dite e zakonshme? Po nese une jam duke u bere i paduruar, i pafre, i padeshiruar?

Por nuk mundem as te rri. Nuk mund te pres me. Vesh nje bluze te thjeshte, dal ne rruge, dhe nisem drejt qendres. Shkodra naten eshte nje qytet tjeter. Dritat e pemeve ne pedonale e deri me tej, zhurma e kafeneve qe mbyllen e hapen, ciftet qe ecin duke u perqafuar. Dhe une eci shpejt, me qellim, sikur po shkoj te shpetoj dicka.

Gjej pallatin. Korridori i erret, ajo ere i luleve qe tashme e njoh. Trokas ne dere. Pres. Trokas serish. Pres dhe pak. Pastaj degjoj hapa. Dera hapet dhe ajo qendron aty, e veshur me nje fustan te zi te thjeshte, floke te lira, sy qe duken te skuqura pak, sikur ka fjete ose sikur ka qare.

• Erik? pyet e habitur. – Pse… pse ke ardhur?
• Nuk mu pergjigje, – i them, duke ndjere veten pak idiot, por duke qendruar aty. – Doja te te shihja e te te ftoja per nje pije. E kam porosi nga Rene.

Ajo me shikon me ate veshtrim te thelle, ate qe e kam vene re se e ka, sikur po peshon shpirtin tim. Pastaj buzeqesh, nje buzeqeshje e vertete qe i shkon deri ne sy.

• Nuk pata pune, thote ajo. – Asnje klient. Dhe… telefoni im. Bateria. Mbaroi.

Qeshim te dy. Kjo e thjeshton gjithcka, kjo e ben te natyrshme. Nuk jam i padeshiruar. Jam thjesht i parakohshem.

• Eja, – them. – Te pime dicka. Nje vend afer shtepise time. I qete. Privat.

Ajo heziton pak, shikon mbrapa ne apartamentin e zbrazet, pastaj merr canten.

• Mire, – thote. – Por vetem nje ore. Duhet te… te rregulloj gjera.

Ecim bashke. Rruget jane me te qeta tani. Ajo ecen prane meje, jo shume afer, por afer sa per te ndjere aromen e saj, ate ere te embel qe me ka mbetur ne memorje. Flasim pak, per diten, per mungesen e klienteve, per qytetin qe ende po e meson. Por ka nje tension te ri midis nesh, nje dicka qe nuk ishte atje dje. Sot e njohim njeri-tjetrin. Sot e kemi prekur njeri-tjetrin.

Hap pas hapi arrjme ne bar. Eshte nje vend i vogel, i fshehur pas nje ndertese, me dritare te erreta dhe tavolina te drurit. I zbrazet. Nuk ka asnje njeri. Vetem ne, muzike te ulet jazz, dhe dritat e zbehta qe bejne hije ne fytyrat tona.

Ulemi ne nje kend. Porosisim vere te kuqe. Ajo pi me nxehtesi, sikur ka nevoje. Asnjerit sna pelqen shumez mesa duket. Por une shikoj buzet e saj, menyren se si i lengon vera, se si i leshon floket me nje levizje te kokes.

• Ti… – filloj une, pastaj ndalem. – Mirela. Me pelqeu shume ajo qe ndodhi dje. Por ka nje gje qe me ka mbete ne mendje. (anglisht)
• Cfare?, – pyet ajo, duke ngritur syte.
• Nuk te putha mjaftueshem. Buzet e tua… – Dhe tregoj me gisht, sikur po prek ajrin.

Ajo ul syte, nje levizje e vogel, nje dridhje ne buze. – Po, – thote e qete. – I like to kiss.

Kjo eshte gjithcka qe me duhet. Afrohem. Ajo nuk terhiqet. Vazhdoj te afrohem derisa ndiej frymemarrjen e saj, ate ere te embel vere dhe lulesh. Dhe e puth.

Eshte nje puthje e bute ne fillim, e dyshimte, sikur po provojme kufijte. Por pastaj ajo me kthen puthjen, buzet e saj te vogla, te buta, hapen pak, dhe gjuha e saj gjen timen. Eshte nje puthje qe zgjat, qe thellohet, qe na ben te harrojme ku jemi. Apo rolet qe kemi.

Kur shkeputemi, ajo eshte pak e turpshme, por nuk skuqet. Syte i kane ate ndricim, ate drite qe e kam pare dje kur me shihte ne sy ne te tjera poza. E prek ne krah, duke e ledhatuar lekuren e bute. Pastaj ne duar, ato duar qe me kane prekur, qe me kane mesuar. Pastaj ne qafe, aty ku pulsi i rrah shpejt.

• Come here, – i them, dhe e terheq perseri tek une. E puth serish, kete here me fort, me i uritur. Dora ime shkon ne ijet e saj, i shtrengoj, ajo gjemon ne gojen time. Kafja eshte e zbrazet, muzika na mbulon, dhe ne jemi vetem, te fshehur ne kete kend, te zhytur njeri ne tjetrin.

Pas disa puthjesh, kur vera ka filluar te na rendoje pak, kur duart tona jane bere me te guximshme, me shkojne neper mendje kondomet qe kam ne shtepi. Dushi. Shampoja. Shtrati im. Gjithcka eshte me e favorshme atje.

• Eja tek shtepia ime, i them, duke i folur ne vesh, duke e ledhatuar me gisht. – Kam atje… gjithcka qe na duhet.

Ajo me shikon, dhe ne ate shikim ka nje pyetje, nje vleresim te fundit. Pastaj buzeqesh, ate buzeqeshje qe e di qe do ta mbaj mend per gjate. Dhe pohon me koke.

Ecim shpejt tani. Duar te bashkuara, hapa te shpejte, sikur po ikim nga dicka ose po shkojme drejt dickaje. Ndertesa ime eshte afer, nje pallat i vjeter por i paster. Ngjisim shkallet, hap deren, dhe sapo hyjme brenda, kthehem dhe e marr ne krahe. Eshte e imet, e vogel, e ngre lehte.

Dhe nuk e le te shkoje me tej. E terheq pas meje, drejt dhomes se gjumit. Duam te heqim barrierat, por nuk mundemi. Puthjet jane shume urgjente, duart shume te uritura per prekjte. Rreshqasim deri tek dera e dhomes, pastaj brenda, deri tek shtrati, duke u kape e duke u ndeshe neper mure.

Ketu kam kondomet e mia. Ne tavolinen e nates, nje kuti e vogel. Por nuk dua te ndalem. Nuk dua ta heq nga buzet. E puth akoma, e puth fort, ndersa me nje dore arrij te marr nje kondom. E kthej Mirelen me shpine, e ul butesisht mbi shtrat, e perkul mbi jastek. Eshte nje pamje qe me cmend. Ajo aty, e perkulur, me fustanin e ngritur pak, me ate bythe te vogel te rumbullaket qe sikur me kerkon ti afrohem. E kap, ato brecka te vogla te zeza, dhe ja rreshqas poshte kembeve. Kari im eshte gati tashme, i nxehte, si ushtar i etur per fitore.

Pres kondomin me dhembe, e vendos me nje levizje te shpejte. Dhe pastaj, pa humbe me kohe, i futem brenda.

Eshte nje ndjenje tjeter nga dje. Me e ngushte, me e eger, me e drejtperdrejte. Ajo gjemon, nje ze i larte, i papermbajtur, qe mbush dhomen. Filloj te leviz, te shkoj thelle, me force. Duart i vendos mbi shpinen e saj, mbi kurriz, e shtrengoj, e terheq tek une. Pastaj i zbres tek ijet, i shtrengoj fort serish, ndiej mishin e saj te bute nen gishterinjte e mi. Dhe e shtyp ne kurriz, bytha i ngrihet pak lart dhe une i vendos poshte nje jastek qe te qendroje pa sforco.

• Yes!, bertet ajo, duke kthyer koken pak. – Fuck me hard!

Dhe une ia bej. E qij nga pas me forcen qe kam, me ate energji qe me ka mbete gjithe naten. Zhytem ne te, ndiej si me mbyt, si me thith, si me kerkon deri ne thellesi. Duart e mia i shkojne poshte trupit, gjejne pidhin e saj, ate pjese te vogel, te embel, dhe filloj ta ledhatoj ndersa vazhdoj ta qij.

Ajo dridhet, nje dridhje qe e ndiej neper karin tim e me vjen deri ne gjoks. “Po vij,” me thote ajo, nje peshperitje e cuditshme, sikur po habitet vete nga kjo ndjenje. “Jo akoma,” i them. Dua me shume. Dua ta shijoj me shume e sdua ta beje e para.

E rrotulloj. E kthej ne pozicionin misionar, me shpine ne jastek, me kembet e hapura e te ngritura lart per mua. Futem perseri brenda, kete here duke e pare ne sy. Sy te holle, te erret, qe me shikojne me nje perzierje deshire dhe frike. I vendos doren pas qafes, e terheq larg, dhe vazhdoj te leviz, me ngadale tani, me thelle, duke e ndjere cdo pjese te saj. Dua ta bej te dashurohet me mua!

Por lodhem. Ndihem i sterperdorur. Dhe ajo e kupton. Ngritet, me kthen me shpine, dhe hip mbi mua. Eshte e vogel, por me e forte se dje. Rri mbi karin tim, e merr brenda, dhe fillon te levize. Levizjet e saj jane te kontrolluara, te ngadalta fillimisht, por te thella dhe te shpejta pastaj. Cdo here qe ulet, ndiej si me merr gjithe, si me thith, si me kerkon te shperthej.

I kap gjinjte e saj te vegjel, te ngurte, i shtrengoj. Ajo mbyll syte, fillon te levize me shpejt akoma, me fort. Zhytem ne te, harroj ku jam, harroj kush jam. Vetem ajo ekziston, vetem ky moment, vetem kjo ndjenje. Derisa ajo prishet dhe une menjehere shperthej me nje force qe me habit, duke mbushe kondomin, duke u dridhe, duke e shtrenguar fort ne krahet e mi. Ajo ndalon, rri ketu mbi mua duke marre fryme, duke me pare ne sy. Pastaj buzeqesh, nje buzeqeshje e lodhur, e kenaqur, e fitimtare.

• Ishte… shume, – thote ajo.
• Po, – ia pranoj une, duke e terhequr buze meje, duke e puthe ne balle.

Rrime ne krevat per pak kohe, te dy te shtrire, te mbeshtjelle ne njeri-tjetrin. Djersa nis te na ftohet ne lekure, por ne nuk levizim. Dua ta ndiej akoma, ta mbaj akoma. Pas nje ore, kur zemrat tona kane filluar te rrahin normalisht, kur frymemarrja eshte kthyer, ajo ngritet.

• Dua te shoh qytetin, – me thote ajo. – Naten. Me ty.

Veshim rrobat, dalim jashte. Shkodra naten eshte magjike, sidomos Pedonalja, Gjuhadoli. Ecim neper rrugica te ngushta, shkojme deri prane liqenit qe shkelqen nen driten e henes. Ajo me kap per dore, ecen prane meje, sikur i perkasim njeri-tjetrit.

• Falemnderit, – me thote nje moment papritur.
• Per cfare?
• Per kete. Per mua. Pse… pse erdhe sot?

Ndalem, e kthej drejt meje.

• Nuk mund te rrija pa te pare, i them. – Me ke munguar. Qe nga dje.

Ajo me shikon me sy te ndritur, pastaj me puth, nje puthje te gjate, te embel, ne mes te rruges, nen driten e henes. Duket sikur me kuptoi se cfare i thashe.