E marr mesazhin ne nje pasdite te zakonshme, kur zyrat po zbrazen dhe dielli fillon te ulet mbi liqenin e Shkodres me nje ngjyre portokalli qe duket sikur gjakos ujin. Jam ulur ne tavoline duke perfunduar nje email te fundit, kur celulari vibron. Emri i Renes shfaqet ne ekran, dhe buzeqesh para kohe, se e di qe cdo mesazh prej saj sjell me vete nje aventure.

“Erik, me duhet nje nder”, shkruan ajo. “Nje shoqe ime e mire, Mirela, ka arritur ne Shkoder. Eshte kineze, ben masazhe, sapo ka hapur dicka te vogel aty. E vetme, e re, dhe pak e humbur ne ate qytet te madh per te. A mund ta shoqerosh disa pasdite? Te pakten derisa te mesoje rrugen dhe te ndihet me mire?”

Lexoj mesazhin dy here. Rene nuk me kerkon asnjehere gjera kot, dhe fakti qe i intereson kaq shume per kete vajze me ben te mendoj se duhet te jete nje person i vecante. Por ka edhe dicka tjeter ne kete kerkese, nje lloj besimi qe ajo ka tek une, sikur po me jep nje sekret per ta ruajtur.

“Patjeter,” i pergjigjem une. “Me jep numrin e saj dhe me trego kush eshte ajo.”

Marr edhe fotot pak me vone. Mirela ne nje kafe te Beogradit, duke qeshe me nje filxhan te vogel ne dore. Floke te gjata te zeza, sy te holl qe i kthehen me kureshtje objektivit. Nuk eshte vajza me e bukur qe kam pare, por ka nje rrezatim te paster, nje menyre te te qendruarit ne hapesire qe te terheq vemendjen. Duket e forte dhe e brishte ne te njejten kohe. E re? Nuk e di. Ajo eshte kineze dhe atyre mosha nuk u kuptohet kurre.

I shkruaj kete pasdite, kur ora tregon gjashte e gjysme. “Ku je?” e pyes une. “Jam tek dhoma ku bej masazhe,” pergjigjet ajo shpejt, me nje emoji qe tregon nje fytyre me duar te bashkuara sikur lutet. “Hajde”

Ajo e di kush jam. Duket se Rene paska bere te njejten pune me te dy. Marr nje cokollate nga bufeja, nje Milka me arra, dhe nisem drejt adreses. Banesa eshte ne nje pallat te vjeter ne qender, me nje hyrje qe nuk e gjej dot lehte. Leviz aty ne oborr, duke kerkuar numrin e apartamentit ne dere, por askush nuk pergjigjet as nuk leviz. Mesazhoj Mirelen qe te me presi poshte, dhe pas pak minutash, dera e hyrjes hapet.

Ajo qendron aty, e strukur nen nje pallto te lehte gri mbi kanatjeren e bardhe. Floket i ka te lidhur pas koke, disa fije i kane shpetuar dhe i bien ne fytyre. Duket e lodhur, por buzeqesh kur me sheh.

• Erik?, pyet me nje theks te lehte.
• Po, une jam, – i them duke i zgjatur cokollaten. – Per ty. Nga Rene.

Ajo e merr me dy duar, si te ishte nje dhurate e cmuar, dhe buzeqesh me gjithe gojen e saj te vogel.

• Falemnderit shume. Rene… ajo eshte vajze e mire. Good girl.

Dhe hyjme brenda. Korridori eshte i ngushte, i ndricuar keq, me nje ere te vecante lulesh qe duket sikur fsheh ndonje sekret. Ajo ecen perpara, dhe une vrej qe ecen me kujdes, sikur dyshemeja mund te thyhet.

• Bad appartment, – thote ajo, duke kthyer koken. – But I like it. Dhe qesh.

Dera e dhomes se masazhit eshte e hapur. Nje hapesire e vogel, me nje tavoline ne qender, nje jastek i bardhe, nje dritare qe sheh ne oborrin e brendshem. Aroma e sandalwood-it dhe nje ere tjeter, e embel, sikur mjalt ose vanilje. Ajo heq pallton dhe une shoh qe ka veshur kanatjere te shkurter dhe mbathje te vogla te buta qe gati nuk i duken. Trupi i saj eshte elegant, i holle, me duar te holla qe duken sikur dine mire te prekin.

• Do pak uje?, pyet ajo, duke me drejtuar nje shishe te vogel nga nje tavoline anesore. – Kam edhe kafe, edhe caj.
• Uje eshte OK, thank you.

Ulem ne nje karrige te vogel ndersa ajo me jep shishen. Vrej qe duart i dridhen pak, nje dridhje e vogel qe mundohet ta fshehe. E pyes si po kalon ne Shkoder dhe si eshte gjithcka deri tani.

Ajo ndalet, mban frymen pak, pastaj buzeqesh me trishtim. “Dita e pare sot. Shume kliente… jo, asnje klient. Vetem une, duke pritur.” Hesht, pastaj shton. “Nuk e njoh Shkodren. Rruget, njerezit. Gjuha…” tregon doren ne goje, sikur po e mbulon. “Eshte e veshtire.”

Une kuptoj. E di cfare do te thote te jesh i huaj, te ndihesh i humbur ne nje vend te ri. “Une jetoj ketu dhe ndonjehere humbas” i them. Jo se ndodh vertete por nje menyre per te vazhduar biseden ne terrenin e saj.

Syte i ndricojne.

• Po?
• Po… Por Shkodra eshte e bukur. E ngadale. Te le te marresh fryme.

Ajo qesh, nje ze i vogel, melodik. “Yes, I like it. Me pelqen. Nuk me pelqen zhurma.”

Flasim. Me tregon qe ka ardhur nga Kina para nje viti, ka punuar ne Beograd me Renen, punet e tyre. “Nuk isha masazhiste ne fillim,” thote ajo, duke vene gishtin ne buze. “Isha… infermiere. Por nuk me pelqente. Spitali, dhimbja, vdekja. Kete e zgjodha sepse… sepse sjell relaks. Sjell kenaqesi.”

Kjo me bejne te ndalem. Nuk me habit shume, eshte fiks i njejti profil si Rene. Por ka nje thellesi ketu qe nuk e kisha vene re me pare.

• Po ti?, me pyet mua. – Aventurier?

Une qesh.

• Une thjesht… me pelqen te njoh njerez. Dhe te bej gjera te reja.

Ajo me shikon me kujdes, me nje veshtrim qe duket sikur po me peshon.

• Une gjithashtu. Me pelqen te zbuloj.

Ka nje heshtje. Nuk eshte e sikletshme, por eshte e ngarkuar me mendime. Nje lloj elektriciteti qe fillon te ndihet ne ajer. Ajo e ndjen, une e ndiej.

• Nuk ka shume pune ketu, – thote ajo papritur, duke shikuar ne dritare. – Je vetem ti.

Une nuk pergjigjem. Fjalite e saj kane shume kuptime.

• Te tebej masazh?, pyet ajo, por kete here me ze me te ulet, me te embel.

Nuk pergjigjem, por menjehere zhvishem, deri ne breke, dhe shtrihem ne tavoline me barkun poshte. Ajo i heq mbathjet, ecen zvarre mbi dyshememe, dhe ndiej duart e saj te vogla, te buta, qe fillojne te me ledhatojne shpinen. Por kete here eshte ndryshe. Nuk eshte thjesht nje masazh mekanik. Ajo gjen nyjet, vendet ku jam i tensionuar, dhe qendron aty, duke i dhene kohe gjithckaje. Dhe une… nuk di mire si te reagoj sepse ceshte e verteta, masazhet i kam pare vetem ne TV.

• Ke shume stres,” thote ajo ne veshin tim. – Ketu., dhe prek ne shpine. – Edhe ketu, dhe me prek edhe me poshte.
• Po, ia pranoj une. Fryma ime behet me e thelle, me e rregullt. – Kam pak.

Ajo vazhdon. Levizjet e saj jane te qeta, te kontrolluara, por ka nje qellim ne to. Nis te me hapi, te me zhbllokoje, jo vetem fizikisht. Dhe une po e lejoj, edhe pse nuk kam ardhe fiks per masazh. Le trupin tim te shembehet ne tavoline, ndiej peshen e saj te vogel mbi kurrizin tim ndersa ajo rrit presionin me duar.

Pastaj me kerkon te rrotullohem. Bej si me thote, dhe menjehere jam me shpine ne tavoline. Kanatjera i eshte hapur pak, dhe une shoh gjoksin e saj te vogel, te ngrehur. Por kete here nuk e shoh thjesht si nje objekt. Shoh shume ne te; mbi te gjitha shoh nje vajze te re qe nuk trembet te kerkoje te gjeje veten e jeten e saj.

Ajo vazhdon masazhin ne kembe, ne ije, pastaj ngjitet gjithnje e me lart. Duart e saj te vogla prekin mbathjet e mia boksera, dhe une ndiej qe jam erektuar. Kari im ngrihet, duke formuar nje tende tek mbathjet. Ajo e sheh. Nuk buzeqesh menjehere. Veshtron syte e mi, pyet pa e pyetur: Yes?
“Yes”, them une. Si konfirmim, si leje.

Ajo me heq mbathjet me nje levizje te lehte. Kari im del jashte, i fryre, i nxehte. Ajo e shikon, pastaj me shikon mua. “Eshte… i bukur,” me thote ajo, dhe nuk e di nese e kupton kuptimin e plote te fjales, por e thote me sinqeritet.

Ulet, dhe ndiej gojen e saj te nxehte, te laget. Me merr ne goje ngadale, me nje butesi qe me cmend, duke ecur me gjuhe, duke e provuar, duke mesuar cfare me pelqen. Ndien qe po dridhem, dhe ngritet.

“Touch,” thote ajo, duke e hequr gojen. “My… here.” Dhe me tregon gjoksin.

Une ngrihem pak ne berryl. Vendos doren time mbi gjinjte e saj. I ka te vegjel, te ngrehur, te pershtatshem. Por kete here i prek me ndjenje, me kureshtje. Filloj tia ledhatoj, tia shtrydh lehte, tia puth. Ajo mbyll syte, e kenaqur, dhe une ndiej aromen e lekures se saj, nje ere pastertie, nje ere freskie, e vecante shume.

Pastaj ajo largohet, heq kanatjeren, dhe une shoh trupin e saj te plote. E vogel, e imet, por e forte. Ka nje tatuazh te vogel ne njeren ane, nje shkronje kineze qe nuk e kuptoj.

• Cfare do te thote?, e pyes.
• Force, – pergjigjet ajo. – Gjyshja ime ma beri. Thote se une kam force, edhe kur nuk e ndiej.

Me pelqen menyra si e tregon. Zgjatem dhe e kap per dore, e terheq tek une. Ajo vjen, hip siper tavolines dhe sa me lidh me nje kondom qe e merr te canta e saj – rri mbi mua. E vogel dhe e njome, por e guximshme. Rri aty, pa levizur, duke me pare ne sy. Pastaj fillon te levize ngadale.

Levizjet e saj jane te qeta, te kontrolluara, por te thella. Ngrihet ne gjunje, zbulon pidhin, dhe ulet mbi mua. Ma merr komplet karin brenda, deri ne fund. Leviz ngadale, pastaj me shpejt, duke gjete ritmin perfekt. Duket sikur po kercen siper meje, por kete here eshte nje vallezim cift, nje komunikim qe nuk ka nevoje per fjale.

Ia kap gjinjt, ia shtrengoj, ndersa ajo mbyll syte, gjomon. Pastaj kthehet, me kthen shpinen, dhe vazhdon te me kaleroje ashtu nga pas. Shoh bythen e saj te vogel, tatuazhin, dhe e kuptoj qe gjithcka eshte e vertete. Ajo ka force. Ka ardhe ketu e vetme, ka gjete nje pune, ka prite diten e pare pa asnje klient, dhe ende qendron, ende provon. Zbulon!

Ia kap ijet me duar, e shtrengoj, sikur e drejtoj edhe pse ska nevoje dhe e rrah me shuplaka te lehta. Ajo gjemon, me kerkon me shume. Shkoj thelle, i shkoj deri ne fund. Miti i kinezeve te ngushta te njoma eshte i vertete. Derisa fillon te lodhet, dhe zbret, e kthehet perseri ne goje. E merr karin tim te lagur me lengun e saj, te nxehte, dhe fillon ta thith perseri, me zell, me deshire, me falenderim.

Pastaj hyp perseri siper meje. Kete here me fytyre, sikur po me ben missionar mua, dhe leviz me force, me shpejt. Leviz mire, me energji, duke me rrahe me trupin e saj te vogel. Une i kap gjinjt, i shtrengoj, ajo mbyll syte, gjemon, dhe une ndiej qe po vij. Po vij keq, po vij fort.

• Hajde, me thote ajo. – Cum inside!

Dhe une shperthej, duke u dridhur, duke u shtrenguar, duke e mbushur qesen e kondomit plot sa gati shkyhet. Ajo rri aty, mbi mua, duke marre fryme, duke me ledhatuar gjoksin me duart e saj te vogla. Dhe pas disa minutash, zbret. Heq kondomin me kujdes, me pastron me nje lecke te lagur. Qeshim te dy, pa kuptuar gjuhen njeri-tjetrit, por duke kuptuar perfekt cka ndodhi.

• Te pelqeu?, pyet ajo.
• Shume, – i them une. – Si u ndieve ti?

Ajo buzeqesh, nje buzeqeshje e vertete, qe shkon deri ne sy.

• Alive!

Nuk flasim me, por ngrihemi, pastrohemi, e dalim jashte. Pedonala eshte e ndricuar, plot me njerez. Shkojme ne nje kafe te vogel, porosisim lengje, une paguaj sigurisht. Flasim me shume tani, per Renen meqe te dy e njohim, per Beogradin, per endrrat e saj. Ajo do te mesoje shqipen, do te hap nje qender me te madhe, do te sjelle ne Shkoder shoqet e saj.

• Do te kthehesh per me shume masazhe?, me pyet ajo kur po iki.
• Po, them une. – Do te kthehem.

Sepse tashme nuk eshte thjesht per masazhin. Eshte per te, per Mirelen, per vajzen e re me tatuazhin e forces qe zgjedh te mos dorezohet.

Rene me shkruan pastaj me vone; “Si shkoi?”

“Shkoi bukur,” i pergjigjem. Shume bukur madje. Dhe e di qe do te shkoj perseri. Jo vetem per trupin, por per biseden, per qeshjen, per ate mesim qe me dha: se edhe ne vende te huaja, me njerez te panjohur, mund te gjesh dicka te familjarizuar nese guxon.