Dashnia, dhe kujdesi yt me mungojne,
E syte e tu, si yje kur buzeqesh,
Prej fatit, rruget dot spo i kryqezojme,
I ligu, askund me spo na ndesh.

Duart, qe me prekje naten vone,
Dhe buzet, qe me puthje ne sy ne ball,
As lutjet, akoma spo funksionojne,
Zoti, ndoshta dhe sme ka pare.

Letrat, qe mi lije shkruar neper shkolle,
Dhe “milkat”, qe i hanim rruges per shtepi,
Konjaku, qe ish’ thema shoqerise tone,
Askush, spo me kthen me dot tek ti.