Ndryshe

Kam jetuar per vite ne kufi te deshires,
Me endrra si djal aventura si burre,
I nxitur prej lirise, mundesise, te mires,
Por shume dyer ne miat nuk u hapen kurre.

Jo nga frika e humbjes as nga frika e nates,
as nga frika e jetes qe te braktis ne cast,
as nga frika e ndjenjes e vetmise e ralles,
Por nga mungesa e vajzes, qe do e zgjidhja me kast.

Dersa erdhe ti ne fund te kesaj rruge,
Ne syte e tu te etur e ardhmja dukej si drite,
Drejt saj u nisa i bindur por edhe pa ngutje,
I sigur se pas teje askend skisha per te prite.

Dhe keshtu te hapa nje dere te fundit sekrete,
Dhomen e fshehur nga gjith' bota der' sot,
Te pashe te futesh brenda pa frika e trembje,
Sikur aty te kishe mbreteruar permot.

Dhe sonte e kam zemren te mbushur me zjarr,
Qe neser te dorezohem ne pushtimin tend,
Te te jepem me bindje me deshire e me mall,
Te te perkas si rob si skllav si peng,

Ta bej tatuazh prekjen tende ne trup,
Te me pushtosh nga para te me mbushesh nga pas,
Derisa dhimbja te mos jete me turp,
Te ma shkruash emrin si i fundit qe therras.