Blog / Keshilla

Ka nje presion te cuditshem qe qarkullon ne ajer sot. Nje presion qe nuk shihet, por ndihet. Ne biseda shokesh, ne filma, ne rrjete sociale, ne shkolle, ne batuta qe duken shaka. Nje ze i heshtur qe te peshperit vazhdimisht: nese je ende e virgjer, je mbrapa bote. Je naive. Je "femije". A me keq akoma, dicka nuk shkon me ty. Dhe keshtu, pa e kuptuar, dicka qe duhet te jete intime, personale, nje zgjedhje e thelle e trupit dhe zemres, kthehet ne gare. Si te ishte provim qe duhet dhene sa me shpejt.

Shoqeria tallet. Media e ekzagjeron. Serialet e bejne seksin si dicka te perditshme, pothuajse detyrim. Shoqet pyesin me ironi: "Akoma jo?" Dhe ajo vajza qe deri dje ishte e qete me veten, fillon te ndihet sikur po mbart nje sekret turperues. Sepse askush nuk e thote hapur, por mesazhi eshte i qarte: humbe sa me shpejt. Thjesht hiqe qafe!

Sa e cuditshme kjo logjike. Dhe sa e trishte gjithashtu. Si mund te jete "barre" dicka qe eshte pjese e natyrshme e trupit tend?

Shume vajza, por edhe shume djem, nuk e bejne hapin e pare nga dashuria apo nga deshira e thelle. E bejne nga nxitimi. Nga frika se mos mbeten te fundit. Nga presioni i rrethit. Nga nje lidhje e dobet qe ne fakt nuk i bind as vete. Dhe momenti qe duhet te ishte i bukur, i ngrohte, i mbushur me besim, kthehet ne dicka te shpejte, te sikletshme, shpeshhere bosh.

Jo rralle pastaj, pas disa ditesh vjen ajo ndjenja e cuditshme:
Pse u nxitova?
Pse me kete person?
Nuk ishte ashtu sic e imagjinoja...

Keto jane pendesat per te cilat nuk flet askush. Nuk i sheh ne Instagram. Nuk i degjon neper kenge.
Por ekzistojne. Jane ato netet kur dikush rri zgjuar dhe mendon se dicka e bukur u shpenzua kot, ne nje histori qe as nuk zgjati.
Sepse e verteta eshte e thjeshte: hera e pare nuk eshte gare. Nuk eshte medalje. Nuk eshte prove pjekurie.
Por eshte kujtim! Dhe kujtimet, kur behen me personin e gabuar, peshojne.

Te jesh e virgjer, nuk do te thote je prapa bote. Do te thote thjesht qe nuk ke gjetur ende dike qe ta beje ate hap te duket i drejte. Do te thote qe po pret dicka me kuptim. Dhe kjo nuk eshte dobesi. Eshte vetekontroll dhe dinjitet. Eshte respekt per veten, gje qe shoqeria sot nuk e vlereson me. Dhe ne nje bote qe te shtyn te dorezosh gjithcka menjehere, te dish te presesh eshte force. Nese martohesh e virgjer, nuk ka asgje te keqe. Asgje te prapambetur. Asgje per tu fshehur. Nuk eshte humbje, por zgjedhje. Sepse trupi yt nuk eshte detyrim ndaj askujt. Nuk eshte prove per shoqerine. Nuk eshte dicka qe duhet kaluar.

Eshte i yti.
Dhe momenti kur vendos ta ndash me dike, duhet te vije nga zemra dhe qellimet e saj, jo nga presioni i botes.