Blog / Analiza

Ne marredheniet mes burrave dhe grave ekziston nje tension i heshtur rreth se shkuares seksuale, nje tension qe rralle flitet hapur, por qe pothuajse gjithmone eshte i pranishem. Ne vecanti kur behet fjale per grate qe kane hyre ne te tridhjetat e tyre, shume burra perballen me nje realitet qe nuk e kane menduar kurre qarte: shumica e ketyre grave kane jetuar histori seksuale qe nje pjese e madhe e burrave nuk i perjetojne kurre gjate jetes se tyre. Dhe paradoksalisht, kjo nuk prodhon drame, nuk prodhon rrefime spektakolare, por prodhon qetesi. Nje qetesi te heshtur, te organizuar, te miremenaxhuar.

Ne menyren si flasin per te shkuaren, burrat dhe grate sillen shume ndryshe. Burrat priren ta ekzagjerojne te kaluaren e tyre. Ata shtojne aventura, fryjne numra, e tregojne jeten e tyre seksuale si nje histori triumfi apo eksperience. Eshte nje forme maskimi dhe vete-ndertimi identitar: burri deshiron te duket i kerkuar, i afte, i deshiruar. Edhe kur e verteta eshte me modeste, narrativa behet me e madhe.

Grate, ne te kundert, bejne dicka tjeter. Ato modifikojne historine e tyre. Jo domosdoshmerisht duke genjyer ne menyre te drejtperdrejte, por duke redaktuar, duke shkurtuar, duke mjegulluar detajet. Kjo nuk behet nga modestia romantike, por nga nje instinkt shume me praktik: mbijetesa sociale dhe emocionale. Sepse grate e dine shume mire nje gje qe burrat nuk e pranojne hapur: nese shumica e burrave do ta dinin historine e plote seksuale te shume grave, shume prej tyre do te skualifikoheshin menjehere nga konsiderata romantike. Jo vetem per martese, jo vetem per marredhenie serioze, por shpesh edhe per takime te zakonshme apo respekt te pergjithshem.

Kjo nuk ndodh sepse e shkuara eshte e parendesishme. Perkundrazi, ndodh pikerisht sepse ajo ka rendesi.

Nje grua nuk e fsheh te shkuaren e saj sepse eshte e pademshme. Ajo e fsheh sepse e di qe ndryshon menyren si shihet. Imazhi i saj ne syte e burrit eshte i brishte dhe i rendesishem, dhe ajo e di se ky imazh mund te ndryshoje shume shpejt ne momentin kur disa detaje te se kaluares behen te dukshme.

Ne kete pike shfaqet nje dallim tjeter interesant ne menyren si burrat dhe grate rrefejne historine e tyre. Kur pyet nje burre per te shkuaren e tij, shpesh ai te jep kronologji. Ai permend emra, situata, kohe, madje edhe numra. Historia e tij ndertohet si nje vije lineare; ndodhi kjo ndodhi, pastaj kjo, pastaj kjo. Por kur pyet nje grua, shpesh merr nje version tjeter te historise. Jo nje kronologji, por nje forme kurimi. Rrefimi i saj duket i selektuar, disa histori nderpriten ne mes, disa detaje mbeten te mjegulluara, disa personazhe zhduken nga rrefimi, disa episode thjesht nuk permenden fare. Eshte nje histori e redaktuar, burri thjesht nuk e kupton dot si eshte realiteti.

Ne moshen tridhjete vjec, shume gra kane kaluar neper faza te ndryshme te jetes. Kane pasur eksperimente, gabime, periudha konfuzioni, verera te gjata dhe te nxehta, histori qe fillojne me intensitet dhe mbarojne pa shume kuptim. Emrat ndryshojne, kontekstet ndryshojne, por sjelljet shpesh perseriten. Jeta e re, universiteti, udhetimet, shoqerite e ndryshme, te gjitha krijojne situata qe ndertojne nje histori te pasur dhe shpesh te komplikuar.

Problemi eshte se burri qe e takon ate me vone ne jete, zakonisht nuk e di kete histori ne teresine e saj. Ai nuk e di me ke ka fjetur ajo. Nuk e di cfare lloj partneresh kane qene. Nuk e di cfare ka toleruar, cfare ka refuzuar, cfare ka shijuar apo cfare ka provuar vetem nje here dhe nuk e ka perseritur me.

Kjo mungese informacioni nuk eshte rastesi. Eshte shpesh nje zgjedhje e heshtur dhe e miremenduar. Sepse sa me e rremujshme te kete qene e shkuara, aq me e paster behet historia qe rrefehet. Rrefimi organizohet, pastrohet, strukturohet. Jo per te mashtruar ne menyre dramatike, por per te mbrojtur nje perceptim te caktuar.

Sepse ne fakt, ne shume raste gruaja nuk perpiqet te mbroje veten. Ajo perpiqet te mbroje menyren si e sheh burri. Kjo ndodh ngaqe ne psikologjine mashkullore ekziston nje mekanizem shume i forte krahasimi dhe posedimi simbolik. Burri shpesh nuk reagon vetem ndaj gruas qe ka perballe ne te tashmen, por edhe ndaj fantazmave te se kaluares se saj. Sa me shume figura imagjinare te shtohen ne ate histori, aq me e veshtire behet per te ta shohe marredhenien si dicka te vecante. Dhe grate jane shume te vetedijshme per kete.

Ama ketu lind nje paradoks interesant: shume burra mendojne se grate nuk kujtojne shume nga e shkuara e tyre. Se disa gjera jane harruar, disa jane zbehur, disa nuk kane qene aq te rendesishme. Ne te vertete ndodh e kunderta. Ajo kujton shume me teper nga sa tregon. Kujton datat, numrat, vendet, bisedat, momentet e vogla, ndoshta edhe atmosferen e nje nate specifike. Kujton emrat dhe situatat me nje qartesi qe nuk shfaqet ne rrefimin e saj kurre. Sepse ajo shpreson per dicka shume te thjeshte: qe burri perballe saj te mos perpiqet te bashkoje te gjitha pikat. Sepse ne momentin kur pikat bashkohen, narrativa ndryshon. Dhe bashke me narrativen ndryshon edhe perceptimi.

Prandaj eshte gabim te thuhet se grate e fshehin te shkuaren sepse ajo nuk ka rendesi. Nese nuk do te kishte rendesi, nuk do te kishte arsye per ta redaktuar. Arsyeja pse ajo redaktohet eshte pikerisht sepse ka shume rendesi. Sepse e shkuara nuk eshte vetem histori; eshte edhe interpretim. Dhe ne marredheniet njerezore, shpesh interpretimi peshon me shume se vete faktet.