Blog / Analiza

Filmi Titanic eshte bere nje nga rrefimet me te famshme romantike te kultures moderne. Per shume njerez historia e Rose dhe Jack, paraqitet si nje dashuri e paster, spontane dhe heroike, e cila lind mes tragjedise se fundosjes se Titanic gjate "Sinking of the RMS Titanic". Por nese e shohim me ftohte dhe pa filtrin romantik qe filmi vendos mbi ngjarjet, historia qe na tregohet nuk eshte aq shume nje histori dashurie, sa eshte nje histori tradhtie, nje mini-tragjedi morale brenda tragjedise se madhe te anijes.

Ne fillim te filmit, Roza eshte e fejuar me Caledon Hockley, nje burre i pasur qe perfaqeson stabilitetin, statusin dhe sigurine. Ai i jep asaj gjithcka qe nje grua e kohes se saj mund te kishte: nje jete luksi, nje pozite te larte shoqerore dhe nje te ardhme te sigurt. Ne nje kuptim shume praktik, ai eshte njeriu qe investon gjithcka ne marredhenien e tyre. Ai paguan per jeten e saj, per statusin e saj dhe per boten ne te cilen ajo jeton.

Pastaj shfaqet Jacku.

Jacku eshte i varfer, pa pergjegjesi, pa te ardhme te qarte dhe pa asgje per te ofruar pervec aventures se momentit. Ai nuk nderton asgje per Rozen, nuk planifikon nje jete me te, nuk i ofron stabilitet apo sakrifice te vertete. Ai eshte thjesht nje shperthim emocional brenda disa diteve ne nje anije.

Dhe pikerisht ketu fillon narrativa romantike qe filmi na shet: ideja se dashuria e vertete eshte spontane, e papergjegjshme dhe shperthyese, dhe se cdo lidhje e ndertuar mbi stabilitet, pergjegjesi dhe angazhim eshte e shtypur dhe e rreme.

Por kjo eshte nje ide shume problematike.

Ne thelb, ajo qe ndodh ne histori eshte shume e thjeshte: Roza tradhton te fejuarin e saj me nje burre qe sapo e ka njohur. Nuk eshte nje proces i gjate njohjeje, nuk eshte nje lidhje e ndertuar mbi kohen dhe karakterin. Eshte nje impuls i momentit, nje rebelim emocional qe perfundon ne nje marredhenie fizike brenda pak oresh.

Filmi perpiqet ta justifikoje kete duke e portretizuar Calin si arrogant dhe kontrollues. Por edhe nese ai ka defektet e tij, kjo nuk e ndryshon faktin themelor: Roza nuk largohet nga fejesa e saj me ndershmeri; ajo fillon nje marredhenie te fshehte pas shpines se tij. Ne cdo standard moral tradicional, qofte shoqeror, qofte fetar, kjo eshte tradhti. Dhe ketu qendron ironia e madhe e rrefimit: filmi e paraqet tradhtine si clirim dhe pasionin si virtyt. Nderkohe qe pergjegjesia dhe besnikeria paraqiten si burg.

Ky eshte nje mesazh qe kultura moderne e ka perseritur vazhdimisht: ndiq zemren, ndiq impulsin, ndiq ndjenjen e momentit. Por historia reale e marredhenieve njerezore na meson dicka tjeter. Dashuria e vertete nuk ndertohet mbi disa dite emocion. Ajo ndertohet mbi besnikeri, sakrifice dhe kohe. Ne kete kuptim, historia e Rozes dhe Jackut nuk eshte nje histori dashurie te madhe. Ajo eshte nje histori pasioni te shkurter qe lind nga rebelimi dhe perfundon ne tragjedi.

Dhe tragjedia nuk eshte vetem fundosja e Titanikut. Tragjedia eshte se nje histori e tille eshte shnderruar ne nje ideal romantik per breza te tere shikuesish. Shume njerez jane rritur me idene se dashuria e vertete eshte ajo qe shkaterron rregullat, qe shperthen papritur dhe qe justifikon cdo tradhti ne emer te ndjenjes. Por ne realitet, nje marredhenie qe fillon me tradhti shume rralle perfundon ne besnikeri. Dhe ne kete kuptim, historia e Rozes dhe Jackut eshte nje mini-tragjedi morale brenda tragjedise se madhe historike te anijes. Ndersa qindra njerez luftojne per jeten e tyre ne ujerat e akullta te Atlantikut, filmi zgjedh te romantizoje nje histori qe ne thelb eshte nje shkelje e besimit.

Dhe ndoshta kjo eshte arsyeja pse rrefimi duket kaq dramatik dhe intensiv: sepse pasioni i momentit shpesh eshte me i zjarrte se dashuria e qendrueshme. Por zjarret e shpejta digjen shpejt. Dhe kur shuhen, ajo qe mbetet pas nuk eshte gjithmone dashuria , por shpesh nje histori qe, e pare pa romantizem, duket shume me teper si nje tradhti sesa si nje ideal.