Blog / Analiza

Jo vetem ne shqiperine tone te vogel por ne te gjithe shoqerine moderne, nje nga paradokset me te heshtura, por me te perhapura, eshte disbalancimi i cifteve, nje lloj "mos-perputhjeje" mes karakterit, vlerave dhe historise personale te dy individeve qe bashkohen ne nje marredhenie. Ky fenomen nuk eshte thjesht rastesi; ai eshte rezultat i nje kulture qe ka humbur boshtin e saj moral dhe emocional, duke prodhuar zgjedhje qe shpesh bien ne kundershtim me logjiken e drejtesise apo te merites.

Ne dukje, dashuria duhet te jete nje lloj harmonie natyrale: dy njerez qe perputhen ne nivel vlerash, sakrifice dhe perkushtimi. Por realiteti i sotem shpesh tregon te kunderten.

Mjafton te shohesh nje vajze qe ka ruajtur veten me perkushtim, qe e ka pare dashurine si dicka te shenjte, qe ka pritur me durim njeriun e duhur, dhe ne fund perfundon me nje djale arrogant, egoist, i cili nuk di te vleresoje pastertine e saj dhe madje e tradhton. Kjo nuk eshte thjesht tragjedi personale; eshte nje sinjal i nje shoqerie qe nuk di me te shperbleje virtytin.

Ne anen tjeter, sheh nje vajze qe ka kaluar nje rini te shthurur, me marredhenie te shumta dhe pa shume standarde emocionale apo morale, dhe ne fund perfundon me nje djale serioz, punetor, te ndershem, nje njeri qe kerkon stabilitet dhe familje. Ketu lind nje tension i heshtur: ai sjell vlera qe ajo nuk i ka ndertuar, ndersa ajo sjell nje histori qe ai shpesh e injoron ose e nenvlereson. Kjo krijon nje marredhenie te ndertuar mbi nje lloj iluzioni, jo mbi realitetin e plote te dy paleve.

Por keto nuk jane rastet e vetme.

Shpesh sheh nje djale te perkushtuar, te ndershem, qe investon kohe dhe energji per te ndertuar nje jete te qendrueshme, por qe terhiqet nga nje vajze qe e trajton me indiference. Ai jep me shume sec merr, duke shpresuar se dashuria do te vije si rezultat i sakrifices. Ne fakt, ai bie ne nje cikel ku vlera e tij nuk njihet, sepse eshte gjithmone e disponueshme.

Nga ana tjeter, nje djale i papjekur, pa objektiva te qarta, shpesh arrin te terheqe vajza qe kerkojne emocion, duke u dhene atyre nje lloj drame qe maskohet si pasion. Keto marredhenie jane intensive, por te paqendrueshme, dhe shpesh perfundojne duke lene pas plage emocionale.

Nje tjeter forme disbalancimi shihet tek ciftet ku njeri ka ndertuar disipline dhe vetekontroll, ndersa tjetri jeton ne impuls. Njeri kursen, planifikon, mendon per te ardhmen; tjetri shpenzon, kerkon kenaqesi te menjehershme dhe shmang pergjegjesine. Kjo nuk eshte thjesht diference karakteri, eshte konflikt filozofie jetese.

Ne thelb, problemi qendron ne menyren se si njerezit zgjedhin partneret. Ne vend qe te kerkojne perputhje ne vlera, ata shpesh udhehiqen nga terheqja momentale, nga presioni social, ose nga frika e vetmise. Kjo con ne zgjedhje qe duken te bukura ne fillim, por qe nuk kane themele te forta. Shoqeria moderne gjithashtu ka relativizuar shume koncepte: besnikerine, perkushtimin, sakrificen. Kur keto nuk kane me peshe, atehere edhe zgjedhjet behen te coroditura. Nje person nuk kerkon me ate qe eshte i drejte per te, por ate qe eshte i lehte, i disponueshem ose emocionues ne moment.

Disbalancimi i cifteve eshte, ne nje fare menyre, pasqyra e nje shoqerie te cbalancuar. Kur nje person nuk eshte i qarte me veten, me vlerat, me kufijte dhe me qellimet e tij, ai nuk mund te beje zgjedhje te qarta ne marredhenie. Dhe keshtu krijohen lidhje ku njeri jep me shume, tjetri merr me shume; njeri nderton, tjetri konsumon; njeri shpreson, tjetri shperfill.

Dhe derisa zgjedhjet te mbeten te drejtuara nga impulset dhe jo nga parimet, ky trend do te vazhdoje te jete norma, jo perjashtimi.