Kur nje burre mendon seriozisht per martese, zakonisht nuk duhet te shikoje vetem sa e bukur eshte nje vajze apo sa mire kalon me te. Keto gjera mund ta ndezin nje lidhje, por nuk jane ato qe e mbajne kur jeta behet e veshtire. Per mua, shenjat me interesante jane ato qe dalin ne menyren si ajo sillet me njerezit qe nuk ka nevoje t’i impresionoje.

Nje prej tyre eshte menyra si perballet me konfliktin. Ka vajza qe kur lendohen, qajne. Ka te tjera qe menjehere kalojne ne sulm, britma dhe hakmarrje. Te qash nuk do te thote te jesh e dobet. Perkundrazi, nje grua qe mund te shprehe dhimbjen pa e kthyer cdo konflikt ne lufte, tregon nje menyre me te qete per te perballuar emocionet.

Pastaj shiko si sillet me babane e saj. Jo sepse cdo baba eshte perfekt, por sepse menyra si nje vajze sillet me prinderit shpesh tregon dicka per respektin, mirenjohjen dhe lidhjet familjare qe ajo ka mesuar gjate rritjes. Nese e trajton me respekt edhe kur nuk eshte dakord me te, kjo eshte dicka qe ia vlen ta vezhgosh.

Shiko gjithashtu nese e do familjen. Jo familjen perfekte te fotografive ne Instagram, por ate reale, me debate, probleme, zakone dhe njerez qe ndonjehere te lodhin. Nje grua qe e vlereson lidhjen me familjen zakonisht e kupton se nje martese nuk eshte vetem romance mes dy personave. Me kalimin e viteve ajo behet nje bote e perbashket.

Pavaresia eshte e mire, por edhe ketu ka nje dallim qe shume njerez e humbasin. Te jesh e afte te jetosh vetem eshte nje aftesi. Te mos kesh nevoje per askend eshte nje filozofi tjeter. Nje burre qe kerkon martese duhet te shikoje nese gruaja perballe tij e sheh lidhjen si partneritet apo si nje kercenim ndaj pavaresise se saj.

Edhe menyra si e koncepton boten jashte vetes ka rendesi. Nje vajze qe ruan lidhje te forta me familjen, qe nuk e sheh cdo udhetim si arratisje prej saj dhe qe nuk ka nevoje vazhdimisht te provoje se mund t’ia dale e vetme, mund te kete nje kuptim me tradicional te lidhjes. Por keto nuk jane prova automatike te karakterit. Jane thjesht gjera qe ia vlen te vezhgohen.

E njejta gje vlen per karrieren. Te punosh, te kesh ambicie dhe te ndertosh nje profesion nuk e ben nje grua me pak te pershtatshme per martese. Por nese gjithe identiteti i saj eshte ndertuar rreth konkurrimit, statusit dhe suksesit personal, nje burre duhet te kuptoje nese ajo e imagjinon martesen si partneritet apo si nje tjeter fushe ku dy njerez garojne.

Pastaj vjen nje pyetje shume me e thjeshte: a e deshiron vertet martesen? Jo “ndoshta nje dite”, jo “nese gjej personin e duhur”, por a e sheh ate si nje nga synimet e saj te rendesishme? Nese nje burre e kerkon seriozisht familjen, nuk ka kuptim te harxhoje vite duke u perpjekur te binde dike qe nuk e deshiron te njejten jete.

Edhe menyra si flet per femijet tregon shume. Nuk mjafton te thuash “dua femije”. Pyet veten nese ajo deshiron te jete vertet e pranishme ne jeten e tyre, t’i mesoje, t’i duroje kur jane te veshtire dhe t’u jape dashuri edhe kur nuk jane duke u sjelle perfekt. Prinderimi nuk eshte nje fotografi e bukur familjare. Eshte pune e perditshme.

Dhe per nje burre besimtar, ekziston edhe nje kriter tjeter: nese gruaja ka nje bindje te sinqerte se ekziston nje moral me i larte se deshirat e momentit. Besimi ne Zot, per ate qe e ndan kete bindje, mund te jete nje themel i rendesishem. Jo sepse nje etikete fetare garanton karakter te mire, por sepse nje lidhje e forte me nje autoritet moral mbi veten mund ta beje njeriun te mendoje dy here para se te beje ate qe thjesht i leverdis.

Ne fund, nuk ka nje formule per te gjetur nje grua qe do te behet nuse e mire. Mund te gjesh nje vajze qe duket perfekte ne cdo kriter dhe te zbulosh me vone se nuk pershtateni. Prandaj mos kerko nje liste kontrolli. Shiko karakterin, menyren si sillet kur nuk ka asgje per te fituar, menyren si trajton familjen dhe menyren si flet per te ardhmen. Nje martese e mire nuk ndertohet duke gjetur nje grua perfekte. Ndertohet duke gjetur nje grua qe deshiron te ndertoje te njejten jete qe deshiron edhe ti.