Ne teorite e marredhenieve moderne, ekziston nje fenomen sa toksik, aq edhe gjenial ne menyren e tij qe shpesh po emertohet si “ndarja konstruktive”.

Ndryshe nga ndarjet klasike ku dy njerez ulen dhe thone “Kjo lidhje nuk funksionon me”, sot ka lindur nje trend i ri, vecanerisht nga vajzat: Strategjia e terheqjes pasive. Ne vend qe te marrin pergjegjesine e ndarjes dhe te perballen me dramen, lotet apo ndjenjen e fajit, shume vajza zgjedhin nje rruge me te gjate, por me te sigurt. Ato fillojne dhe sillen keq, derisa djali lodhet dhe detyrohet ti jape fund vete.

Si funksionon kjo taktike dhe cilat jane fazat e saj?

E para eshte faza e ftohjes graduale

Gjithcka nis me detaje te vogla. Pergjigjet ne WhatsApp qe dikur ishin te menjehershme dhe plot emoji, kthehen ne “Ok”, “Po”, ose thjesht lihen ne Seen per ore te tera me justifikimin e zakonshem: “Isha e zene”. Planet per tu takuar anullohen ne minuten e fundit ose zevendesohen gjithmone me dalje ne grup. Mesazhi i nenkuptuar eshte: “Nuk je me prioritet”, por pa e thene me ze te larte.

Pastaj vjen krijimi i konflikteve nga asgjeja

Nese djali perpiqet te afrohet ose te kerkoje llogari per ndryshimin e sjelljes, nis faza e dyte: irritimi. Cdo gje qe ai ben apo thote fillon te ngacmoje nje debat. Menyra si flet, si vishet, apo edhe nje shaka e thjeshte kthehet ne arsye per tu merzitur. Vajza fillon te shfaqe nje pakenaqesi te vazhdueshme, duke e bere djalin te kete kujdes mos shkeli derrasen e kalbur.

Ne fund vjen transferimi i fajit

Kjo eshte pikerisht pjesa ku ndarja behet konstruktive per vajzen. Nese djali shpreh lodhje apo merzitje nga kjo situate, roli i viktimes ndryshon krah. Pergjigjet e saj kthehen ne:
“Ti po e zmadhon”
“Ti je bere shume xheloz/toksik”
“Nese nuk te pelqen si jam, ti e di cfare duhet te besh…”

Qellimi eshte i qarte: presioni psikologjik rritet aq shume, sa qe barra e vendimit te madh ti kaloje djalit. Dhe kjo ndodh se nuk behet fjale gjithmone per ligesi, por shpesh per mungese kuraje emocionale. Vajzat qe zgjedhin kete rruge zakonisht duan te shmangin:

* Ndjenjen e fajit: Duke mos qene ato qe thone fjalen e fundit, e bindin veten se nuk e prishen ato lidhjen.
* Konfrontimin direkt: Perballja me dike qe te do dhe qe mund te lendohet kerkon nje pjekuri te larte emocionale.
* Historine pas ndarjes: Per boten e jashtme apo rrethin shoqeror, tregimi do te jete: “Ai u lodh dhe me la”, duke ruajtur keshtu imazhin e tyre te paster.

Ne fund, strategjia rezulton e suksesshme. Djali, i gjendur ne nje ambient vazhdimisht armiqesor, ku ndjen se cfaredo qe te beje nuk mjafton, arrin ne piken e ezaurimit total. Ai merr vendimin qe ajo kishte muaj qe e priste: jep doreheqjen nga marredhenia.

Ndarja konstruktive mund te jete komode per ate qe e fillon, por per ate qe e peson – eshte nje proces i ngadalte dhe rraskapites. Ne nje bote ku komunikimi i hapur po zevendesohet nga lojerat psikologjike, ndonjehere gjeja me trimerore dhe me me respekt qe mund te bejme per dike qe e kemi dashur, eshte thjesht ti themi te verteten – sado e dhimbshme qofte ajo.

Pas asaj nate plot shi ne Pedonale, dicka brenda meje ndryshoi. E di qe grepi eshte i hedhur, por vendos te luaj me karten me te rrezikshme: mashkullin kopetent e pa mungesa. Dhe per disa dite me radhe, kaloj qellimisht para punes saj ne qoshe te rruges kryesore. Kaloj ngadale, aq sa ajo te dalloje makinen time permes xhamit. Ndonjehere kthej koken dhe e shoh teksa rri pas banakut, por nuk ndaloj. Nuk hy as per te marre nje uje sic kam bere cdo pasdite, as per ti bere ato komplimentet e mia te lehta cdo mbremje. Genjejne vetem dritat e bardha mbi trotuar, ndersa une vazhdoj rrugen. Dua qe hapin e radhes ta hedhi ajo. Dua qe heshtja ime ti haje qetesine e te ushqeje ate egon e saj te fshehur.

Dhe strategjia funksionon ekzaktesisht ashtu sic e kisha parashikuar. Eshte nje mbremje e nxehte ne pedonale, rreth ores gjashte. Cuditerisht ajo nuk eshte ne pune; eshte ne tavoline ne kafen perballe me disa vajza ndersa une po pi nje birre me ish shokun tim te gjimnazit, Valerin, ne barin tim te preferuar Flo. Eneda me ka pare; e kam pare dhe une, ndonese koken here nga muri here nga rruga, gjyslyket me lejojne ta shoh me vemendje e te njejten kureshtje qe vec eshte shtuar prej muaj. Sapo duke u bere gati te paguajme e te ikim nga ketu, dridhet telefoni. Thelle brenda dua qe te jete ajo, dritarja e fantazive sekrete. Marr telefonin, shoh emrin e saj ne njoftime dhe kthehem prape ne te njejten tavoline e e hap:

Ishte nje mbremje e nxehte, rreth ores dhjete. Sapo kisha mberritur ne shtepi dhe po hidhja celesat mbi komodine, kur telefoni ne xhep dridhi. E hapa. Ishte nje mesazh ne Instagram nga profili qe dikur e shihja vetem si nje dritare sekrete fantazish.
– Ku te iku interesi?, shkruan ajo. Pa asnje hyrje, pa “si je”. Vetem nje fjali e shkurter, e drejtperdrejte, qe rrezaton pikerisht ate sfiden e saj te zakonshme.

Buzeqesh i vetem ne tavoline edhe pse shokun e kam ketu akoma. Marr fryme thelle dhe filloj te shkruaja, duke e ditur qe loja e shahut erotik sapo ka hyre ne fazen e re, besoj, me luftarake. Kthej koken nga tavolina e saj; eshte larguar.
– Interesi eshte gjithmone ketu. Por ishin dhe disa pune per tu zgjidh neper qytet, – i pergjigjem duke menduar se ku u zhduk.
– Pune per tu zgjidh apo ishe nen vezhgim?, – me kthehet ajo me ngacmim, qartesisht duke me lene te kuptoj se eshte ne kontroll te situates.

Ditet kane qene vertete te ngarkuara; shkolla, puna, e dashura ime ne qytet, une kisha harruar gjithcka keto dite. Duke buzeqesh pak, i pergjigjem:
– Ti mendon se une dorezohem para gjanave qe dua?
– Mendoj se po. Aq ma teper kur e din qe po te presin e ti zhdukesh.

E kuptoj qe drita jeshile eshte akoma e ndezur, ndoshta e ndezur me fort, dhe i pergjigjem:
– Jo vec qe nuk dorzohem, por edhe e baj cdo pritje me ja vlejt.

Chat-i vazhdon keshtu, ne dissapearing mode, edhe per rreth dy ore te tjera. Eshte nje loje fjalesh e ngarkuar me nje tension elektrik qe sa vjen e behet me e papermbajtshem. Chat-ojme per gjithcka e per asgje, por cdo fjali nenkupton te njejten gje: deshiren e cmendur per te pasur ate trup ne krevat. Ajo me ngacmon per faktin qe nuk jam vetem, ndersa une nuk i pergjigjem njesoj por i kujtoj doren e saj qe nuk e largoi kur ia vendosa gishtat mbi kofshe. Ajo me tregon edhe se si ndihet e lodhur e merzitur nga puna, e une i premtoj se do ta bej te harroje cdo lodhje sapo te dali nga ai kafaz.

Kur ora shkon gati rreth mesnates, ajo shkruan mesazhin e fundit: “Po fik dritat dhe e mbylli per sonte.” Dhe sic i kam bere seen, dal nga shtepia pothuajse me vrap, me nje adrenaline qe me pulson ne tere trupin. Ndaloj rruges me nxitim te marketi prane shtepize, marr nje shishe alkool te forte, disa cokollata per te thyer shijen, dhe nje pakete me prezervative qe e futa direkt ne xhep sapo dal. Jam veshur thjesht, me nje kanatjere te ngushte sic rri ne shtepi dhe pantallona te shkurtra, pasi nxehtesia e kesaj nate korriku eshte mbytese.

Afrohem, dhe e shoh teksa del nga marketi. Nuk ka me uniformen e punes. Ka veshe nje bluze shume te holle me kopsa, tuta te ngushta si strece qe ia theksojne ne menyre perfekte kembet e gjata e formen e bythes, dhe ne kembe mban nje pale sandale te lehta verore. Ecja e saj ka ate siluete qe dallohet qe larg dhe qe te gozhdon ne vend. Afrohet, hap deren e makines, dhe futet brenda, duke sjelle me vete ate aromen e saj te lehte te parfumit qe mbylli jashte cdo gje tjeter, te njejten arome qe e kam ne mushkeri qe prej nates fundit.

– Uf, cfare vape, – thote Eneda, duke rregulluar floket pas veshit. Bluza e saj e holle eshte paksa e lagur nga djersa e lehte e nates, duke u ngjitur pas lekures.
– E thejm nxehtesine me dicka, – i them, duke nxjerre shishen e alkoolit dhe cokollatat.

Fillojme te pijme nga pak direkt ne makine. Bisedat e para jane te shpejta, te shoqeruara me te qeshura dhe ngacmime te hapura. Alkooli fillon te beje punen e vet, duke rrezuar edhe ato pak mure qe kane mbetur. Syte e saj te gjelber marrin nje drite edhe me te eger ne erresiren e makines. Une zgjas doren dhe filloj ta prek. Se pari te duart, duke i ndier lekuren e ngrohte, pastaj e rrethekoj me gishta lehte mbi kofshet e saj rrumbullake shtrenguara ne tuta. Ndjej se si trupi i saj dridhet dhe frymemarrja fillon ti shpejtohej, ekzaktesisht si atehere te banaku.

Nuk mund te duroj me, dhe i afrohem me shume, ndersa dora ime fillon te ngjitet drejt atij beli te holle. Me doren tjeter, zgjas gishtat te xhepi i pantallonave dhe nxjerr paketen e kondomeve. Ajo i sheh, rregullon veten ne sedilje dhe hedh shikimin jashte nga xhami i makines. Ka nje lloj ngurrimi ne levizjet e saj.

– Ketu… sme pelqen, – peshperit ajo me nje ze te ulet, ku perzihet deshira me nje lloj sikleti. – Nuk du me ba dicka keshtu, shpejt e shpejt.

Per nje sekonde, nje vale zhgenjimi me ngjitet ne fyt, por truri im fillon te reflektoje me shpejtesi. E kuptoj menjehere qe ka te drejte. Eneda eshte nje vajze e fejuar ne nje qytet ku thashethemet perhapen si flaka; ajo po rrezikon mjaftueshem duke hipur ne makinen time pas mesnate. Te kerkoj te bejme seks ketu, nen dritat e zbehta te rruges, eshte nje levizje egoiste dhe e papjekur nga ana ime qe mund ta beje ate te terhiqet perfundimisht. Nese dua ta kem kete trup plotesisht dhe pa asnje pengese, duhej tia heq cdo lloj pasigurie.

Shfajesohem shpejt e shpejt, duke ndryshuar tonin e zerit per ta bere te ndihej e sigurt.
– Me fal, ke plotesisht te drejte, por spo te rezitoj dot, – i them duke i shtrenguar lehte doren dhe duke ndeze makinen me nje buzeqeshje qetesuese. – Nje super yll si ti nuk do te nbytet neper xhama. Shkojme diku ku jena vetem dhe nuk na nxiton kush.

Pasi ecim per disa minuta neper rruget e zhurmshme te qytetit plot studente e turiste, ndalojme prane nje hoteli te vogel dhe diskret ne periferi – qe une e di. Per te shmange cdo sy kurioz apo mundesi qe dikush ta njohi, i them te prese nje moment. Futem une i pari, marr celesin e dhomes me shpejtesi dhe ngjitem lart duke u siguruar qe me pa. Pas pak sekondash, dera e dhomes hapet avash dhe Eneda hyn brenda.

Dhe atmosfera ndryshon komplet. Mbetem pa fryme per nje moment! Sa e bukur dhe e plote duket nen driten e ulet te dhomes. Bluzen e holle thuajse nuk e ka mberthyer fare qe nga makina; kopsat e para jane plotesisht te hapura, duke zbuluar nje dekolte te gjalle. Afrohem pa fole asnje fjale, sikur te mos kemi kohe per te humbur. I hap edhe ato pak kopsa qe i kane mbete dhe bluza i rreshqet nga supet mbi dysheme. Nen te nuk ka sutjena. Gjinjte e saj te plote, te bardhe dhe te paster, me thithkat e ngritura nga nxehtesia dhe ekssitimi, me shfaqen direkt para syve – kompjet te pambrojtur qe me therrasin ti marr ne goje e ti thith fort.

Nuk pres me, dhe ulem pak e filloj tia puth gjinjte me nje etje te cmendur. I shtrengoj me duar, ndersa buzet e mia levizin mbi lekuren e saj te nxehte. Ajo leshon nje ofshame te mbytur, duke me kape floket me gishta dhe duke me terheqe me fort pas vetes. Eshte nje ndjesi e plote epshi qe po shperthen pa asnje censure.

Duke e puthe pa ndalese ne qafe ne shpatulla ne gjoks, e rrotulloj dhe e shtrij permbys mbi krevat. Rreshqas siper trupit te saj te tonifikuar pa vonuar shume, duke ndier peshen dhe ngrohtesine e lekures se saj te lemuar. Me njeren dore zgjas gishtat te canta ku kam hedhe gjerat, nxjerr nje kondom dhe e hapa me dhembe. Ndersa vazhdoj ta puth ne shpine, duke i ndier cdo unaze te shtylles kurrizore, me doren tjeter ia zres poshte tutat se bashku me mbathjet, duke ia lene te gjithe pjesen e pasme plotesisht te zhveshur. Trupi i saj i gjate dhe i lidhur eshte i persosur ne kete poze.

Vendos kondomin me shpejtesi, jo me nxitim por me nje vendosmeri te eger per te mos humbe kohe dhe per te shfrytezuar gjithcka, i hap pak kembet e saj te gjata, mbeshtetem mbi te dhe i futem brenda saj me nje goditje te thelle qe ia ndal frymen per nje sekonde.
– Ohhh… – i del nje ze i mbytur nga jasteku ku ajo ka fshehur fytyren.

Filloj ta qi mire, me nje epsh te paster e te eger, pa pasur mendjen te asnje rregull apo pasoje. Levizjet e mia jane te guximshme, goditje pas goditjeje qe e bejne te gjithe krevatin te levize sikur do te thyhet. E ndiej se si ngrohtesia e saj me rrethon dhe me shtrengon me cdo muskul. Pas pak minutash, e kap nga beli, e ngre pak siper gjunjeve te saj, duke ia harkuar trupin ne menyre perfekte, me duart mbi bel duke e shtype poshte, dhe filloj ta qi serish nga pas me nje ritem edhe me te shpejte. Vithet e saj te buta tunden nen ritmin e goditjeve te mia te forta, ndersa ajo leshon renkime te ngjirura qe mbushin dhomen. Nese ka dicka te sigurte qe e dija qe prej ditet pare, eshte se ne kete dhome, ajo keshtu do ishte.

Ne nje moment, kur nxehtesia arrin kulmin, terhiqem dhe i dal perpara. Shtrihem me shpine ne krevat, para saj. Eneda, me floket e cregullt qe i varen mbi supe dhe trupin qe i shkelqen nga djersa, zhvendoset drejt meje. Zgjati doren, me heq kondomin qe rri ngjitur for pas karin tim te forte me nje levizje te ngadalte dhe me ulet mes kembeve e fillon te me marre ne goje. Pa asnje turp, me nje ritem qe tregon se ajo nuk eshte me ajo shitesja e brishte te dyqani, por nje femer qe po shijon cdo moment te kesaj loje te ndaluar e te cmendur. Syte e saj te gjelber me shohin drejt ne syte e mire te erret ndersa leviz koken avash, duke me cmende me cdo thithje. Ne buze nuk po puthemi akoma; eshte nje rregull i pathene i kesaj nate, nje menyre per te mbajte tensionin e paster erotik pa u perzier me ndjenja te tjera. Ne puthemi neper trup, ne qafe, ne gjoks, duke lene gjurme te nxehta kudo. Jemi nudo te dy, te cliruar nga cdo maske apo uniforme.

Derisa ngrihem pak dhe e veshtroj nga lart.
– Ik me merr te canta nje tjeter kondom, – i them me nje ze urdherues.

Ajo nuk kundershtot. Ngrihet nga krevati dhe ecen nudo drejt qoshes se dhomes ku eshte canta. Silueta e saj nga pas, me belin e holle dhe shalet e gjata, eshte pamja me eksituese qe do deshiroja ne kete mbremje. Nuk i rezistoj dot dhe ngrihem menjehere, e shkoj pas saj para se ajo te kthehet. Ia marr kondomin nga dora, e vendos vete ne sekonda, dhe e mbeshtes vajzen pas murit, ne kembe nga pas. Ia kap ijet fort me te dyja duart dhe i futa serish brenda saj me nje egersi qe e ben te leshoje ofshama te forta. Goditjet nga pas ne kembe jane te shpejta, te pakontrolluara, nje shperthim i paster i gjithe asaj deshire te grumbulluar per kaq muaj me radhe.

Nga muri kalojme perseri te krevati. Por kete here, lojen e merr ajo ne dore. Eneda vjen siper meje, hip si nje mbretereshe qe kerkon te zoteroje cdo gje. Me shtyp fort me trupin e saj, duke u perkule perpara ne menyre qe te mi vere cicat direkt ne fytyre. Ndiej thithkat e saj te nxehta ne lekuren time, ndersa une e shtrengoj fort te beli i holle me te dyja duart per ti dhene drejtim.

Ajo fillon te tundet siper meje me nje ritem te eger e te shpjete, duke u ngjite dhe duke zbrite pa asnje meshire. Syte e saj jeshile ndricojne nga pas flokeve te cregullta, duke me pare nga lart me nje veshtrim sfidues, sikur te thote “Shiko vetem mua!”. Nxehtesia po na mbyt te dyve, levizjet behen me te shpejta, goditjet me te thella. Ndjej fundin qe po vjen si nje vale e madhe oqeani. Me nje ngerc te gjate dhe nje renkim shlirues, prishem brenda saj, duke e mbushe kondomin me aq shume leng sa habitem se si nuk u shqye e nuk shpertheu nga trysnia.

Pasi kam mbaruar cdo pike energjie, ajo rreshqet ngadale siper meje, por nuk largohet. Zhvendoset dhe ulet siper gjoksit tim, duke me pare drejt ne sy. Pa thene asnje fjale, zgjat doren te vetja dhe fillon te masturbohej direkt te fytyra ime. Frymemarrja e saj eshte e rende, trupi i dridhet nga ekssitimi i mbetur. Une e shoh nga poshte, si nje ushtar ne beteje tashme i pushtuar, duke shijuar cdo levizje te gishtave te saj derisa ajo leshon nje ofshame te fundit te gjate dhe prishet me bindje, duke u rrezuar mbi gjoksin time duke cliruar edhe ajo energjite e saja.

Me vone, pasi jemi qetesuar pa fole shume, ngrijemi dhe futemi se bashku ne dush. Uji i ngrohte fillon te laje gjurmet e kesaj nate te cmendur. Ndersa rrijme nen dush, fillojme te bisedojme me shtruar per te paren here, me nje ritem me te ngadalte e te qete. Per here te pare pas pese muajsh shikimesh te kasa dhe mesazhe te fshehura, prezantohemi zyrtarisht me emra, dhe tregojme gjera te vogla per jeten tone, sikur te jemi dy njerez te zakonshem qe sapo u njohem.

Dolim nga dushi, mbarojme edhe kete pak alkool qe ka mbete ne shishe, dhe vishemi ne heshtje. Cdo gje ka perfunduar. Dorezimi ishte i plote. Del ajo e para nga dhoma, e pastaj une. Hipim ne makine dhe nisemi drejt lagjes sone te pergjumur dhe monotone. Kur makina ndalon prane rruges kryesore, ajo kthen koken, me jep nje buzeqeshje te fundit misterioze, dhe zbret pa thene asgje tjeter.

E shoh teksa zhduket ne erresire, duke u kthyer ne jeten e saj, ashtu sic une do te kthehem ne timen. Loja ka mbaruar, rregullat jane thyer, dhe asfalti i lagur i korrikut eshte deshmitari i vetem i kesaj qe ndodhi.

Ditet qe pasojne mbremjen ku ajo ngriti pikepytje mbi qellimet e mira, jane nje prove e vertete durimi. Ajo pyetje, “a nuk je i fejuar?”, ishte nje goditje mjeshterore, por une nuk u terhoqa, as ate moment as keto nete. Ia lashe menjehere numrin e telefonit me nje buzeqeshje sfiduese, duke prite qe ajo te beje levizjen e radhes edhe si nje forme konfirmimi, por Eneda zgjedh heshtjen; ndoshta as e ka shenuar fare numrin.

Dhe per fat te keq, cdo perpjekje imja per te thyer akullin e per te hyre ne bisede dhe nje here, perfundon ne nje rruge qorre. Nje “hey” e thjeshte, nje kompliment i perzemert per nje nga fotot ku trupi i saj i kolme nxjerr ne pah format e ngjeshura mire, por pergjigja e saj eshte gjithmone e njejta, “seen”, e ftohte dhe e heshtur, qe djeg me shume ne cdo refuzim. Ajo po luan me mua, hot and cold, duke e ushqyer fantazine time edhe me shume dhe duke e cuar epshin tim ndaj saj ne kufinjte e marrezise.

Por gjithcka do ndryshoje sonte, ne kete nate te nxehte korriku. Qielli eshte nxire dhe mbi qytet ka shperthyer nje shi i furishem, nga ata shirat e nxehte te veres qe ngrene avull nga asfalti dhe ndezin ndjesite, duke mos arrite te ftohin asnje mendim. Ora po shkon 10, dhe une kam nje mendim qe mund te coje diku; zbres perjashta, i hyp makines, dhe shkoj prane punes saj ne qoshe te rruges kryesore. Qendroj ketu, me makinen ndezur edhe pak, kondicionerin ne te ftohte, duke para nga xhami qe mbulohet nga pikat e shiut.

Kur shoh qe dritat e neonit brenda dyqanit fiken, zemra nis te me rrahe fort. Tani eshte prova ime, si ato provat qe ke vetem nje gjuajte – humb ose fito. E shoh Eneden qe fik dritat, del nga dera, duke shtrenguar nje cante pas dore dhe duket se per fatin tim ska as cader – e pambrojtur para kesaj stuhie te nxehte. Une fik makinen, marr cadren, dhe i afrohem me hapa konfident, qe edhe ta kuptoje se nuk jam ketu rastesisht me.

– Hajde futu ktu, – i them, pa shtuar asnje fjale tjeter por ngre cadren e ja kaloj mbi koke. Eshte menyra ime per te kuptuar ku i rreh mendja asaj – fundja, makina ketu eshte si plan B.

Ajo kthen koken prej meje dhe qesh pak. Se ashtu qesh sikur nuk kupton. Syte e saj te gjelber shkelqejne ne erresire duke marre ate drite joshese e plot jete qe me cmend prej ditesh e prej javesh, qekur ka ardhe ne pune ne kete lagje. Me veshtron nga lart-poste, si nje forme skanimi nga pika e larte se ajo edhe eshte e gjate ne trup, dhe leshon nje buzeqeshje pak ngacmuese, pak se ashtu qesh.

– Pse, me nje cader do me me genjy?, – me pyet, me zerin qe i ka marre nje nuance te holle sensualiteti, natyrshem sic eshte gjithmone edhe kur se ka mendjen.

E kuptoj menjehere lojen e saj. Eshte nje ftese e maskuar si sfide. Dhe mua me pelqejne keto sfida, eshte nje shenje e qarte qe nga fillimi.

– Thjesht po te shoqeroj te makina, – i them me ze te ulet. Dhe shtyp pultin.

Sinjali i makines ndez dritat dy here ne erresire, duke bere nje shenje te qarte ftese mes nates plot shi. Ajo qesh lehte dhe nuk kundershton. Futemi brenda, duke mbylle jashte zhurmen e botes dhe duke marre me vete vetem aromen e saj te lehte te parfumit dhe lageshtiren e ngrohte te nates.

-Per ku?, e pyes, ndersa ndez motorin dhe ajri i kondicionuar fillon te perziehet me nxehtesine e trupit saj qe zberthen bluzen edhe pak, si te mos mjaftoje tundimi qe po me shkakton tashme.

-Ne Pedonale, – thote ajo duke pare rrugen perpara. – Jan tu me prit aty.

Nuk e pyes se kush po e pret. Per mua, ne kete moment, ekziston vetem kjo hapesire e ngushte e makines ku tensioni elektrik midis nesh mund te njihet ne ajer neper shi, ashtu sic dallohej ne ditet e qeta prane kases. Eneda ka veshe nje kemishe te lehte qe ia tregon qafen e bute dhe xhinset e ngushta qe ia theksojne ne menyre perfekte kembet e gjata dhe kofshet e trasha, qartesisht trupin e tonifikuar e mua sme behet te shoh as rrugen. Dhe duke ecur permes rrugicave te permbytura, ngadale qellimisht per te zgjate minutat, biseda fillon te ngrohet.

– E vuna re qe ma le “seen” at nate, – i them duke hedhur shikimin nga ajo me nje buzeqeshje ngacmuese. – Mendon se me ngacmon ashtu mas ekranit?

Ajo rregullon floket pas veshit, duke zbuluar doren e saj plot me unaza.

– Jam e fejume, – thote thjesht, me nje ze qe perpiqet te jete i prere, por qe tradhtohet nga menyra se si me sheh ne sy pasi e ka skanuar rrugen perjashta.

Dhe e shoh se si dora e saj pushon mbi kofshe. Ka nje tatuazh te vogel qe me siguri simbolizon ate lidhje qe po nenkupton, por une zgjedh te mos e ngacmoj per kete pjese. Pervecse e kam pare edhe here tjera, sonte ne kete shah erotik, une nuk kam ndermend te terhiqem.

– Sikur syt e ty mos thoshin dicka tjeter, – i peshperit, duke zgjate doren time te djathte nga timoni.

Dhe ia vendos gishtat mbi doren e saj. Lekura e saj rrezaton rini dhe bukuri. Ajo nuk e largo doren e saj. Perkundrazi, shoh se si frymemarrja e saj behet paksa me e shpejte, dhe gjoksi i fryhet pak nen ritmin e situates. E gjithe ky epsh dhe deshire e imje per te pasur kete trup te kolme ne krevat, po grumbullohet ne kete kontakt te thjeshte thuajse kazual.

Rreshqas doren me tej, duke ia perkedhele lehte kofshen mbi xhinset e ngushta, duke u ngjite ngadale drejt atij beli te holle qe cmendet ne fantazite e mia te nates. Trupi i saj dridhet pak, nje nxehtesi e fshehur qe po shperthen nen prekjen time. Ajo kthen koken, syte e saj jeshile ndezen nga nje shkendije e qarte deshire, dhe vibron buzet:
– Kenke i guximshem ti… – peshperit ajo, me buzet qe i dridhen lehte.
– Sdi sa po msherben guximi me e fut krytin ketu, – ia kthej, duke e preke lehte nga ijet derisa dora me dalet mes kofsheve, krej ne mes, ndersa makina po i afrohet Pedonales.

Dritat e Pedonales fillojne te duken ne sfond permes xhamit. Ne makina nuk ka me shume rresire, dhe loja jone e ndaluar po arrin ne fundin e ketij kapitulli, por dukshem qe asnjeri prej nesh nuk do qe te mbetet me kaq.
– Ktu mduhet me zbrit, – thote Eneda, ndonese dora e saj mbeti ende edhe per nje sekonde mbi timen.

Une e ndaloj makinen avash ne ane te rruges, qe edhe te mund te zbresi pa shume dukje. E veshtroj drejt e ne sy, me nje veshtrim zoterues qe nuk i le me hapesire per dyshime.
– Nuk mund te mbyllesh me nje *seen*, bukuroshe, – i them duke mos i permende emrin qe sma ka treguar akoma. – Neser kur te lesh punen, mke tu te prit aty, – i them me ze te ulet dhe te vendosur.

Ajo me she me ate veshtrim misterioz sic me ka pare cdo pasdite, ku perzihej joshja me sfiden. Kafshon lehte buzen e poshtme, ekzaktesisht si ate dite te banaku kur gjerat more drejtim.
– Ne rregull… neser tapa e mbylli ma heret, – thote ajo, duke leshuar nje premtim qe me preku direkt ne tela.

Eneda hap deren dhe zbret nen shiun qe ka filluar te pushoje tashme, duke u zhduke drejt Pedonales ku dikush po e pret. Dhe kush po e pret, nuk me intereson aspak. Ajo qe me intereson eshte se loja ka ndryshuar rregullat.

Lagjja ime ka gjithmone ritmin e saj te pergjumur, te parashikueshem dhe monoton, ku cdo fytyre qe kalon eshte nje imazh i pare qindra here me pare. Por gjithcka ndryshoi pak muaj me pare. Ne dyqanin e vogel anash rruges kryesore, aty ku dritat e neonit ndricojne zymtesine e trotuareve cdo mbremje, vjen nje shitese e re. Quhet Eneda. Ne fakt, qe heren e pare qe e pashe, qe isha duke blere dicka krejt te rendomte – kur ngrita syte per te marre kusurin, dora ime mbeti pezull ne ajer. Ajo ishte ndryshe. Kishte nje trup qe binte menjehere ne sy, nje siluete qe dallohej edhe nen uniformen e thjeshte te punes, dhe nje bel aq te holle sa te krijonte iluzionin e nje brishtesie qe binte ne kundershtim me forcen e pranise se saj. Por ajo qe me gozhdoi ishin syte. Sy te gjelber, te thelle, te paster si xhami por te ndezur nga nje drite e fshehte, e cila duket se te fton te mekatosh, te braktisesh cdo rregull dhe te zhytesh ne nje loje qe nuk premton kthim pas.

Shikimet tona kthehen shpejt ne nje ritual te perditshem. Nuk jane ende ato flirte te hapura e te zhurmshme qe behen me fjale te medha, por dicka shume me e ngarkuar, nje tension elektrik qe mund te ndihej ne ajer cdo here qe afrohem te kasa per te paguar dicka. Une i bej komplimente te lehta per detaje te vogla – per nje kopse te zberthyer pak me shume se zakonisht, per menyren se si floket i bien mbi supe, apo per driten qe syte e saj marrin ne varesi te orarit te dites. Ajo buzeqeshte, gjithmone me nje lloj vetedijeje te fshehur, duke me pare drejt e ne sy sikur ta dije saktesisht se cfare po ndodh brenda mendjes sime sa here qe trupi i saj i lidhur dhe elegant leviz pas banakut per te sistemuar produktet a per te kthyer kusuret.

Me pas, vjen dita kur rastesia vendos te thyeje muret e dyqanit. Eshte nje paradite e ngrohte dhe une po ec ne nje rruge pak me larg lagjes, nga qendra nga sheshi, kur e shoh. Eneda eshte jashte orarit te punes, pa ate perparesen e thjeshte qe ia fsheh format. Ka veshur nje bluze te thjeshte qe i tregon qafen e gjate dhe xhinse qe ia theksojne ne menyre perfekte kembet e gjata dhe trupin e tonifikuar. Ndalon te beje punet e veta. Pershendetja eshte e ngrohte, e shoqeruar me ate buzeqeshjen e saj te zakonshme qe ia ben syte jeshile te shkelqejne ne driten e diellit. Bejne nje bisede te shkurter e kazuale, nga ato qe nuk thone asgje ne siperfaqe, por qe sherbejne si ure per tu afruar me shume.

Te njejten pasdite, kembet me cojne serish ne dyqan, pothuajse instinktivisht. E gjej pas kases, ndenjur te rikthyer ne rutinen e saj. Kur afrohem, e veshtroj me nje buzeqeshje ngacmuese dhe i them:
– Gati nuk te njofta paradite pa uniform. Uf, ishe ne fluturim.

Ajo leshon nje psheretime te lehte, gjysme te qeshur, dhe rregullon floket pas veshit.
-Eh, ca me ba… duhet me punu, nuk kena rrug tjeter, – me thote ajo, me nje ze qe ka nje nuance te holle dorezimi, por edhe nje lloj sensualiteti te natyrshem.
Tani eshte momenti i duhur, casti ku duhet hedhur grepi i pare i vertete. E shoh drejt e ne syte jeshile, duke ulue pak zerin qe fjalet te kene me shume peshe:
-Pse te mos dalim nje dite bashke, ku te mundesh me vesh rrobat qe ke qejf ti, pa pas mendjen te puna?

Ajo nuk thote “jo”. Thjesht qesh, nje buzeqeshje misterioze qe le gjithcka pezull, duke me dhene te kuptoj se ftesa ka hyre ne mendjen e saj.

Ditet qe pasojne jane nje torture e embel pergatitjeje. Koha kalon me te njejtat ngacmime te lehta, por tensioni midis nesh sa vjen e shtohet. Nderkohe, une kam arritur ti gjeja profilin e saj ne Instagram – pa e pyet. Ky zbulim eshte kthyer ne nje dritare sekrete permes se ciles ushqej fantazine time cdo nate. E shoh cdo dite: fotot e saj ne plazh, veshjet e saj te fundjaves qe nxjerrin ne pah ate trup te mrekullueshem, belin e holle dhe shalet e gjata qe te cmendnin. Cdo imazh eshte nje konfirmim i asaj qe deshiroj me zemer e me te gjitha deshirat. Me kalimin e diteve, deshira per ta pasur ate trup ne krevat, per ta prekur cdo pjese te asaj lekure qe rrezaton rini dhe bukuri, behet pothuajse e papermbajtshme. Frika nga pasojat apo nga ndonje refuzim i mundshem fillon te zvogelohet, pyetjet e mia te brendshme po merrin pergjigje nga menyra se si ajo me sheh kur i afrohem, por perseri nuk po guxoj te beja hapin perfundimtar. Dhe pritja po me djeg!

Por mmmenti i duhur nuk po vjen vete, ndaj vendosa ta krijoj sic duhet. Ne pasdite, kur dielli po perendon dhe marketi eshte pothuajse i zbrazet, marr fryme thelle dhe hy brenda me vendosmerine e nje njeriu qe nuk ka me asgje per te humbe – sado nuk eshte keshtu. Ecja ime eshte e sigurt, ndersa syte e mi jane te ngulur mbi te. Ajo eshte mbeshtetur pas banakut, si gjithmone, duke pare nga xhami, dhe kur degjon hapat e mi, kthehet. Syte e saj jeshile ndezen menjehere nga nje shkendije kurioziteti dhe behet gati te me sherbeje.

Une i afrohem aq afer sa mund te ndiej aromen e saj te lehte te parfumit. Ajo me veshtron, me nje buzeqeshje qe perpiqet te jete profesionale, por qe tradhtohet nga frymemarrja paksa me e shpejte.
– Ca don me marr?, me pyet ajo, me nje ze te ulet qe pothuajse dridhet.

Menyra se si i leviz buzet kur e thote kete, ben qe e gjithe deshira ime per te pasur ate trup nen timin, te mblidhet ne nje pike te vetme. E veshtroj pa i heqe syte nga te sajte dhe i them:
– Nuk du me marr gja. Sot kam ardh per ty. Du me te ftu per nje pije mas pune, sot.

Per disa sekonda ne dyqan mbreteron nje heshtje totale. Kliente nuk ka, ne nuk flasim, dhe mund te degjohet vetem zhurma e lehte e frigorifereve ne sfond. Eneda me veshtron, me syte jeshile qe me duken me te medhenj e me te ndezur se kurre kete here. Ka nje lufte te brendshme ne fytyren e saj, nje deshire te qarte qe perplaset me dicka tjeter. Por edhe brenda meje, ankth the amocion. Ajo kafshon lehte buzen e poshtme, mbeshtetet me te dyja duart mbi banak, duke u anuar paksa drejt meje, gje qe ben qe dekolteja e saj te afrohej edhe me shume, e lirshme, te derdhet e ta ekspozoje nudo ne imagjinaten time plot imazhe.

Menjehere, rrogullohet, me sheh me nje veshtrim te mprehte, ku perzihet joshja me nje lloj sfide, dhe pyeti me nje ze qe me prek direkt ne ate cka une jam:
-Po ti… a nuk je i fejum?

Kjo pyetje bie si nje rrufe ne qiell te hapur, duke ngrire cdo gje rreth nesh. Eshte levizja e saj e pare ne kete shah erotik qe qartesisht, nuk do pergjigje, por do te me japi nje mesazh. Ndoshta, diku me ka pare me te dashuren time Elsa. Ndoshta, tatuazhi i saj ne dore fsheh dicka tjeter. A ndoshta, po do te me thote qe rrugetimi im per ne finale nuk do jete i lehte sa e mendoja.