Ka gra qe e duan nje burre dhe perseri nuk martohen me te. Kjo eshte nje nga ato te verteta qe romantizmi nuk e pelqen, por jeta e tregon vazhdimisht. Dashuria mund te jete e forte, pasioni mund te jete i madh dhe lidhja mund te kete kujtime qe nuk harrohen. Por asnjera prej tyre nuk garanton nje martese.

Ndonjehere problemi eshte se burri qe ajo do nuk eshte burri me te cilin mund te ndertoje jeten. Mund ta doje, por ai nuk eshte gati per martese. Mund ta deshiroje, por nuk i jep sigurine qe ajo kerkon. Mund te kete kimi te jashtezakonshme, por asnje plan per te ardhmen. Dhe dashuria, sado e forte, nuk mund te beje e vetme ate qe duhet ta bejne dy njerez.

Pastaj kalojne vitet. Disa lidhje perfundojne. Nje tjeter fillon dhe deshton. Nje tjeter premton shume dhe nuk shkon askund. Ne nje moment, pyetja nuk eshte me vetem “Kend dua?”. Fillon te behet “Me ke mund te ndertoj nje familje?”.

Ketu ndodh ndryshimi qe shume njerez nuk duan ta pranojne. Burri qe ajo ka dashur mund te jete ai qe i ka bere zemren te rrahe me fort. Burri qe zgjedh per martese mund te jete ai qe i jep qendrueshmeri, pergjegjesi dhe nje te ardhme konkrete. Dy gjera qe ne teori duhet te jene i njejti person, por ne realitet jo gjithmone jane.

Dhe kjo nuk do te thote se ajo po martohet me nje burre qe nuk e do. Mund te kete dashuri aty, thjesht eshte nje lloj tjeter dashurie. Me pak drame, me pak pasiguri dhe me shume qartesi. Nje burre qe nuk e ben te pyesi cdo jave se ku po shkon lidhja mund te duket me pak emocionues ne fillim, por mund te behet shume me i vlefshem kur ajo fillon te mendoje per femije, shtepi dhe nje jete qe zgjat dekada.

Megjithate, ekziston edhe ana me e hidhur. Nje grua mund te martohet me burrin qe i pershtatet ne leter dhe perseri te qaje per ate qe deshi. Sepse njeriu mund te beje zgjedhjen praktike dhe te mbaje nje pjese te zemres diku tjeter. Martesa nuk e fshin automatikisht nje dashuri te vjeter.

Prandaj nje burre qe kerkon martese nuk duhet te pyese vetem “A me do?”. Pyetja me e rendesishme eshte “A me zgjedh mua per jeten qe deshiron te ndertoje?”. Sepse mund te jesh burri qe ajo deshiron ne nje nate dhe perseri te mos jesh burri qe ajo zgjedh per njezet vitet e ardhshme.

Dhe ndoshta ky eshte mesimi me pak romantik nga te gjithe: dashuria dhe martesa nuk jane gjithmone e njejta zgjedhje. Ndonjehere gruaja qan per burrin qe deshi dhe ecen drejt altarit me burrin qe beson se mund ta ndertoje jeten. Eshte nje zgjedhje qe mund te duket e ftohte nga jashte, por nga brenda mund te jete thjesht menyra e saj per te zgjedhur nje te ardhme pasi nje e kaluar nuk funksionoi.