Cdo flake ushqehet nga zjarri i vet i shenjte,
Prej stuhise vetjake qe fryn nen qiellin blu,
Une i le rrymat e saj te pleksen ku ndihen denje,
Teksa shoh muret e vjetra te rrezohek k'tu.

Nuk ka asnje moral se si perplasen dallget,
Ndersa sirenat naive qajne me mallengjim,
Une jam shtepia e shume dhomave qe digjen s'bashket,
E ku cdo qiramarres qendron ne vezhgim.