Ti, vajze, me zemren e embel mjalte,
Me buzeqeshjen e qete qe hijeshi te shton,
Me shpirtin e paster, qelibar te bardhe,
Merzi, trishtim, e dhimbje i sheron.

Ti, vajze, me syte e zinje sketerre,
Me buzet e prera si nje pikture Vermier,
Me arome te mire ne akull a pranvere,
Dhuron vec frymezim, frike, e deshire.

Ti, vajze, me floket ujevare,
Me qafen e holle qe mendjen ma tret,
Me lekuren e bute, te njome, te bardhe,
Do jetoj nje shekull – nje here te te prek’.