Rastesi e Qellimshme

Mengjesi nis me nje gri te rende qe duket se ka gllaberuar cdo cep te lagjes. Ora eshte 6:00 dhe bota jashte eshte e mbytur nga nje shi i terbuar qe rreh mbi tavanin e makines me nje muzike e eger klubesh ekstaze, si nje paralajmerim per dicka me te madhe qe do kulmoje. Jam ketu i ulur ne timon, me motorin qe dridhet lehte nen kembet e mia e me nje muzike te lehte ne radio, duke prite Melen. Ajo eshte fqinja ime, nje vajze qe e kam ndjekur gjithmone nga periferia e shikimit tim, duke e studiuar si nje mister qe nuk guxoja ta zgjidhja. Ajo duket e vogel, mbase 18 vjecare, dhe ajo pafajesi e saj ka qene deri me sot nje kufi qe nuk e kam kaluar, por shikimet qe kemi ndare gjithmone - ato sekonda te gjata ku syte tane mbertheheshin dhe nuk leshonin tjetrin - ndertuan nje tension qe dje gjeti rrugen e pare te shperthimit. Sot, ndoshta kam ardhe pak heret por nuk e di oren fiks kur ajo del dhe dua te jem ne kohe...

Dje, kur u ndodh prane meje ndersa po i hidhja uje makines, ishte hera e pare qe degjova zerin e saj. Ishte nje kontakt i shkurter, nje ndihme e vogel qe qellimisht ja kerkova por mjaftoi qe imazhi i saj te me ndiqte gjithe naten, duke me lene me nje kuriozitet qe me ndez perbrenda. Dhe sot, shiu eshte aleati im. Ky shi, qe filloi te binte qe mbreme pasi u lidha ne krevat duke kerkuar ne mendimet e mia per nje mundesi qe te hy ne kontakt me Melen dhe te duket gjithcka rastesore. Keshtu qe pres nje ore te plote ketu me radio ndezur. Koha ecen avash, ashtu si levizjet e saj ne mendjen time. Kur me ne fund, e shoh te dale me nje lloj nxitimi qe e ben edhe me te brishte nen ate rrebesh. Cadren e ka ne dore dhe sikur humbet krejt poshte saj, aq e vogel eshte ajo - jo cadra e madhe. Une dal nga makina per nje sekonde, sa per tu lagur pak si per tu freskuar, dhe pres te me shohi ajo qe te futem serish brenda sikur sapo u ndodha aty rastesisht. Hap deren e pasagjerit ndersa ajo kalon rruges dhe i them: "Hajde te te afroj pak mos rri ne shi."

Ajo nuk refuzon. Ai shi eshte i pameshirshem dhe makina ime duket si nje strehe e vetme ne kete kaos. Sa hapet dera, nje vorbull lageshtie dhe ajri te ftohte hyn brenda, por sapo ajo ulet, atmosfera ndryshon komplet magjishem. Brenda, kondicioneri eshte ndezur, jo sepse eshte ftohte, por sepse dua qe ajri te mbushet me nxehtesine tone, duke krijuar ate lloj vakumi te cuditshem ku asgje tjeter nuk ka rendesi - e qe ajo te ndihet rehat, nese ka dicka ne mendje, te mund te ma thote pa ndroje.

Mela qendron aty, vetem disa centimetra larg meje. Ka veshur rroba te holla, aq te lehta sa shiu i ka bere te ngjiten pas trupit te saj ne 10 metra qe eci nga dera pallatit - tek dera ime, duke vizatuar pa meshire cdo linje qe deri dje ishte e fshehur. Eshte e imet, e vogel, por format kane filluar ti formesohen tashme. Floket e saj kane nje volum te eger, te lagur ne majat e tyre, dhe ajo ere e fresket e shiut perzihet me nje arome vaniljeje qe vjen nga lekura e saj e nxehte.
- Si quhesh?, e pyes, duke bere sikur nuk e di, duke luajtur rolin e dikujt qe sapo ka zbuluar nje thesar.

- Mela, - thote ajo, dhe buzet i levizin me nje avashtesi qe me ben te ndjej nje renqethje te lehte. - Edhe dje mke pyet, - perfundon fjaline duke buzeqesh.
Ne fakt, emrin ja di, por dua ta degjoj serish. Ose eshte vec tentativa ime per te bere dicka. Dhe nisemi avash. Rruget e Shkodres jane te mbytura ne uje tashme, dhe makina me duket se rreshqet si ne nje enderr. Eshte heret, pa diell, dhe duket se eshte gati nate akoma. Dritat e zbehta te kroskotit ndricojne profilin e saj, duke i dhene syve nje nuance shkelqyese qe rrezaton deshira te heshtura. Te pakten mua keshtu me duket. E ngacmoj per shkollen, per perditshmerine e saj, ndersa dora ime qendron mbi kofshen e timonit, por mendja eshte te kofshet e saj qe dalin nga fundi i shkurter, te zbuluara dhe te ngrohta nen driten e dobet.

- Ne cfare viti je ne shkolle, Mela? – e pyes, duke u perpjekur ta mbaj zerin te qete ndersa vemendja ime mbetet e ndare mes rruges qe humbet nen uje dhe asaj levizjeje te lehte kofshesh qe e ben fundin e saj te shkurter te ngjitet edhe me fort pas lekures. Ajo rregullohet ne ndenjese, me nje lloj qetesie qe te kujton dike qe e di mire efektin qe ka tek tjetri, dhe ma kthen: "Jam maturante." Kjo pergjigje godet ajrin e nxehte te makines si nje celes qe hap nje dere te mbyllur; fakti qe eshte 18 vjec me jep nje lloj "leje" te pashkruar, nje siguri qe kjo loje nuk eshte me thjesht nje flirt kalimtar dhe i ndaluar, por dicka qe ka peshe dhe mundesi reale. Distanca qe mbaja dikur fillon te gerryhet nga kurioziteti, dhe ndjej se si prania e saj mbulon cdo cep te makines, duke krijuar nje vakum ku vetem ne te dy ekzistojme. E shikoj anash, duke vene re sesi buzet i levizin me nje avashtesi qe tregon se po peshon cdo fjale timen, ndersa syte i marrin ate nuancen shkelqyese qe rrezaton deshira te heshtura, njelloj si nje ftese e fshehur per te vazhduar kete loje pyetjesh. Shiu jashte vazhdon te bertase, por brenda makines, e vetmja zhurme eshte ne mendimet e mia.

- A ke ndonje shok qe te pret mas shkolle? Ndonje te fejum?, e pyes, duke e hedhur pyetjen si nje provokim te matur, si nje prove per kufijte e kesaj loje qe sapo ka nisur, te pakten nga ana ime.
Ajo kthen koken drejt meje dhe qesh. "Jo," thote shkurt, dhe ajo "jo" peshon me shume se cdo fjale tjeter. Eshte nje ftese e hapur per mua, nje drite jeshile ne kete rruge te erret, jo konfuze, por te panjohur.

I bej nje kompliment per floket, per ate menyre sesi i rrine mbi supet e lagura. Dora ime, pothuajse pa dashje, afrohet drejt flokeve te saj, duke ndjere butesine e tyre qe me rreshqet mes gishtave si uje i ngrohte. Ajo nuk largohet. Madje, ndjej nje dridhje te vogel qe i pershkon trupin, nje lloj nxehtesie te brendshme qe fillon te depertoje permes rrobave te saj te holla. Ndoshta ka dhe pak frike, edhe pse s'duhet te kete.

Ndersa i afrohemi shkolles, tensioni ne makine behet pothuajse i prekshem. Shiu jashte bertet, por brenda ka nje heshtje bashkepunuese. E kaloj hyrjen e shkolles qellimisht, duke bere sikur jam i humbur ne bisede. Kur ajo e veren, thjesht qesh. Nuk ka asnje shenje nxitimi per te zbritur. Ky "gabim i qellimshem" eshte pika e kthimit, moment kur kuptojme te dy se asnjeri prej nesh nuk do qe ky udhetim te mbaroje.
- Uh, me duket e kalova, - i them me nje ze pak te ngjirur, duke i kerkuar falje me sy ndersa e studioj me nje lloj urie te akumuluar.
- S'ka gja, - ma kthen ajo, duke u rrotulluar ngadale drejt meje, - "Jam heret boll".

Por nuk dua te zgjas momente dhe te nxitohem. E pyes nese ka rrjete sociale. "Vetem TikTok," me thote. Une nuk kam nje llogari te tille, por ne kete moment, ndersa shoh syte e saj qe shkelqejne, e di se do ta hap qe sonte. Do ta kerkoj ate emer, ate imazh, derisa ta kem serish prane meje ne kete habitat tonin te vogel.
Kur me ne fund ndaloj para shkolles per here te dyte, shiu ka filluar te qetesohet pak, por ajri brenda makines mbetet i rende nga deshira. Ajo ben te dale, por perpara se te hapi deren, me hedh nje shikim qe eshte gjysma dorezim dhe gjysma ftese.

- Faleminderit, thote ajo, dhe zeri i saj mbyt cdo tingull tjeter.

Zbret duke lene pas nje shije te mire, nje premtim te pashprehur qe do te kthehet serish. E shikoj teksa largohet dhe e di, me nje siguri te plote, se kjo loje nuk ka mbaruar akoma. Sepse nje dite tjeter, nje vajze si kjo, do ta kisha mbajte ne ajer, krejtesisht te dorezuar ne kete vorbull qe sapo krijuam ne mes te shiut. Por ama e di, qe jam akoma ne kohe...