Kohet e fundit e kam gjete veten duke pare kalendarin me shpesh se zakonisht. Ditet kalojne, javet palosen pas njera-tjetres, dhe befas e gjen veten perpara nje momenti qe te ben te ndalosh hapin e te mendohesh. Po vjen njevjetori yne! Nje vit i tere. Kur e mendoj me ftohtesi, treqind e gjashtedhjete e pese dite, ato nuk jane asgje ne shtrirjen e madhe te kohes, por kur i mat me ndjenja, me nete te gjata bisedash, me deshira te ndara dhe me ato grimca te perditshmerise qe njerezit e tjere nuk i vene re, ky vit me duket si nje jete e tere e jetuar me intensitet maksimal.

Kemi ndare shume gjera pergjate ketij udhetimi. Kemi ndare mengjese te pergjumura ku kafja ka shije me te mire thjesht sepse jemi dy, kemi ndare heshtje qe peshojne me shume se fjalet, dhe kemi ndare ato sekretet e vogla qe nuk ia thua askujt tjeter, nga frika se mos i zhvlefteson bota. Por, mbi te gjitha, kemi mesuar shume. Kemi mesuar si ti lexojme syte e njeri-tjetrit perpara se buzet te formojne nje fjale, kemi mesuar se ku dhemb e ku sheron nje perqafim, dhe si te gjejme gjuhen e perbashket edhe atehere kur lodhja e perditshmerise tenton te ngreje mure mes nesh.

Tani qe ky pervjetor trokiti ne dere, nuk kemi deshire per fishekzjarre te medha apo premtime pompoze qe vdesin sapo mbaron festa. Kete here, pothuajse ne menyre te heshtur, biem dakord per nje plan minimal. Nje plan qe nuk kerkon luks apo destinacione ekzotike, por qe bazohet plotesisht te thjeshtesia dhe rikthimi te zanafilla. Duam te rindiznim ate shkendijen e pare, pa asnje lloj filtri apo rendese te jashtme. Vetem ne te dy.

Ajo eshte Elsa. Sa here qe ia shqiptoj emrin, ndiej nje lloj qetesie qe perhapet ngadale. Elsa eshte e dashura ime, ne cdo kuptim qe ka kjo fjale; ajo eshte njeriu qe ploteson hapesirat e mia boshe, ajo qe ma njeh shpirtin pa pasur nevoje per manual perdorimi. Tek ajo kam gjetur nje strehe te palekundur, nje te vertete te paster ne nje bote ku gjithcka po behet gjithnje e me artificiale. Me kete ndjenje te ngulitur thelle ne gjoks, pres diten e ritakimit, i vendosur per ta bere kete dite nje deshmi te asaj qe kemi ndertuar.

Dita e takimit vjen me nje qiell te paster dhe me ate lloj emocioni ne stomak qe zakonisht e ndien vetem ne takimet e para. Parkoj makinen prane stacionit dhe qendroj ne pritje, me syte e ngulitur te rruga ku pritet te shfaqet autobusi i saj. Cdo minute me duket nje amshim i vogel. Kur me ne fund mjeti i madh ndalon dhe dyert hapen, e shoh te zbrese. Ka ate pamjen e saj karakteristike, paksa e lodhur nga rruga por me nje shkelqim te menjehershem ne sy sapo veshtrimet tona kryqezohen.

I afrohem pa nxitim, duke shijuar cdo sekonde te asaj distance qe po zvogelohet. E marr me makine, duke ia mbyllur deren me ate xhestin e vjeter te xhentileses qe asaj i pelqen aq shume. Sapo ulet prane meje, atmosfera brenda makines ndryshon; mbushet me aromen e saj, nje perzierje parfumi te lehte dhe freskie te jashtme. Nisemi menjehere, pa bere xhiro te teperta neper qytet. Duam te arratisemi nga zhurma, nga vemendja e te tjereve, ndaj marrim rrugen drejt asaj kafese se famshme te vendosur matane ures Bunes, ku jemi takuar per here te pare fiks nje vit me pare, te Buna Park.

Kur behemi gati te ulemi ne te njejten tavoline prane lumit, filloj ta veshtroj me vemendje, sikur po e zbuloj nga e para. Elsa eshte bere akoma me e bukur. Ka nje lloj rrezatimi qe i vjen nga brenda, dicka qe nuk mund ta blesh me asnje grim apo veshje. Eshte aq e njome, aq e bute ne levizjet e saj, saktesisht si ne ato ditet tona te para kur cdo prekje shoqerohej me nje rrahje te shpejte zemre. Por, ne te njejten kohe, ndiej se eshte edhe me shume se aq. Ne ne eshte me e pjekur dhe sigurte; nuk eshte me vajza e turpshme qe ulet me droje e konfuzitet, por nje grua qe di cfare do dhe qe ma dhuron ate butesi me vetedije te plote. Ndersa bisedojme e pijme kafen tone, kuptoj qe koha nuk e ka zbehur magjine e fillimit, perkundrazi, e ka distiluar ate ne dicka shume me te fuqishme.

Pasi mbarojme kafen, vendosim ta vazhdojme kete perseritje te bukur te nates sone te pare. Makina mbetet e parkuar dhe ne dalim te ecim pergjate pedonales se qytetit. Rruga eshte e mbushur me njerez, me drita dhe me zhurmen monotone te jetes urbane, por per ne te dy ekziston vetem nje fushe e ngushte shikimi. Ecim ngadale, krah per krah, me duart e nderthurura aq fort sa ndonjehere harrojme se kush po mban ke.

Cdo disa hapa ndalojme, pothuajse pa vetedije, te terhequr nga nje magnet i padukshem. Eshte nje shperthim puthjesh te shpejta ne mes te trotuarit, perqafimesh te ngrohta qe na bejne te harrojme vonesen e mbremjes, dhe nje lume batutash qe vetem ne te dy mund ti kuptojme; te qeshurat e Elses jane muzika me e mire ne keto momente. Cdo kujtim i vjeter kthehet ne nje arsye per te bere shaka, dhe cdo shaka na afron edhe me teper fizikisht.

Kur nata fillon te bjere plotesisht dhe uria ben te veten, hapat na cojne natyrshem te "Tradita", restoranti ku kemi ngrene darken tone te pare - zyrtare. Ambienti na mirepret me ate ngrohtesine e tij karakteristike te drurit dhe gurit. Sapo ulemi, ndiejme menjehere qe atmosfera eshte ekzaktesisht ajo qe na duhet. Ne sfond ka muzika live, atmosfere e gjalle, njerez plot. Per fatin tone te mire, ose ndoshta per shkak te nje koincedence te bukur te fatit, sonte kendon Nimet Leka - fiks si heren e pare.

Zeri i tij i ngrohte dhe kenget e vjetra qytetare krijojne menjehere nje ure lidhese me te kaluaren tone te afert. Gjate mbremjes, Nimeti, duke na njohur tashme si kliente besnike dhe duke ndier me sa duket energjine tone te vecante, afrohet disa here te tavolina jone. Na pershendet me ate buzeqeshjen e tij miqesore, ben nje gjest me dore sikur po na uron rrugetim te mbare dhe na le te shijojme ushqimin dhe pranine e njeri-tjetrit. Kjo darke te Tradita nuk eshte thjesht nje darke e zakonshme; eshte rituari yne i kalimit drejt asaj qe do te pasoje, nje pergatitje shpirterore dhe shqisore per naten qe na pret.

Mesnata afrohet e kur kthehemi ne dhome, atmosfera ndryshon menjehere. Zhurmat e qytetit dhe muzika e Tradites mbeten pas deres se mbyllur - larg tashme ne qytet, duke lene vend per nje heshtje te rende, te mbushur me tension elektrik. Nuk ka me nevoje per fjale apo batuta. Syte e Elses, nen driten e zbehte te dhomes, kane nje shkelqim te eger dhe te bute ne te njejten kohe, nje ftese te hapur qe une nuk kam ndermend ta refuzoj.

Fillimi eshte i ngadalte, pothuajse ceremonial. Behemi bashke ne mes te dhomes, duke hequr rrobat me levizje qe deshmojne nje uri te mbajtur zgjuar gjate gjithe dites. Fillon si nje seks i lehte, i mbushur me puthje te gjata e te deshperuara qe na marrin frymen, ku buzet tona eksplorojne cdo cep te lekures se tjetrit, nga qafa te shpatullat. Por ajo butesi fillestare nuk mund te zgjase shume perballe deshires qe po vlon. Pa humbur kohe, e shtrij ne shtrat dhe kalojme direkt ne nje penetrim vaginal te nxehte dhe intensiv. Eshte nje perplasje e paster impulsesh; lekura e saj e ngrohte dhe lageshtia e saj me mbeshtjellin menjehere, duke krijuar nje ritem te shpejte qe na ben te dyve te stervitemi me psheretima te mbytura.

Nuk kalon shume dhe deshira per ta pare, per ta ndier ndikimin tim mbi te, me ben te ndryshoj rrjedhe. Nderrojme pozicion, duke u kthyer ne misionar. Kjo eshte pjesa qe une e adhuroj. Jam mbi te, i mbeshtetur ne krahe, dhe kenaqem pafundesisht duke i pare fytyren. Cdo levizje e imja pasqyrohet ne tiparet e saj: vetullat e mbledhura lehte nga kenaqesia, buzet gjysme te hapura qe kerkojne ajer dhe syte qe me shikojne me nje dorezim total. Kjo pamje me jep nje pushtet dhe nje kenaqesi qe shkon pertej fizikes.

Por nata eshte ende e re dhe ne duam te eksplorojme kufijte tane deri ne fund. Me nje levizje te sinkronizuar, rrotullohemi. E kthej Elsen permbys, duke e ngritur lehte, dhe me kujdes por me vendosmeri, kalojme te seksi anal. Ngushtesia dhe nxehtesia e saj ne ate pozicion jane mbytese ne kuptimin me te mire te fjales. Cdo shtytje shoqerohet me shtrengimin e duarve te saj pas carcafeve. Tensioni arrin piken e vlimit shume shpejt dhe aty, brenda asaj hapesire te ngushte dhe te ndaluar, bej prishjen tim te pare, nje shperthim i forte qe me le pa fryme per disa sekonda mbi trupin e saj.

Dhe nuk ndalemi me aq - nata ka akoma. Pasi marrim veten per pak caste, kthehem serish nga ajo. Filloj ti bej nje llape te bute te ngrohte, duke perdore gjuhen dhe buzet per ta stimuluar ngadale, duke kaluar disa minuta ne ate proces qe e ben ate te dridhet e te harkohet mbi corcaf. Ky prelud i dyte na ndez serish te dyve. Pa pritur me gjate, futem serish ne rrugen vaginale, por kete here me levizje shume me te forta dhe agresive. Ritmi eshte i pameshirshem, shtytjet e thella dhe te shpeshta bejne qe krevati te kercase lehte nen peshen tone. Ndersa ndiej qe fundi po afrohet per te dyten here, e ndryshoj drejtimin ne momentet e fundit dhe vjen momenti i prishjes se dyte, serish ne nje penetrim anal te eger dhe te shpejte, duke lene pas nje tjeter vale kenaqesie te paster.

Te lodhur, me trupat e mbuluar nga djersa dhe te derrmuar nga intensiteti, ngrihemi nga shtrati. Shkojme bashke ne tualet dhe bejme nje dush te ngrohte, ku uji qe rrjedh mbi ne sherben si nje pauze e shkurter rigjeneruese. Por sapo kthehemi prape ne shtrat, freskia e dushit avullohet menjehere. Elsa ulet mbi gjunje dhe fillon te me beje nje gojore te ngadalte dhe te kujdesshme, duke perdore buzet dhe gjuhen me nje mjeshteri qe me ben te tensionohem serish nga fillimi. Ndiej se si po mbushem dhe, pikerisht ne momentin kur jam gati te prishem nga goja e saj, ajo rrotullohet me shpejtesi, duke u pozicionuar saktesisht ashtu sic e di qe une e dua. Futem brenda saj pa vonese dhe bejme analen e trete, ne nje gjysem doggie, nje finale intensive dhe e zhurmshme qe na le te shtrire prane njeri-tjetrit, plotesisht te zbrazur nga cdo energji, por jashtezakonisht te plotesuar.

Tani qe dhoma eshte qetesuar dhe degjohet vetem frymemarrja e rregullt e Elses qe dremit prane meje, mbetem duke pare tavanin me nje ndjenje te thelle permbushjeje. Kjo nate nuk eshte thjesht nje kremtim i nje pervjetori; eshte nje konfirmim i asaj qe jemi dhe asaj qe mund te jemi. Ne nuk u mjaftuam me kujtimet e se kaluares, por i morem ato dhe i kthyem ne lende djegese per te krijuar dicka te re, me te forte dhe me te eger.

Sepse dashuria nuk eshte nje monument prej guri qe qendron i palevizur perballe kohes, duke prite qe pluhuri ta mbuloje. Ajo duhet te jete si nje organizem i gjalle, qe rigjenerohet me cdo prekje dhe cdo nate te kaluar bashke. Dashuria duhet te jete gjithmone e re dhe e bindur – e re ne pasionin qe zgjon cdo dite sikur te ishte hera e pare, dhe e bindur ndaj deshirave tona me te thella, pa pasur frike te dorezohet plotesisht perpara tjetrit. Me kete bindje ne mendje, u ktheva nga Elsa, e terhoqa lehte pas vetes dhe mbylla syte, i sigurt se ky njevjetor eshte vetem kapitulli i pare i nje rrugetimi qe do te na gjeje serish keshtu, deri ne fund.