Kjo nate, pas atij takimi te nderprere para shkolle, eshte nje makth i gjate dhe i nxehte pagjumesie. Kur rri i shtrire ne erresire dhe ne dhome degjohet asgje vetem frymemarrja jote, mendja priret te ndertoje skenare qe drita e diellit zakonisht i ndrydh. Gjeja e pare bej sapo shtrihem eshte hapja e asaj llogarie ne TikTok, duke kerkuar emrin e saj si dikush qe po gjurmon nje kod te fshehte. Dhe e gjej. Profilin e ka te hapur, nje dritare e pafajshme drejt nje bote ku une nuk bej pjese, por ku dua te futem me cdo kusht.

I kaloj videot e saj me radhe, dhjetera here secilen. Mela duke qeshur me shoqet e shkolles, Mela duke bere levizje te lehta sinkrone nen ritmet e kengeve te momentit, Mela duke pare drejt kameres me ate shikimin qe tashme e njoh mire - sfidues por pa te keq. I shkruaj nja dy here per ti kujtuar se e kujtoj, dhe pergjigje marr zemra e engjej - ikona qe kur une isha ne moshen e saj, nuk egzistonin. Aty, ne rrjet, ajo duket nje vajze plot jete, e paster, e fresket si ato flladet e mengjesit qe zbresin nga Taraboshi e qe ta flladisin fytyren perpara se te filloje vapa e madhe. Eshte nje kontrast i prere thik mes asaj qe shoh ne ekran dhe asaj qe kam ndertuar brenda makines sime nen driten e zbehte te kroskotit. Duke pare keto imazhe, filloj te thur planin e ri. Kete here loja nuk do te jete ceshtje rasti apo shiu. Kete here duhet te jete nje zgjedhje.

Ditet qe pasojne jane serish nje ushtrim i gjate durimi, por pritja tashme ka nje shije tjeter. Nuk eshte me ankthi i te panjohures, por shija e llogaritur e dickaje qe e di se do te ndodhe. Dhe ky mengjes vjen. Dielli sapo ka filluar te ngjitet virgjer mbi horizont kur une e parkoj makinen serish ne te njejtin vend, poshte pallatit te saj - pak metra me tej. Motori dridhet lehte, radioja flet me ze te ulet dhe syte e mi jane te gozhduar te dera e rende prej duralumini.

Kur ajo del, nuk ka me ate nxitimin e heres se pare nen rrebesh. Ka nje ecje te ngadalte, pothuajse te rregullt, si ta njohe tashme orarin tim. I jap pak makines, i dal perpara dhe hap deren e pasagjerit. Ajo afrohet te xhami, me sheh drejt e ne sy me nje buzeqeshje te lehte qe i fshihet ne cep te buzeve, dhe me nje ze te qete me thote:
- Me prit pak!

Kthehet mbrapsht dhe futet serish ne hyrje. Kjo gjysme ore qe pason eshte me e gjata e jetes sime tashme. Ndersa pres, kuptoj se loja ka ndryshuar autoresi; ajo nuk po bindet thjesht, ajo po pergatitet. Kur dera e pallatit hapet serish, Mela qe del prej andej nuk eshte me nxenesja e trembur nga rrebeshi. Eshte transformuar! Ka lyer buzet me nje te kuqe te forte qe i ben ato te duken me te plota, ka veshur nje minifund qe i le kembet plotesisht te zbuluara dhe nje bluze aq te holle sa levizjet e trupit te saj lexohen pa asnje sforcim. Me siguri, as takim me prinder nuk ka sot. Me siguri, e ka menduar qe sot te mos paraqitet ne shkolle.

Futet ne makine direkt, pa thene asnje fjale, duke mbyllur deren me nje lloj vendosmerie qe e prek ajrin e mbyllur brenda. E ndjej aromen e saj menjehere - serish vanilje, por kete here me e rende, me e qellimshme. Ajo e ka marre vendimin e saj perpara se te zbriste shkallet.
- Miremengjes, - i them, duke fute marshin.
- Miremengjes, - ma kthen, pa e kthyer koken nga une, por duke fiksuar rrugen perpara.

Nuk shkojme drejt shkolles. Kete here nuk ka nevoje per gabime te qellimshme sepse te dy e dijme rrugen qe do marrim. Marr kthesen drejt periferise, duke e nxjerre makinen jashte qendres se zhurmshme, ne rrugen qe te con drejt Zuesit, atje ku qyteti fillon e humbet neper kthesa e rrugica te qeta qe te nxjerrin gati ne Muriqan. Rruga eshte pothuajse e zbrazet, e rrethuar nga nje natyre e qete dhe e pergjumur nen driten e plote te diellit tashme. Gjej nje hapesire te fshehur mire, te mbrojtur nga pemet dhe larg syrit te cdo kalimtari te mundshem, dhe e fik makinen.

Une kthehem prej saj dhe mbeshtes krahun mbi timon, duke e pare me nje buzeqeshje te lehte. Krahun tjeter e shtri pas kokes saj:
- Pra..., - nisem une, duke thyer heshtjen e motorrit qe sapo u fik. - Kjo nuk duket si rruga e shkolles.

Ajo qesh lehte, me nje lloj pasigurie te embel ne ze, teksa shtrengon rripin e sigurimit.
- Jo, me ca duket e paskena ndryshu orarin prap.
- Ishalla nuk te vejn mungesa, - i them une duke u afruar pak me afer, aq sa per ti ndjere parfumit aromen thelle brenda. - A ta heqi ket rripin, apo ke frik se bjen prej makines?, - e pyes me ngacmim.
- Jo per makinen, - peshperit ajo, duke ngritur koken e duke me pare drejt e ne sy, me nje guxim qe sapo ka filluar ti zgjohet. - Kam frike ty.

Dhe syte i qeshin me shume se diten e pare kur e pata pyet per emrin. Me qeshin edhe mua dhe ndersa mbajme kontakt me sy, heshtja qe pllakos behet e rende, por jo e pakendshme. Dhe nuk pres me dhe nuk dua te kalojme ne mendime. Zgjatem dhe ia kap te dyja duart e saj te vogla qe i mban mbi gjunje. Jane pak te ftohta edhe pse dite qershori, por sapo i shtrengoj, ndjej sesi nxehtesia fillon te qarkulloje. Afrohem drejt saj dhe e putha ne buze. Nuk ka asnje lloj rezistence. Buzet e saj hapen lehte, me nje lloj deshire te grumbulluar qe nuk kerkon me te fshihet pas roleve te shoferit dhe pasagjeres. E putha serish, me gjate, me me egersi e sigurisht me me shume deshire, derisa ndjej se si ai buzekuq i forte qe ka vendosur me aq kujdes fillon te fshihet, duke u shperndare neper buzet tona, duke lene pas vetem shijen e lekures se saj te nxehte. Deshira, temperatura, levizjet, gjithcka me thote se vogelushja nuk eshte nje njohese e mire puthjesh - akoma jo.

Me levizje te ngadalta e te matura, filloj ta zhvesh. Bluza e holle rendon mbi sedilje dhe trupi i saj i imet shfaqet perpara meje ne te gjithe brishtensine e saj. Gjoksi i saj i vogel, i njome dhe i paprekur, ngrihet lehte nen efektin e frymemarrjes qe fillon ti shpejtohej. I afroj buzet te ato forma te vogla, duke i puthur dhe duke i thithur ngadale, derisa lekura e bardhe fillon ti marre nje nuance te kuqerremte nen nxehtesine e gojes sime. Ajo leshon nje psheretime te mbytur, duke me prekur floket me gishtat e holle qe i dridhen.

Nuk dua qe hapesira e ngushte e sediljeve te para te na kufizoje dhe te na e beje me te veshtire gjene. Filloj te zhvishem edhe vete ngadale, duke lene tutat ende veshur, dhe e ftoj me nje levizje te kokes:
- Dalim mrapa.

Zhvendosemi ne sediljen e pasme, ku hapesira na lejon te humbim plotesisht ne pranine e njeri-tjetrit. Hapesira eshte e vogel, por e tille eshte edhe vajza. Fillojme te puthemi serish, por kete here me nje ritem tjeter. Mela nuk di as sesi te puthe me gjuhe; levizjet e saj jane te pasigurta, pothuajse mekanike, si te dikujt qe e ka pare kete scene vetem neper filma por nuk e ka provuar kurre. Bur shoku i saj, me eksperiencen e vjeter te vitesh te tera, fillon ta mesoje - ngadale, duke i treguar sesi te ndjeki ritmin e gjuhes sime, sesi te marre fryme pa e nderprere magjine. Jashte, dritaret e makines kane filluar te mbyllen nga avulli, ndersa dielli i forte i qershorit godet xhamat, duke krijuar nje drite te arte qe e ben kete scene te duket pothuajse e jashtezakonshme. Mela duket e lumtur, syte i shkelqejne nga nje lloj gezimi i eger qe vjen kur thyen nje rregull te madh.

Avash-avash, pa e shkeputur kontaktin e trupave, i heq fundin e shkurter. Trupi i saj tashme eshte i zbuluar pothuajse krejtesisht, si nje siluete e holle dhe e bukur qe te le pa fryme. Zbres me buze pergjate barkut te saj te sheshte, duke u ndalur ne bel e pastaj duke e rrotulluar lehte per ti puthe vithet e vogla e te lemuara. Cdo prekje e imja pritet pa asnje lloj kundershtimi; deshira e saj eshte bere tashme nje lloj dorezimi absolut. I heq edhe mbathjet si pengese e fundit qe i ka mbete ne trup, duke e lene plotesisht nudo mbi sediljen e pasme te makines.

Ne kete moment, zhvishem krejtesisht edhe une. Eksitimi im eshte ne kulm, i dukshem dhe i plote nen driten qe deperton nga xhamat. Filloj ta prek dhe ta masazhoj ne zonat me intime, duke perdore majat e gishtave me nje butesi qe synon ta pergatiste, ta cmend por pa e lenduar. Ndersa vazhdojme te puthemi me nje deshire te re dhe eksploruese, ia marr doren e saj te vogel dhe ia vendosa mbi mua, duke e udhehequr ne levizje qe e bejne frymemarrjen e saj te kthehet ne nje renkim te lehte.

E shtri plotesisht pergjate sediljes dhe zbres poshte, te intimiteti i saj i lagur dhe i nxehte. E nuhat aromen e saj me te thelle, duke e preke lehte me buze e duke ndier cdo dridhje te muskujve te saj. Padyshim qe ka bere dush e eshte parfumose me kujdes qe heret ne mengjes. Eshte e njome, e bute dhe me arome te mire.

Mendimet fillojne te me behen konfuze, nje lufte e ashper mes deshires kafsherore per ta pasur dhe arsyes qe me thote te ndaloj. Por deshira per te si vajze eshte ende shume e forte per tu shuar kaq shpejt. Ulem serish ne mes te kembeve te saj dhe filloj ta lepij me nje ritem te cmendur, duke perdore gjuhen me gjithe eksperiencen qe kam, duke e cuar ne nje pike ku ajo harron shkollen, mamin, friken, dhe vete boten jashte. Mela fillon te levize ijet ne menyre te pavullnetshme, e deshperuar per te gjetur nje clirim ne kete vale te nxehte qe po e permbyt.

Kur e shoh qe eshte plotesisht e humbur ne kete ekstaze, ngrihem dhe e marr per dore, duke i kaluar krahun rreth qafes. I peshperis afer veshit, me nje ze te ngjirur nga vetepermbajtja:
- Je kaq e bukur, Mela... Kaq e zgjuar, e ambel. Je nje vajz e rritun tash.

Dhe ia drejtoj koken ngadale drejt meje. Cdo shenje frike i ka ikur nga fytyra; ndjenja e sigurise dhe e te qenit e deshiruar e ka bere plotesisht te besuar. E hap gojen fort - duke mbylle syte e duke me lene mua ta drejtoj ne cdo levizje. Ia fus karin ne goje avash, lehte, duke e shtyre ngadale qe te mesohet me ndjesine e re, e pastaj duke vendose nje ritem te lehte e te matur.
- Lepije, - i them me ze te ulet, duke i dhene instruksione sikur po i mesoj nje gjuhe te re. - Sille koken keshtu... fryje... thithe tani... lepije prape...

Ndersa ajo vazhdon, duart e mia nuk rrijne te qeta. I kap gjoksin e vogel, duke ia shtypur e duke ia lemuar majat e ngurtesuara, ndersa dora tjeter zgjatet poshte per ti kapur vithet. Jane te vogla, te buta, te fresketa. Dhe nderkohe ndiej sesi cdo qelize e trupit tim kerkon te shpertheje, por shtrengoj dhembet, duke u mbajte me cdo kush qe te mos prishem ne gojen e saj. Nuk dua qe ky udhetim te perfundoje me nje akt banal clirimi te shpejte. Dua ta kem te gjithen.

E kap nga ijet, e rrotulloj ngadale dhe ia sjell bythen afer meje. Filloj tia ledhatoj, tia prek me majat e gishtave e madje edhe tia kafshoj lehte, duke lene shenja te vogla te kuqe qe do ti kujtojne kete mengjes per dite te tera. E kap per faqesh, e puth, ia admiroj buzet e saj te holla qe tani shkelqejne. Eksitimi ka arritur ne piken e vlimit. E kap serish nga beli, e rrotulloj serish ngadale dhe e shtrij pergjate sediljes, duke u pozicionuar mes kembeve te saj te hapura per te bere aktin e shenjte. Trupi i saj dridhet ne pritje. Jam gati te futem brenda asaj nxehtesie, e prek ne faqe, ne buze, ne goje, te sigurohem qe po e pret me deshire por pikerisht ne kete moment, perpara se te shkoj me tej, e shoh drejt e ne sy dhe e pyes me nje ze te ulet per cka kisha frike qe nga fillimi:
- A ke ba dashni najher, Mela?

Ajo nuk e kthen koken drejt meje. Syte i mban te fiksuar jashte dritares, ku pemet e pyllit malor levizin lehte nga era. Por ata sy jane te gezuar, te qeshur, dhe te lagur nga nje lloj loti eksitimi e emocioni te paster.
- Jo, - me thote me nje ze qe i dridhet aq fort sa pothuajse humb ne ajrin e nxehte te makines.

Ajo dridhje me thote gjithcka. Por pikerisht ne kete moment, brenda kokes sime dicka ndryshon. Une jam nje burre i rritur, i vetedijshem per veprimet e mia, per me teper, i zotuar me nje femer tjeter. Ka nje vije te kuqe qe ndan nje loje te nxehte sensuale nga marrja e dickaje qe nuk mund te kthehet me pas. Nuk do ta zhvirgjeroj nje vogelushe ne sediljen e pasme te nje makine ne periferi te qytetit. Nuk eshte frike, por eshte kodi i pashkruar i nje burri qe e di se ku mbaron tundimi dhe ku fillon pergjegjesia.

Ashtu sic jam ne pozicion, ne vend qe te shkoj me tej, terhiqem ngadale prapa duke u shkepute prej saj. Ndjej nje lufte te ashper mes deshires kafsherore dhe arsyes qe me thote te ndaloj. Zgjatem, i hedh bluzen e saj te holle mbi supe per ta mbuluar dhe i peshperis afer veshit, me zerin ende te ngjirur nga vetepermbajtja:
- Je kaq e bukur, Mela... por jo keshtu. Jo ketu.

Ajo merr fryme thelle, e ndoshta ne kete moment ndjen nje miks mes zhgenjimit dhe nje lehtesimi te madh. I kap serish ijet ngadale dhe ia sjell bythen afer meje, duke kaluar ne prekje me te qeta. Filloj tia ledhatoja, tia prek me majat e gishtave e madje edhe tia kafshoj lehte vithet e vogla, duke lene shenja te vogla te kuqe qe do ti kujtojne kete mengjes per dite te tera. Mes ketyre prekjeve, ngacmimeve te buta dhe nje tensioni qe qendron pezull si nje tel i shtrire i terhequr ne maksimum, koha tretet. Pa e kuptuar sesi, dielli ka arrite ne piken e tij me te larte ne qiell. Erdhi mesdita!

Te lodhur nga emocionet, me trupat e mbuluar nga nje shtrese e holle djerse dhe te ngarkuar nga nje energji seksuale qe nuk gjeti dot shperthimin final, por cuditerisht te plotesuar ne kete loje kontrolli, fillojme te vishemi. Levizjet tona tani jane me te ngadalta, pothuajse melankolike, si kur mbyll nje liber qe te ka pelqyer shume. Buzekuqi i saj eshte zhdukur krejtesisht, floket e eger kane humpor formen e tyre te pare, por ne fytyren e saj ka nje qetesi te re, nje lloj maturie qe nuk e ka pasur asnjehere me pare.

Dalim nga rruga dhe kthehemi drejt qytetit, por pa hyre ne zonat tona te zakonshme. Ndalojme ne nje kafene te vogel ne periferi, nga ato vendet ku nuk na njeh askush dhe ku mund te rrime te ulur buze njeri-tjetrit, duke pire dicka te ftohte, pa pase nevoje te fshehim shikimet tona nga bota. Loja ka perfunduar per sot, por te dy e dime qe kufijte qe kemi vizatuar, kane mbetur aty, te pashlyeshem, por ndoshta te thyeshem nje tjeter dite.