Blog / Analiza

Shume burra akuzohen lehte per xhelozi kur bejne pyetje mbi te kaluaren e nje vajze. Etiketa eshte gati automatike: "je i pasigurt", "je posesiv", "nuk pranon te kaluaren e saj". Por e verteta eshte me e nderlikuar dhe shume me njerezore sesa nje shperthim primitiv xhelozie. Ne shumicen e rasteve, ajo qe shqeteson nje burre nuk eshte ideja qe dikush tjeter e ka prekur perpara tij. Frika reale lidhet me dicka me te thelle: respektin qe ajo ka pasur per veten dhe aftesine e saj per te dashur vertet sot.

Nje burre nuk konkurron me te shkuaren fizike te nje gruaje. Ai konkurron me kuptimin emocional qe ajo i ka dhene asaj te shkuare. Sepse trupi nuk eshte vetem mish; eshte kujtese, zgjedhje, kufinj, dhe eshte menyra si nje njeri e trajton vetveten kur askush nuk e shikon. Kur nje vajze ka hyre vazhdimisht ne marredhenie te shpejta, impulsive, te bazuara vetem ne pasion momental, dhe nuk ka vendose kufinj, shqetesimi nuk eshte numri i partnereve. Shqetesimi eshte pyetja e heshtur: a e ka pare ajo trupin e saj si dicka me vlere, apo si nje emocion te perkohshem qe jepet sa here lind nje ndjenje e forte?

Nje burre qe kerkon lidhje te vertete nuk kerkon nje histori perfekte. Ai kerkon stabilitet emocional. Nese nje grua e ka dhene vazhdimisht veten ne momente pasioni qe jane shuar shpejt, lind frika se ajo mund te mos kete vendosur kurre kufij per veten. Dhe nese nuk ka pasur kufij dje, cfare garancie ka se do ti kete neser? Ky nuk eshte gjykim moral; eshte instinkt per siguri emocionale.

Paradoksi eshte se shqetesimi ekziston edhe ne skajin tjeter. Kur e shkuara nuk duket "e piste", por mbetet emocionalisht e paperfunduar, lind nje frike tjeter: mos ajo ende dashuron dike tjeter. Sepse nje zemer qe nuk eshte shkeputur plotesisht nuk eshte e lire te ndertoje dicka te re. Nje burre mund ta pranoje faktin qe ajo ka dashur dike perpara, por e ka te veshtire te jetoje me idene se eshte vetem kapitulli pasues i nje historie qe ende nuk ka mbaruar.

Keshtu, problemi nuk eshte seksual. Eshte ekzistencial. Burri nuk pyet: "me sa ke qene?" Ai pyet ne heshtje: si ke dashur? Pse ke qendruar? Pse je larguar? Cfare ka mbetur ende brenda teje?

Shume gra e interpretojne kete si kontroll mbi trupin e tyre, ndersa ne realitet eshte kerkim per kuptim mbi shpirtin e tyre. Sepse trupi dhe zemra nuk ndahen aq lehte sa pretendon kultura moderne. Intimiteti le gjurme, ndonjehere fizike, dhe gjithmone emocionale. Dhe nje burre qe deshiron te ndertoje dicka te qendrueshme ka nevoje te dije nese gruaja perballe tij hyn ne marredhenie nga vetmia, nga nevoja per validim, apo nga zgjedhja e vetedijshme per te dashur.

Frika e vertete eshte kjo: nese ajo e ka trajtuar veten si dicka te perkohshme per te tjeret, a do te jete edhe marredhenia jone e perkohshme? Dhe nese ajo ende mban dike tjeter brenda zemres, a do te jem une vertet i zgjedhur, apo thjesht i pershtatshem?

Ne permbledhje, nje burre nuk kerkon nje grua pa te shkuar. Ai kerkon nje grua qe ka bere paqe me te shkuaren e saj. Nje grua qe nuk e perdor trupin per te mbushur boshlleqe emocionale, dhe as nuk jeton ende ne hijen e nje dashurie te vjeter. Sepse siguria ne dashuri nuk lind nga mungesa e historise, por nga qartesia e saj. Ne, si burra, nuk kemi frike nga burrat qe kane qene para nesh. Kemi frike nga versioni i saj qe mund te rikthehet: vajza qe nuk e njihte vleren e vetes, ose gruaja qe ende nuk e ka lene pas dike tjeter.