Miss Bjeshka sic e quajme ne te zones, apo sic njihet teknikisht si "Logu i Bjeshkeve", eshte nje event kulturor tradicional qe festohet cdo vit ne bjeshket e veriut te Shqiperise, ne Kelmend. Ky festival vibrant eshte nje shfaqje kulturore e bukurise, vlerave dhe traditave te pasura te malesise se Shqiperise. Vajzat te veshura me xhubleta me ngjyra konkurrojne per titullin e Miss Bjeshkes, qe simbolizon bukurine dhe forcen e femrave te malesise. Nuk eshte vec nje konkurs bukurie, por nje celebrim i lidhjes se forte qe kane njerezit e malesise me bukurite marramendese te bjeshkeve dhe maleve te zones.

Cdo vit e kam bere zakon te bej te pakten nje shetitje atje nese sia dal te fle nje nate - kjo ndodh nga dashuria ime per natyren, malin, freskine dhe kulturen e pasur qe shfaqet atje. Malet, njerezit, tradita, mikpritja, miqesia, gjithcka i flet shpirtit tim. Por kete vit ka dicka ndryshe; jam vetem dhe skam bere dot plan ti bashkohem dikujt - ka mbetur shume pak rini ne vendin tone dhe miqte e mi, me te cilet udhetoja deri vjet, jane shperndare neper bote e me kane lene vetem per te naviguar leqet e maleve deri te festivali. Mendimi qe skam me askend afer dhe kujtimet e shakave te pafundme qe benim ne ato rruge te prishura, me mbushin me melankoli.

Ne nje perpjekje per te vrare vetmine qe me pret, vendos te kontrolloj kush tjeter ne qytet mund te kete interes te ndaje udhetimin deri ne Vermosh. Kjo vere ka qene plot turiste, keshtu qe shkruaj nje mesazh tek grupi yne dhe, per surprizen time jo te madhe, nje grup prej kater turistesh nga Spanja me pergjigjen. Duken kurioze dhe plot interes per te ndjekur eventin, ndaj me kenaqesi dakordesohem ti marr me vete. Jane Javieri, nje djale i gjate dhe qe rri gjithmone i qeshur; Sofia, e dashura e tij, me floke te gjata deri ne bel qe qesh me shume se ai; Mateo, shakator dhe ironik deri ne kulm; dhe Elena, e qete, e ngrohte, e bukur, me nje buzeqeshje qe te merr frymen e te mbyt.

Para se te marrim rrugen, i takoj ne kafe per nje prezantim minimal. Ata bien ne sy menjehere, duke shfaqur natyren e cliret dhe shpirtin aventuresk tipik te turisteve udhetare. Javieri dhe Sofia jane nje cift "picture-perfect", ne sinkron te natyrshem pa sforcim. Mateo eshte ne boten e tij te festave, me shaka dhe argetim falas per te gjithe. Kurse Elena, edhe pse e rezervuar, ka nje prezence magjepsese; syte e saj kafe tregojne shenja historish te parrefyera. Me te mbaruar gotat e filxhanet, e gjej veten ne ritmin e muzikes, rruges per ne majat me te larta te maleve te veriut.

Jemi nise per Vermosh me grupin spanjoll qe duket shume entuziast. Rruga shtrihet pergjate peizazheve dhe pamjeve me marramendese qe ka Shqiperia. Malet qendrojne madheshtore ne gatishmeri, me majat qe prekin qiellin blu, ndersa ujerat e paster te Cemit zhurmojne lehte pergjate rruges sone dhe rrezatojne ne diell. Ndersa ngas makinen, ve re qe Elena duket dhe ndihet me familjare, si dikush qe e njoh tashme qe dikur, edhe pse sdi ti ve nje emer vendit tone te takimit - eshte nje Dejavu. Ajo kap shikimin tim ne pasqyre dhe buzeqesh lehte, nje buzeqeshje qe me ngroh akoma me shume se temperatura dhe me jep leje te mos e nderpres.

Mberrijme ne Vermosh, ku koncerti ka filluar tashme e sdo shume qe te perendoje edhe dielli por gjithcka zien akoma ne gezim e hare. Dielli eshte lart, i nxehte, zbardh cdo cep te majave te maleve. Publiku eshte i gezueshem, te veshur mire e bukur; vajzat levizin ne skene tashme, ka muzike ne sfond, komplet gjalleri. Ne gjejme nje vend ne ane, larg rrezeve djegese te diellit, mbuluar me peme, dhe ulemi me disa pije te fresketa ne dore qe une ua marr turisteve. Ajri i teri eshte i mbushur me muzike dhe te qeshura, atmosfera perfekte per nje te diel malesh dhe natyre.

Mateo diku gjen nje top dhe na fton te gjitheve te luajme e te bejme ca foto. Une refuzoj; shpjegoj se nuk jam per aktivitete te tilla qe nga aksidenti im me motorr, keshtu qe rri te ruaj vendin tone. Te tjeret bashkohen, kurse Elena, me pak keqardhje, qendron me mua ketu ne hije qe mos me lere vetem. Pasi eshte cuar ne kembe nje here, ulet serish, kete here buze meje, dhe fillojme te flasim. Eshte kurioze per cfare kam kaluar perpara dhe une ia tregoj gjithcka me batuta dhe autoironi. Ajo ndihet rehat, qeshim te dy; e qeshura e saj eshte ngjitese dhe ka dicka qe ndihet akoma me familjare se perpara, dicka qetesuese, nxitese.

Duke bere bisede, Elena sugjeron te ecim pak me tej nese gjejme sinjal interneti per celularin e saj. Largohemi nga grupi, festivalin e leme pas dhe kalojme thuajse ne anen tjeter te kodres, sepse e mbaj mend mire ku gjenden valet. Sapo gjejme nje zone te sigurt, ajo lidhet dhe biseda jone behet me personale; vazhdon aty ku e lame dhe ajo pyet nese kisha nje te dashur gjate kesaj kohe dhe si qendroja "jo aktiv". Une si rezistoj dot, ndaj zgjas doren e e prek ne bel, me lart, dhe ajo me ngjesh me berryl. E vetmja gje qe mbaj mend pas ketij momenti eshte se puthemi, me nje puthje te thelle, pasionante, qe zgjon ndjenja primitive brenda nesh.

Vazhdojme te puthemi, me buzet e saj te njoma qe shkrihen mbi te miat ndersa ia shetit duart ne floke e luaj me ta. I ka te bute, me levizin neper gishta. Dhe (floket) i ka aq te cmendur sa eshte vete, dhe e marr me afer, ia mbeshtes trupin tek trupi im. Mund tia ndiej zemren qe i rreh shpejt ndersa duart na shetisin mbi trupat e njeri-tjetrit, ne temperaturen e nxehte qe e ben gjithcka me intense. Ajo thote dicka ne spanjisht, me ze te ulet ndersa merr fryme me veshtiresi, e edhe pse si kuptoj mire te gjitha fjalet, e marr mesazhin te qarte e te paster.

E marr ne duar e ngre lart; nuk peshon thuajse aspak, dhe e mbeshtes ne pemen me te afert. Ajo i sjell kembet rreth meje, me fustanin veror qe i ngrihet lart e i zbulohen kofshet. Une pergatitem shpejt dhe rreshqas brenda saj; nxehtesia nuk e than dot lageshtiren tone. Ajo gjemon, kerkon, shtrengohet pas meje, me thonjte ne shpatullat e mia, dhe me ben vend ti shkoj me thelle brenda. Eshte e ngushte, e lagesht dhe e uritur, sikur me perpin pa marre fryme. E zhys fytyren te qafa e saj, i ndiej aromen e parfumit dhe djerses - nje miks qe me ndez akoma me shume.

Elena perpiqet te rreshqase poshte, me deshire per te me marre ne goje, por une e mbaj ne duar e ngre prape lart duke i thene me ze te ulet se eshte shume nxehte per kete gje. Ne vend te kesaj, fokusohem te gjokset e saj te bukura, te vegjel sa per ti shtrenguar me duar, por mjaftueshem te plote per te me mbushe gojen. I thith fort, duke i ngacmuar majat me gjuhe teksa i ngurtesohen ne buzet e mia. Ajo gjemon, mbahet te pema dhe mi shtyn thithkat me shume ne goje e ne fytyre ndersa une i shijoj ne cdo pjese.

Vazhdoj ta qij prape ne kete pozicion, me ofshamat tona qe humbasin ne zhurmen e festivalit qe mbush ajrin. Ritmet e muzikes, te qeshurat e largeta dhe duartrokitjet - gjithcka sinkronizohet me levizjet e trupave tane. Ajo flet spanjisht me shume, fjale qe si kuptoj, por epshi eshte i qarte e kjo me eksiton me teper. Derisa e zbres me kembe ne toke, e rrotulloj, e kthej me shpine dhe e marr nga prapa. Ah, ky eshte pozicioni qe duhej qe nga fillimi; vithet e saj jane te buta, perfekte per ti kapur me gishtat e mi, dhe si rezistoj dot pa i gjuajtur me shuplaka ndersa i futem thelle brenda. Ajo nxjerr nje britme te vogel, por eshte e qarte se e dashuron cdo levizje brenda trupit te saj.

Si i vendos te dy duart ne peme, une e kap prej beli, e drejtoj, e terheq, dhe vithet qe i kercejne i tunden si ne tango. Ofshamat i rriten, i miksohen me muziken distante. Menyra si tundet e si e dridh belin ma ben te veshtire te rezistoj. Por nuk ndaloj, shtyj me fort akoma, me thelle. Ajo me kap duart e me terheq, rrotullohet e mbeshtetet ne nje gur ketu prane me kembet rreth belit tim dhe me merr prape brenda qe ta qij ne kembe. Ndjesia eshte e zjarrte, sikur sdeshiron te me lejoje te largohem. Ne momentin e fundit terhiqem dhe ia derdh te gjithe lengun tim mbi fund-bark. Ajo leshon ofshamen me te forte, e ferkon lengun me dore dhe ngadalesohet ne ritem derisa dorezohet e tera nga kenaqesia, teksa une ia mbaj koken me dore qe te mos goditet pas gureve.

Eshte nje cmenduri e vertete. Kur tenton te levize, ndihet i gjithe pasioni qe kullon prej nesh. Ne ate moment, shoket e saj afrohen; paskan qene duke na kerkuar. Elena rregullohet shpejt dhe, sa i sheh, u shpjegon se po kerkonim sinjal per celularin dhe me ne fund e gjetem. Ata e besojne historine dhe te gjithe bashke, si grup, kthehemi sikur asgje te mos kishte ndodhe.

Nderkohe qe dita fillon te zbehet dhe, ne te mbaruar te festivalit, nisemi per Shkoder. Dielli fshihet pas maleve ndersa ne zbresim, te shoqeruar nga biseda te lehta dhe relaksuese. Une e kam mendjen ende te ajo qe ndodhi, i habitur se si jeta ka gjithmone nje menyre per te te surprizuar. Nje menyre per te te dhene cfare te duhet, pikerisht kur te duhet.