Kalojne tri dite te gjata qe nga ai moment kur nxehtesia e dhomes sime nderpritet dhunshem nga ikja e saj e papritur. Jane tri dite ku ajri ne shtepi duket i rende, i ngarkuar me nje elektrizim qe nuk shkarkohet dot. Gjate kesaj kohe, shtepia ime i ngjan nje zyre me dy bote paralele. E dashura ime ka qene e mbytur ne projektet e saj, e fokusuar pas ekranit deri vone, dhe une, po ashtu, i humbur mes rreshtave te kodit dhe afateve qe nuk presin. Kjo rutine pune, ku secili respekton heshtjen e tjetrit per hir te profesionalizmit, ka krijuar nje lloj vakumi te cuditshem. Eshte nje heshtje bashkepunuese, por qe mua me jep lirine e padukshme per te lene mendjen te fluturoje diku tjeter. Perfiton njeriu nga kjo lloj qetesie; kur tjetri eshte i zene duke ndertuar boten e vet, ti e gjen veten duke kerkuar dicka qe te nxjerr nga korniza.

Nuk i shkruaj Abeles ne Instagram, edhe pse gishti me qendron shpesh mbi emrin e saj ne listen e mesazheve. E di qe ajo po pret nje shenje, nje provokim apo nje lloj konfirmimi qe ajo qe ndodhi nuk ishte thjesht nje moment dobesie apo konfuzioni. Por une zgjedh heshtjen. Dua qe mungesa ime te gerryeje kuriozitetin e saj, ashtu si levizjet e saj te qellimshme gerryen qetesine time ate pasdite te pare. Shtepia eshte e heshtur, e mbushur vetem me zhurmen e tastieres, por prania e Abeles ndihet ne cdo cep, pothuajse ne menyre torturuese. Cantat e saj te shpines dhe laptopi mbi divan nuk jane thjesht objekte; jane si nje premtim i harruar qellimisht, nje territor qe ajo e ka markuar me aromen e saj te lehte, nje perzierje vaniljeje dhe lekure te nxehte qe sfidon cdo logjike pune e besnikerie. Cdo here qe kaloj prane divanit, syte me shkojne tek ato canta dhe mendja me kthehet te menyra sesi xhinset e saj te shkurtra u zhduken per nje moment nen duart e mia. E dashura ime eshte larg, qyteti jashte gumezhin, por bota ime tani rrotullohet rreth ketij misteri te fresket qe quhet Abela.

Fati, ose ndoshta deshira ime e pandergjegjshme per ta gjetur, me con ne oborrin e universitetit ku edhe ajo ka studimet e veta. Eshte nje nga ato ditet ku dielli i tetorit shkelqen fort, por nuk ngroh mjaftueshem. Mes zhurmes se studenteve qe vrapojne pas provimeve dhe leksioneve, syte e mi e gjejne menjehere. Abela eshte aty, e mbeshtetur pas nje peme te vjeter, me nje liber ne dore qe duket se nuk po e lexon. Ka ate qetesine e saj karakteristike, ate lloj ftohtesie qe fsheh nje zjarr te brendshem. I afrohem ngadale, duke shijuar momentin kur ajo ndjen pranine time perpara se te me shohe. Kur kthen koken, bebezat i zgjerohen dhe nje buzeqeshje e fshehur i shfaqet ne cep te buzeve. Sigurisht, nuk e ka harruar akoma ate qe ndodhi, nuk pati as kohe...

- I harrove cantat, - i them, duke i qendruar mjaftueshem afer sa te ndjej vorbullen e ngrohte qe leshon lekura e saj. Nuk ka nevoje per pershendetje formale mes nesh; tensioni i ka djegur etiketat tashme.
Ajo me shikon pa turp, me syte qe i marrin nje nuance te arte nen rrezet e diellit.
- Nuk i harrova, - pergjigjet me nje ze te ulet, thuajse ne peshperime. - Thjesht nuk desha mi marr ate dite. Pati shume korrent ne ate dhome.
- Ka ik korrenti, a do me ardh me i marr sot? - e pyes, duke ia mberthyer shikimin dhe duke mos e lene te shmanget.
- Ka ora pese, - buzeqesh ajo, kete here me hapur. - Do vij ti marr me siguri. Perfundimisht.

Koha ecen dhe kur ora shenon pese, qe drita e diellit bie terthorazi ne dhomen time duke krijuar hije te gjata dhe nje atmosfere qe fton per mekate, Abela troket dhe hyn pa pritur ftese. Kete here mban veshur nje bluze prej mendafshi, edhe me te holle se e para, me nje ngjyre kremi qe shkrihet me lekuren e saj. Bluza vizaton pa meshire cdo linje te gjoksit te saj dhe levizja e thithkave nen stofin e holle tregon se ajo nuk ka veshur asgje poshte e nuk besoj se thjesht nga harresa. Ajo ulet ne karrigen prane tavolines sime te punes, duke u rrotulluar ngadale drejt meje, me nje levizje kofshesh qe ma ndal frymemarrjen.

- Erdhe per cantat Abela? - e pyes duke u mbeshtete tek doreza e deres, duke u perpjekur te mbaj nje lloj kontrolli mbi zerin tim.
- Po ca thame ne? - ma kthen ajo, ndersa kalon gishtat neper floket e gjate, duke zbuluar qafen e saj te bardhe dhe te njome.

I afrohem nga pas, pa bere zhurme. Duart e mia pushojne mbi shpatullat e saj. Ndjej kockat e saj te holla dhe butesine e mendafshit. Filloj ti luaj me floket, duke i ndjere si me rrreshqasin mes gishtave si uje i ngrohte. E puth lehte ne qafe, aty ku lekura eshte me e ndjeshme, dhe ndjej se si ajo rrenqethet e tera. Ajo leshon nje psheretime te mbytur, nje tingull qe eshte gjysma dorezim dhe gjysma ftese.

- Kjo loje ska mbaru hala, - i peshperis ne vesh, ndersa buzet e mia prekin supin e veshin e saj.
- Loje me gabime, - thote ajo, duke perseritur te njejten fjali si heren e pare, por kete here zeri i saj nuk ka asnje mbetje frike. Ka vetem nje deshire te eger qe po del jashte cdo kontrolli racional.
- Gabimet skan ken kurr kaq te mira, - i pergjigjem dhe perpara se ajo te thote dicka tjeter, buzet e mia gjejne te sajat.

Puthja eshte e gjate, e lagesht, e uritur. Eshte nje shperthim i te gjithe atyre tri diteve pritje. Buzet e saj te nxehta kerkojne te miat me nje uri qe tregon se vizita e saj nuk ka asnje lidhje me teknologjine apo librat. Ne puthemi ketu, mbi karrige, ndersa duart e mia fillojne te eksplorojne kofshet e saj te zbuluara. Lekura e saj pervelon nen prekjen time dhe ndjej se si muskujt e saj tensionohen dhe leshohen ne nje vallezim sensual.

E ngre peshe, pa i shkeputur buzet e mia nga te sajat, dhe e drejtoj drejt divanit - te njejtit divan ku mund te arratisej para ca ditesh. Kur ajo ulet, reagimi i saj eshte totalisht ndryshe nga hera e pare. Nuk ka me ngrirje apo konfuzion. Ajo shtrihet prapa, duke i lene duart e saj te gjejne floket e mi e te me terheqin poshte. I pushtoj cdo hapesire, cdo frymemarrje. Duart e mia humbasin ne butesine e kofsheve te saj, duke u ngjitur drejt skajeve te xhinseve qe tani duken si nje pengese e bezdisshme lehtesisht e shmangshme - ia zberthej pak menjehere dhe ja rreshqas vetem pak poshte.

Gishti im i madh leviz pergjate vijes se mbathjeve te saj te holla, duke ndjere lageshtine qe fillon te depertoje permes rrobave. Abela leshon nje renkim te gjate dhe harkon trupin drejt meje kur i zberthej xhinsat plotesisht. Linjat e saj jane perfekte nen driten e arte qe tani po perendon. Gjoksi i saj ngrihet e ulet me shpejtesi, thithkat e saj forcohen nen mendafshin qe tani i rri ngjitur pas trupit nga nxehtesia. I ul buzet mes tyre, duke shijuar cdo rrahje te terbuar te zemres se saj qe rreh ne sinkron me timen.

Duart e saj fillojne te heqin bluzen time me nje lloj urgjence qe nuk e kisha pare me pare. Ndjej thonjte e saj qe me gervishtin lehte kurrizin, duke me kerkuar me shume kontakt, me shume presion. Cdo prekje midis nesh eshte nje shkendije qe ndez nje zjarr me te madh. Ne humbasim ne nje vorbull ndjesish ku koha nuk ekziston me. Vetem frymemarrja e rende e saj ne veshin tim dhe ndjesia e trupit te saj te lemuar nen timin jane reale.

Ndersa gjuha ime eksploron lekuren e saj, nga qafa deri te rrethi i kerthizes, Abela fillon te leshoje tinguj qe tregojne se eshte ne prag te nje shperthimi. Duart e mia pushtojne te pasmet e saj, duke e shtrenguar pas meje, duke i bere trupat tane te shkrihen ne nje te vetem. Tensioni eshte bere nje zjarr qe na djeg te dyve, nje fluks ndjenjash konfuze qe na ka perfshire pa asnje mundesi kthimi.

Papritur, pikerisht kur gjithcka eshte gati te shkoje ne aktin final, ajo ngrihet me nje levizje te shpejte por elegante. Nuk iken si nje e trembur, por si dikush qe e di saktesisht se si ta lere tjetrin ne buze te gremines. Buzet i ka te kuqe, te fryra nga puthjet, dhe syte i shkelqejne nga nje nxehtesi qe nuk mund te fshihet.
- Duhet te iki, - thote ajo me ze te mbytur, duke rregulluar bluzen qe i rri ngjitur pas trupit nga djersa e lehte dhe deshira.

Ajo largohet me te njejten qetesi misterioze me te cilen erdhi, ashtu si heren e pare, duke me lene ne mes te dhomes me frymemarrjen qe ende nuk po kthehet ne normalitet. Teksa dera mbyllet me nje klik te lehte, une kthej syte te divani ku cantat e shpines dhe laptopi jane perseri aty, te paprekura. Buzeqesh me vete ndersa ulem ne vendin ku para pak sekondash ishte trupi i saj i ngrohte. Kete here nuk eshte harrese; eshte nje kartevizite, nje garanci qe ajo do te kthehet perseri. Abela e di qe une jam i burgosuri i kesaj loje, dhe ajo sapo e ka zgjatur denimin tim edhe per pak kohe.