E diela ne Shkoder ka nje lloj rendese qe nuk peshon, nje qetesi qe te detyron te perballesh me mendimet qe gjate javes i mbyt me pune. Eshte mesdite dhe shtepia eshte e zhytur ne ate qetesine tipike te fundjaves. E dashura ime nuk erdhi ne Shkoder fare kete fundjave, eshte e zene me disa detaje te fundit te punes se saj dhe duke perfituar nga heshtja e dites se pushimit edhe nga planet e mia - ka qendruar atje... Une jam ule ne divan, syte me shkojne instinktivisht te cantat e Abeles qe qendrojne aty si monumente te nje deshire te paplotesuar, fiks, per te kujtuar se ka akoma pune te paperfunduara dhe koha po ecen. Papritur, telefoni im dridhet mbi tavoline. Nje numer i panjohur, por qe e kuptoj menjehere se i perket asaj – ose te pakten keshtu shpresoj. Numrin me siguri e ka pare ne profilin tim ne Instagram, por sa mire qe e gjeti guximin te me marre.

- Alo? - zeri im eshte pak i ngjirur, thuajse tradhtar.
- Je ne shtepi? - degjohet zeri i saj nga ana tjeter. Nuk ka pershendetje, nuk ka pyetje se si jam. Ka vetem nje urgjence te fshehur ne ate pyetje te thjeshte. - Kam cantat aty dhe du me ardh me i marre.
- Ne shpi jam, - i pergjigjem shkurt, duke ndjere se si rrahjet e zemres fillojne te shpejtohen. - Hajde merri!

Nuk kalon as cerek ore dhe trokitja ne dere degjohet, e prere, thuajse kerkuese. Kur e hap deren, Abela nuk duket si studentja e qete e universitetit qe kisha dy dite me pare ne dhome. Syte e saj jane pak te enjtur, sikur nuk ka fjete fare, dhe nje lloj tensioni i dukshem i lexohet ne cdo levizje. Mban veshur nje fustan te thjeshte, te zi, por qe i rri ngjitur pas trupit si nje shtrese e dyte lekure. Sapo hyn brenda dhe dera mbyllet pas saj, ajri ne korridor behet i pajetueshem nga tensioni. Nuk ka me pyetje per cantat. Nuk ka me fjale per gabimet.

Heshtja e saj flet shume; dhe pret qe te veproj une. I njoh mire keto manovra, komunikime te heshtura, shenjta te duarve, syve, rrobave... Pa menduar teper, e kap nga beli dhe e terheq drejt vetes me nje egersi qe as une nuk e dija se e kisha. Ajo nuk shmanget. Perkundrazi, duart e saj gjejne menjehere qafen time, duke me terhequr poshte drejt nje puthjeje qe shijon si deshperim dhe kuptoj urine e akumuluar prej ditesh. Eshte nje puthje e eger, ku dhembet ndeshen dhe gjuha kerkon pushtimin total te tjetrit. E mbeshtes pas deres se mbyllur dhe duart e mia fillojne te eksplorojne linjat e trupit te saj permes fustanit te holle.

- Abela... - peshperis mes dy frymemarrjeve te shkurtra sikur dua ti them dicka.
Ajo nuk pergjigjet me fjale - sepse e di qe skam gje per te thene, por me nje renkim qe i del nga thellesia e kraharorit me miraton. Une e ngre peshe, kembet e saj rrethohen menjehere pas belit tim dhe ne perfundojme mbi ate divan qe tashme eshte bere deshmitari i heshtur i gjithe kesaj historie. Kete here nuk ka ndalesa. Nuk ka "duhet te iki". Ka vetem nje dhome qe zien dhe nje dere qe sdo hapet per asnje arsye as urgjence.

Puthjet jane te egra dhe seksi po ashtu, pasionant, thuajse i dhunshem ne menyren se si trupat tane kerkojne te shkrihen. Cdo levizje eshte nje kerkese per me shume. Duart e mia pushtojne cdo centimeter te lekures se saj, duke lene shenja qe deshmojne zoterimin tim mbi te. Abela dorezohet plotesisht; ajo e harkon trupin, thonjte e saj me hyjne ne kurriz dhe frymemarrja e saj shnderrohet ne nje renkim te vazhdueshem - ndersa une jam brenda saj ne dy perpelitje qerpikesh. Ajo eshte e ngrohte, e ngushte, e bute si nje embelsire dhe e shoh si syte e saj qe mbushen me lot – jo nga dhimbja, por nga nje lloj mbingarkese emocionale, nje dorezim kaq i thelle sa e ben te qaje nen peshen e kenaqesise dhe te fajit qe po shijon. Lotet i rreshqasin neper faqe ndersa ajo mbyt zerin pas jastekut, per te mos lejuar qe ofshamat ti dalin jashte dhome; sikur ka frike se do shkojne deri ne kryeqytet e te degjohet "shkaterrimi" i saj i bukur.

Ajo dridhet e tera nen mua, nje rapsodi renkimesh dhe lotesh qe e bejne kete moment te ndihet pothuajse - nuk guxoj ta quaj - i shenjte. Por nuk ka asgje te shenjte madje as te qete ne kete bashkim; eshte nje perplasje energjish qe na le tedyve te derrmuar, fizikisht dhe shpirterisht. Egersia e kesaj te diele na ka zhveshur nga cdo maske.

E rrotulloj me shpejtesi mbi divan, duke e vendosur ne pozicionin doggie. Abela mbeshtetet mbi berryla, me kurrizin qe e harkon si nje shigjete e tendosur gati per tu shkrepur. Floket e saj te gjate i bien perpara, duke i mbuluar fytyren, ndersa une e pushtoj nga pas me nje ritem qe nuk njeh me meshire. Cdo goditje e imja shoqerohet me nje renkim te mbytur te saj qe perplaset pas jastekeve te divanit. Duart e mia i mberthehen te kofshet, duke e mbajte fort qe mos me iki nga duart ndersa lekura e saj e nxehte rreshqet nen djersen e lehte qe ka filluar te na mbuloje te dyve. Tensioni eshte aq i larte sa degjoj vetem frymemarrjen e saj te shpejte dhe zhurmen e trupave tane qe perplasen ne ate heshtje te rrezikshme te shtepise. Ajo leshon nje pasthirrme te holle, si nje klithme, kur dora ime i kap floket dhe ia terheq koken pas, duke e detyruar te shohe tavanin ndersa une e zoteroj me nje egersi qe i thyen cdo mbrojtje.

Pa e lene te marre fryme, e kthej serish perballe meje, duke e shtrire ne pozicionin misionar. Syte e saj jane te lagur, te humbur, pothuajse te trembur nga forca e asaj qe po ndodh. I hyj thelle, duke kerkuar jo vetem trupin, por edhe shpirtin e saj. Ajo me mbeshtjell me krahe, duke me shtrenguar sikur po mbytet dhe une jam e vetmja gje qe e mban gjalle. Buzet tona nuk shkeputen, dhe nje shije kripe nga lotet e saj perzihet me nxehtesine e gojes. Derisa ja ve doren ne fytyre, e kthej anash, i mbyll gojen te mos beje tjera klithma derisa ajo ne kulmin e pasionit, i ngre kembet lart dhe i kalon anash trupit tim, duke i mbeshtetur pas shpines sime, duke u hapur plotesisht. Ky dorezim total e ben kontaktin aq intim sa ndjej cdo dridhje te brendshme te saj. Abela fillon te qaje hapur tani, lotet i rreshqasin neper temtha dhe humbasin ne jastek, ndersa trupi i saj kalon ne spazma te njepasnjeshme. Eshte nje perzierje dhimbjeje te embel dhe nje kenaqesie qe e derrmon. Une i afrohem serish e shtrengoj pas vetes, duke e fshehur fytyren ne qafen e saj, ndersa harrohemi ne ate vorbull qe nuk ka me kthim. Cdo gje tjeter, frikerat, zhurma e qytetit, logjika - eshte zhdukur. Jemi vetem ne te dy, te gozhduar ne kete moment qe djeg cdo gje qe gjen perpara.

--

E shikoj ndersa rregullon veten, akoma e perhumbur. Eshte momenti per ta hedhur hapin qe kam menduar gjate ketyre diteve.
- Abela, - i them me ze te ulet, duke i marre doren. - E di qe masteri ka shpenzime dhe po menoj dicka. Kompania jon ka nevoj vazhdimisht per punetor dhe nse te intereson, mund te vish te punosh aty te zyra jeme.

Ajo ndalon levizjet dhe me shikon me nje vemendje te re. Lotet jane thare tashme, por syte i shkelqejne nga nje lloj shprese e perzier me pasiguri, dhe ca vija mbi faqe nga rimeli.
- Me nej ketu ke me pas shpenzime, - vazhdoj une, - dhe merr edhe nji banes me shoqe pa pas nevoje me ik me vrap cdo here.

Ajo nuk thote "po" menjehere. Vetem me shikon, nje veshtrim qe peshon cdo fjale timen. Nuk ka vendosur asgje fiks, por ideja e shoh qe ka zene vend ne mendjen e saj.

Ne fund, ajo ngrihet, merr cantat qe kete here vertet duhet ti marre, dhe drejtohet nga dera. Perpara se te dale, kthehet dhe me shikon edhe nje here. Konfuze akoma, me thote, "Do flasim", dhe kete here kjo fjali nuk tingellon si ikje, por si nje fillim i ri.

Dera mbyllet. Une kthehem ne dhomen ku cdo fundjave tjeter ka pase nje tjeter trup, pa e ditur se jeta jone sapo ka hyre ne nje rruge pa kthim, ku Abela nuk eshte me thjesht nje vajze qe kerkon nje dhome me qera, por nje pjese e botes sime qe une sapo u ngaterrova me te - zyrtarisht.